TORBIEL PAJĘCZYNÓWKI: OBJAWY, PRZYCZYNY I LECZENIE - GEOGRAFÍA - 2026

Pajęczynówki cyst polega zazwyczaj o łagodnym jamy płynu mózgowo-rdzeniowego, który powstaje z błony pajęczej. Jest to rzadki stan i zwykle przebiega bezobjawowo.

Pajęczak to jedna z warstw opon mózgowo-rdzeniowych, błon pokrywających nasz układ nerwowy, aby go chronić i odżywiać. Tuż pod nim znajduje się przestrzeń podpajęczynówkowa, przez którą krąży płyn mózgowo-rdzeniowy. Te cysty zwykle komunikują się z tą przestrzenią. Dodatkowo są otoczone błoną pajęczynówki, której nie sposób odróżnić od zdrowej pajęczynówki.

Na zdjęciu widać torbiel pajęczynówki

Torbiele pajęczynówki mogą pojawić się zarówno w mózgu, jak i rdzeniu kręgowym i zawierać klarowny, bezbarwny płyn, który wydaje się być płynem mózgowo-rdzeniowym, chociaż w innych przypadkach jest podobny do tego.

W niektórych rzadszych przypadkach może przechowywać płyn ksantochromowy. Odnosi się do żółtawego płynu mózgowo-rdzeniowego z powodu obecności krwi pochodzącej z przestrzeni podpajęczynówkowej.

cechy

Ten typ torbieli stanowi 1% zmian wewnątrzczaszkowych zajmujących przestrzeń w dzieciństwie (ponieważ opuszczają mózg bez przestrzeni, naciskając go).

Pojawiają się głównie w dzieciństwie, bardzo często zdiagnozowano je dopiero w wieku dorosłym. Wielokrotnie jest wykrywany w skanie mózgu przypadkowo, gdy pacjent miał mieć badanie z innych powodów.

Istnieją dwie grupy cyst pajęczynówki w zależności od ich natury. Niektóre są pierwotne lub wrodzone, pojawiają się z powodu nieprawidłowości rozwojowych i / lub wpływów genetycznych.

Pozostałe są wtórne lub nabyte, które pojawiają się po komplikacji lub są konsekwencją innego stanu. Są mniej powszechne niż poprzednie. Na przykład: urazy głowy, nowotwory, krwotoki, infekcje, operacje … te ostatnie nazywane są również torbielami oponowo-oponowymi.

Torbiel pajęczynówki zwykle nie powoduje objawów, nawet jeśli jest duża. W przypadku wystąpienia objawów są to głównie bóle głowy, wybrzuszenie czaszki (u dzieci) i drgawki.

Wśród ekspertów trwa wielka debata na temat leczenia tych cyst. Niektórzy twierdzą, że należy leczyć tylko pacjentów z objawami, podczas gdy inni uważają, że należy interweniować u pacjentów bezobjawowych, aby zapobiec powikłaniom.

Najczęściej leczenie opiera się na technikach operacyjnych. Wśród nich najczęściej stosowane są bajpasy cystoperitoneal i fenestracja torbieli. Można je wykonać za pomocą kraniotomii lub technik endoskopowych.

Odkrycie torbieli pajęczynówki

Pierwszym autorem, który opisał mózgowe torbiele pajęczynówki był Richard Bright w 1831 roku. W szczególności dodał to w drugim tomie swoich „Reports of Medical Cases”. Mówił o nich jako o surowiczych cystach związanych z warstwą pajęczynówki.

Później cysty pajęczynówki były również nazywane „surowiczym zapaleniem opon mózgowych”, „guzami rzekomymi mózgu” lub „przewlekłym zapaleniem pajęczynówki”.

Później, w 1923 roku, Demel dokonał przeglądu cyst pajęczynówki w literaturze. Stwierdził, że najlepszym sposobem leczenia jest trepanacja z drenażem lub usunięciem cysty (Vega-Sosa, Obieta-Cruz i Hernández Rojas, 2010).

Przed latami 70. cysty pajęczynówki rozpoznawano tylko wtedy, gdy powodowały objawy u pacjenta. Diagnozę wykonywano za pomocą angiografii mózgowej lub pneumoencefalogramu.

Jednak po wprowadzeniu technik neuroobrazowania, takich jak komputerowa tomografia osiowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI) i ultrasonografia (US), wzrosła liczba przypadków rozpoznania torbieli pajęczynówki.

W ten sposób odkryto, że istnieje wiele przypadków, w których cysty są obecne, ale nie powodują objawów. Spowodowało to wzrost zainteresowania badaniem tego schorzenia, głównie jego przyczyn i leczenia.

Jak odróżnić torbiel pajęczynówki od innych patologii?

Axial CT pokazujący typową lewą torbiel pajęczynówki skroniowej. Źródło: Hellerhoff

Czasami torbiel pajęczynówki można łatwo pomylić z zanikiem części tkanki mózgowej, zmianami w cysternach podstawy lub większymi przestrzeniami podpajęczynówkowymi.

Według Miyahima i wsp. (2000) charakterystyka torbieli pajęczynówki to:

- Znajduje się wewnątrz pajęczynówki.

- Jest pokryty błonami zbudowanymi z komórek pajęczynówki i kolagenu.

- Mają wewnątrz płyn podobny do płynu mózgowo-rdzeniowego.

- Torbiel jest otoczona przez normalną tkankę i pajęczynówki.

- Posiada ścianę zewnętrzną i wewnętrzną.

Przyczyny

MRI pokazujący lewą torbiel pajęczynówki czołowo-skroniowej. Źródło: Desherinka

Jeśli torbiel pajęczynówki jest pierwotna (to znaczy nie jest wynikiem innego uszkodzenia lub powikłania), jej dokładna przyczyna nie jest do końca znana. Najwyraźniej podczas rozwoju płodu w macicy może rozwinąć się torbiel pajęczynówki z powodu pewnej anomalii w tym procesie.

W 35 dniu ciąży zaczynają się tworzyć różne warstwy pokrywające mózg: pia mater, pajęczynówki i opona twarda. Natomiast około czwartego miesiąca tworzy się przestrzeń podpajęczynówkowa.

W tym momencie część czwartej komory, wnęka otaczająca płyn mózgowo-rdzeniowy, zostaje perforowana tak, że dociera do przestrzeni podpajęczynówkowej. Ale ponieważ na tym etapie pajęczak nie jest całkowicie zróżnicowany, można stworzyć fałszywą ścieżkę, która wypełnia się płynem. Stworzyłoby to rodzaj worka, który, jeśli zostanie powiększony, zostanie zidentyfikowany jako torbiel pajęczynówki.

Genetyka

Z drugiej strony są autorzy, którzy stwierdzili związek między torbielą pajęczynówki a predyspozycjami genetycznymi, ponieważ zaobserwowali, że są rodziny, w których ten stan powtarza się wśród jej członków.

W niektórych przypadkach stwierdzono związek między pojawieniem się torbieli pajęczynówki a innymi układowymi wadami rozwojowymi, takimi jak trisomia chromosomu 12, wielotorbielowatość nerek, nerwiakowłókniakowatość lub kwasica glutarowa typu I.

Torbiele pajęczynówki często występują również w zespole Chudley-McCullough, dziedzicznej chorobie dziedziczonej autosomalnie recesywnie. Charakteryzuje się utratą słuchu, zmianami w ciele modzelowatym, polimikrogyrią (wiele fałd na powierzchni mózgu, ale płytkich); dysplazja móżdżku i powiększenie komór.

Wzrost torbieli

Jeśli chodzi o wzrost cysty, najbardziej akceptowaną teorią, która wyjaśnia, że ​​jest to wejście bez wyjścia cieczy. Oznacza to, że powstają mechanizmy zastawkowe, które powodują, że płyn przestrzeni podpajęczynówkowej wchodzi do torbieli, ale nie wychodzi.

Z drugiej strony torbiel pajęczynówki może być wtórna. Oznacza to, że powstaje w wyniku urazu (upadku, uderzenia lub urazu), chorób, takich jak stany zapalne lub guzy, lub powikłań po operacjach mózgu. Mogą również pojawić się jako konsekwencja zespołu Marfana, braku (agenezji) ciała modzelowatego lub zapalenia pajęczynówki.

Komplikacje

Istnieją powikłania związane z torbielami pajęczynówki. Uraz może spowodować wyciek płynu z torbieli do innych części mózgu.

Naczynia krwionośne na powierzchni torbieli mogą również pęknąć, powodując krwotok śródtbielowy, co zwiększyłoby jej rozmiar. W takim przypadku pacjent może odczuwać objawy zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego.

Rodzaje torbieli pajęczynówki

Torbiele pajęczynówki można sklasyfikować według ich wielkości lub lokalizacji.

Galassi i in. (1980) wyróżnili torbiele pajęczynówki środkowego dołu czaszki (część pokrywająca płaty skroniowe mózgu) na 3 różne typy:

- Typ 1: są zlokalizowane w przedniej części płata skroniowego.

- Typ 2: są średniej wielkości i znajdują się w przedniej i środkowej części dołu. Mają tendencję do ściskania płata skroniowego.

- Typ 3: są to duże, okrągłe lub owalne torbiele, obejmujące cały dół skroniowy.

Objawy

Większość torbieli pajęczynówki nie powoduje objawów. Jednak kiedy tworzą masy, które zajmują przestrzeń, powodują ucisk w tkance mózgowej lub utrudniają odpowiednie krążenie płynu mózgowo-rdzeniowego, zaczynają dawać objawy.

Objawy zależą od wieku oraz wielkości i lokalizacji torbieli pajęczynówki. Najczęstsze to bóle głowy, drgawki i inne typowe objawy wodogłowia (nagromadzenie płynu w mózgu). Na przykład senność, niewyraźne widzenie, nudności, problemy z koordynacją itp.

U dzieci

Kiedy dzieci są małe, kości czaszki są nadal elastyczne i nie są całkowicie zamknięte. Dzięki temu ich mózg może dalej rosnąć bez zamykania się w czaszce.

Na tym etapie torbiel pajęczynówki spowodowałaby nieprawidłowe wybrzuszenie lub powiększenie głowy. Ponadto występuje w nich opóźnienie w rozwoju psychomotorycznym, zanik wzroku i problemy endokrynologiczne, które wpływają na wzrost.

Jeśli cysty znajdują się w dole tylnym, objawy pojawiają się zwykle w okresie niemowlęcym i dzieciństwie. Zwykle powodują wodogłowie z powodu przerwania krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego i objawów związanych z uciskiem móżdżku.

Starsze dzieci

W bardziej zaawansowanych stadiach rozwoju, po utworzeniu czaszki, torbiel pajęczynówki uciska lub podrażnia tkanki mózgowe. Może pojawić się wodogłowie.

U starszych dzieci głównym objawem jest ból głowy, który występuje w 50% przypadków. Napady pojawiają się w 25%. Kiedy torbiel pajęczynówki osiąga duży rozmiar, może zwiększać ciśnienie wewnątrzczaszkowe i powodować pewne zaburzenia motoryczne.

Chińska lalka

Rzadkim, ale bardzo typowym objawem torbieli pajęczynówki jest „objaw chińskiego nadgarstka”, w którym u pacjenta występują nieregularne i niekontrolowane ruchy głowy w górę iw dół. Powstają podczas siedzenia i zatrzymują się podczas snu.

Leczenie

Obecnie istnieją różne stanowiska dotyczące leczenia torbieli pajęczynówki. Wielu specjalistów twierdzi, że jeśli torbiele są małe lub nie dają objawów, nie należy wykonywać interwencji chirurgicznych. Raczej wykonanoby kontrole, aby sprawdzić, czy torbiel nie powoduje komplikacji.

Zamiast tego, gdy wywołują objawy, osiągną duży rozmiar lub mogą prowadzić do innych problemów, wybiera się leczenie chirurgiczne. Celem tego leczenia jest odbarczenie torbieli.

Interwencje te dotyczą nakłucia i aspiracji torbieli, fenestracji (wykonania nacięcia) torbieli i komunikacji z przestrzenią podpajęczynówkową, w której znajduje się płyn mózgowo-rdzeniowy.

Można to zrobić przez kraniotomię (usunięcie niewielkiej części czaszki) lub endoskopię (wprowadzenie endoskopu w obszar torbieli przez mały otwór w czaszce).

Obejście cieczy

Chirurdzy mogą również zdecydować się na skierowanie płynu z torbieli do innych jam, gdzie może zostać ponownie wchłonięty.

Na przykład skuteczne może być założenie zastawki torbielotrzewnowej, aby płyn stopniowo wypływał do otrzewnej, zapobiegając nagłej dekompresji mózgu, która mogłaby prowadzić do powikłań.

Fenestracja endoskopowa

Fenestracja endoskopowa jest obecnie najlepszą dostępną opcją terapeutyczną, ponieważ jest mało inwazyjna, nie wymaga implantacji ciał obcych i ma stosunkowo niski wskaźnik powikłań, zwłaszcza gdy płyn jest kierowany do komór i cystern mózgowych.

Powikłania w operacjach

Z drugiej strony należy podkreślić, że powikłania chirurgicznego leczenia torbieli pajęczynówki są związane raczej z jej umiejscowieniem i rozmiarem niż z zastosowaną metodą.

Niektóre z powikłań, które Padrilla i Jallo (2007) stwierdzili u swoich pacjentów po operacji, to spastyczność (bardzo napięte mięśnie), niedowład połowiczy (paraliż lub osłabienie jednej strony ciała), utrata płynu mózgowo-rdzeniowego, wodogłowie lub wodniak podtwardówkowy.

W tych przypadkach nie było zgonów, podobnie jak w kilku innych badaniach, w których przeprowadzono podobne interwencje.

Rozpowszechnienie

Wydaje się, że torbiele pajęczynówki stanowią około 1% wszystkich zmian wewnątrzczaszkowych zajmujących przestrzeń. Podczas gdy w 0,5% sekcji zwłok wykryto je przypadkowo.

Większość jest wykrywana w ciągu pierwszych 20 lat życia, ponieważ mają one zwykle wrodzone pochodzenie. W rzeczywistości od 60 do 90% pacjentów ma mniej niż 16 lat. U osób starszych i starszych jest to znacznie mniej powszechne. Około 10% tych pacjentów może mieć więcej niż jedną zmianę związaną z torbielą.

Jeśli chodzi o lokalizację, od 50 do 60% torbieli pajęczynówki pojawia się w obszarze zwanym środkowym dołem czaszki. Występują częściej u mężczyzn niż u kobiet i zwykle występują po lewej stronie. Zwykle są spowodowane zmianami w rozwoju.

Jednak te cysty mogą namnażać się w dowolnym obszarze układu nerwowego, w którym znajduje się warstwa pajęczynówki. Z tego powodu często pojawiają się one również poniżej układu komorowego, w pobliżu akweduktu Silvio. Inne lokalizacje obejmują obszar nadsiodłowy (10%), wypukłość (5%), międzypółkulę (5%) i przestrzeń międzykomorową (2%).

Inne mogą być zlokalizowane w tylnym dole, podkreślając te związane z robakiem i cysterną magna (12%). Stwierdzono je również w kącie móżdżkowo-mostkowym (8%), blaszce czworobocznej (5%) i przestrzeni przedkontynentalnej (1%) (Vega-Sosa, Obieta-Cruz i Hernández Rojas, 2010).

Z drugiej strony torbiele pajęczynówki mogą objawiać się w kanale kręgowym, otaczającym rdzeń kręgowy. Można je znaleźć w przestrzeni zewnątrzoponowej lub wewnątrzoponowej (przestrzeni zewnątrzoponowej).

Torbiele pajęczynówki kręgosłupa są często błędnie diagnozowane, ponieważ objawy są często niejednoznaczne. Jeśli wywołują objawy ucisku na przewód, ważne jest, aby wykonać rezonans magnetyczny i chirurgicznie usunąć cysty.

Bibliografia

1. Obrazowanie torbieli pajęczynówki. (5 stycznia 2016). Pozyskano z MedScape: emedicine.medscape.com.
2. Cysty pajęczynówki. (sf). Pobrane 14 stycznia 2017 r.Z NORD: rarediseases.org.
3. Torbiele pajęczynówki / torbiele wewnątrzczaszkowe. (Czerwiec 2015). Pobrane z Weill Corner Brain and Spine Center: weillcornellbrainandspine.org.
4. Cabrera, CF (2003). Płyn mózgowo-rdzeniowy i nakłucie lędźwiowe w XXI wieku. Rev Postgrad VI a Cátedra Med, 128, 11-18.
5. Gaillard, F. (nd). Proste torbiele dokomorowe. Pobrane 14 stycznia 2017 r. Z Radiopaedia: radiopaedia.org.
6. Goyenechea Gutiérrez, F. (sf). Torbiele pajęczynówki. Pobrane 14 stycznia 2017 r. Z Red de Salud de Cuba: sld.cu.
7. Pradilla, G. i Jallo, G. (2007). Torbiele pajęczynówki: seria przypadków i przegląd literatury. Ostrość neurochirurgiczna, 22 (2), 1-4.
8. Vega-Sosa, A., de Obieta-Cruz, E., & Hernández-Rojas, MA (2010). Torbiele pajęczynówki wewnątrzczaszkowej. Cir Cir, 78 (6), 556–562.