OSOBOWOŚĆ SCHIZOIDALNA: OBJAWY, PRZYCZYNY - GEOGRAFÍA - 2026

Osobowość schizoidalna jest zaburzenie osobowości według wzoru oderwania od relacji społecznych oraz bardzo ograniczony zakres emocji w sytuacjach interpersonalnych.

Inni mogą opisywać Cię jako „odległego”, „zimnego” i „obojętnego” na innych. Dzieje się tak, ponieważ nie chcą lub nie cieszą się bliskością z innymi, w tym w sprawach seksualnych lub miłosnych.

Wydaje się, że są ludzie ze schizoidami, którzy są wrażliwi na opinie innych, chociaż nie potrafią lub nie chcą ich wyrazić. Dla tego gościa izolacja społeczna może być bolesna.

Osoby te postrzegają siebie raczej jako obserwatorów niż uczestników świata społecznego, mają słabą empatię i często mają zahamowany afekt (ani emocje pozytywne, ani negatywne).

Objawy

Osoby z osobowością schizoidalną są samotne i mogą mieć niektóre z następujących objawów:

• Wolą wykonywać czynności w samotności niż w towarzystwie.
• Szukają niezależności i nie mają bliskich przyjaciół.
• Są zdezorientowani, jak reagować na sygnały społeczne i mają niewiele do powiedzenia.
• Nie odczuwają potrzeby osobistych relacji.
• Czują, że nie mogą odczuwać przyjemności.
• Obojętny i zimny emocjonalnie.
• Czują się mało zmotywowani.
• Mogą mieć słabe wyniki w pracy lub szkole.

Przyczyny

Potrzebne są dalsze badania dotyczące genetycznych, neurobiologicznych i psychospołecznych przyczyn schizoidalnego zaburzenia osobowości. Warto zauważyć, że preferencje społeczne przypominają autyzm.

Autyzm charakteryzuje się upośledzeniem interakcji społecznych i ignorancją innych lub reakcją na nich bez emocji. Ta obojętność jest bardzo podobna u osób ze schizoidami, chociaż nie mają oni problemów z językiem.

Tak jak biologiczne przyczyny autyzmu zostały zidentyfikowane, możliwe jest, że zaburzenie to jest połączeniem zaburzeń biologicznych i wczesnych problemów w relacjach międzyludzkich.

Jeśli chodzi o neurofizjologię, badania nad dopaminą sugerują, że osoby z niższą gęstością receptorów osiągają wysokie wyniki w „oderwaniu”. Ten neuroprzekaźnik może przyczyniać się do dystansowania społecznego osób z tym zaburzeniem.

Diagnoza

Kryteria diagnostyczne wg DSM IV

A) Ogólny wzorzec dystansowania się od relacji społecznych i ograniczenia ekspresji emocjonalnej na poziomie interpersonalnym, który zaczyna się we wczesnej dorosłości i występuje w różnych kontekstach, na co wskazują cztery (lub więcej) z poniższych punktów :

1. Nie chce ani nie lubi osobistych relacji, w tym bycia częścią rodziny.
2. Prawie zawsze wybiera samotne zajęcia.
3. Masz niewielki lub żaden interes w doświadczeniach seksualnych z inną osobą.
4. Ciesz się niewielką lub żadną aktywnością.
5. Nie ma bliskich przyjaciół ani zaufanych osób poza krewnymi pierwszego stopnia.
6. Jest obojętny na pochwały lub krytykę ze strony innych.
7. Okazuje emocjonalny chłód, brak przywiązania lub spłaszczenie uczuciowości.

B) Cechy te nie pojawiają się wyłącznie w przebiegu schizofrenii, zaburzenia nastroju z objawami psychotycznymi lub innego zaburzenia psychotycznego i nie wynikają z bezpośrednich fizjologicznych skutków ogólnego stanu zdrowia.

ICD-10

Według Światowej Organizacji Zdrowia klasyfikuje to charakteryzując się co najmniej czterema z następujących kryteriów:

1. Emocjonalny chłód, brak przywiązań lub zmniejszone uczucie.
2. Ograniczona zdolność do wyrażania pozytywnych lub negatywnych emocji innym ludziom.
3. Konsekwentne preferowanie samotnych czynności.
4. Bardzo niewiele lub brak relacji osobistych i brak chęci ich posiadania.
5. Obojętność na pochwały lub krytykę.
6. Niewielkie zainteresowanie doświadczeniami seksualnymi z inną osobą.
7. Obojętność na normy lub konwencje społeczne.
8. Zaabsorbowanie fantazją i introspekcją.

Diagnostyka różnicowa

Schizoidalne zaburzenie osobowości ma pewne wspólne warunki z innymi, chociaż istnieją cechy, które je różnicują:

• Depresja: W przeciwieństwie do osób z depresją, osoby z osobowością schizoidalną nie uważają się za gorszych od innych, chociaż prawdopodobnie uznają, że są inni. Nie muszą cierpieć na depresję.
• Osobowość unikająca: Osoby z osobowością unikającą unikają interakcji społecznych z powodu lęku lub uczucia niekompetencji, osoby z osobowością schizoidalną unikają ich, ponieważ nie lubią ich. Osoby ze schizoidami mogą również odczuwać pewien poziom lęku.
• Zespół Aspergera: w porównaniu z osobowością schizoidalną, osoby z zespołem Aspergera mają problemy z komunikacją niewerbalną, brakiem kontaktu werbalnego, prozodią i powtarzającymi się zachowaniami.

Podtypy

Psycholog Theodore Millon zidentyfikował cztery podtypy osób z osobowością schizoidalną:

• Schizoid ospały (cechy depresyjne): ospały, zmęczony, zadowolony z siebie, słaby poziom pobudzenia.
• Odległy schizoid (ze schizotypowymi cechami unikania): odległy i wycofany, niedostępny, samotny, odłączony.
• Zdepersonalizowany schizoid (z cechami schizotypowymi): oderwanie się od innych.
• Schizoid bez uczuć (z cechami kompulsywnymi): zimny, obojętny, beznamiętny.

Leczenie

Rzadko zdarza się, aby osoby z PTSD przychodziły na terapię z własnej inicjatywy, dlatego leczenie byłoby nieco skomplikowane, ponieważ pacjent nie wykazuje niezbędnej motywacji lub chęci zmiany.

Na początku terapii zaznaczyliśmy główne cele do osiągnięcia. Opierałyby się one przede wszystkim na brakach pacjenta, którymi w tym przypadku byłoby eksperymentowanie z takimi uczuciami jak radość, ból czy złość.

Gdy pierwsze cele zostaną osiągnięte, nowe cele cząstkowe do osiągnięcia zostaną opracowane wraz z pacjentem.

Innym z celów, które moglibyśmy zapisać w tym przypadku, byłoby np. Zmniejszenie izolacji społecznej, w tym celu interesujące byłoby przeprowadzenie działania w towarzystwie znajomego lub krewnego

W ten sposób poprawialibyśmy relacje międzyludzkie, których mu brakuje, a jednocześnie zwiększaliby jego motywację, która jest tak ważna, aby dalej przekraczać postawione cele.

Poniżej pokrótce skomentuję, które techniki są najczęściej stosowane w leczeniu pacjentów z PTSD. Wszystkie te techniki można stosować w połączeniu ze sobą i przy dobrym zrozumieniu zarówno oceny, jak i ograniczeń każdej techniki.

Techniki modyfikacji zachowań

Służą one do promowania wszelkiego rodzaju umiejętności społecznych, a tym samym mogą uczyć pacjentów, jak nawiązywać dobre relacje międzyludzkie.

Aby to osiągnąć, możemy wykorzystać zarówno imitację (odgrywanie ról), jak i ekspozycję in vivo, nagrania wideo są również bardzo przydatne dla nich, aby zdać sobie sprawę z tego, jak działają i mogą zobaczyć siebie później, aby naprawić wszelkie pojawiające się trudności.

Należy podkreślić, że przed zastosowaniem jakiejkolwiek techniki musimy bardzo dobrze poznać zachowanie pacjenta i przeprowadzić wyczerpujący przegląd jego historii medycznej i osobistej.

Techniki interpersonalne

Ten rodzaj techniki może nawet stać się problemem dla każdego, kto cierpi na PTSD, ponieważ konieczność nawiązania relacji z terapeutą może być trudna lub nawet bezwartościowa.

W przeciwnym przypadku, gdy pacjent wykazuje pozytywne nastawienie do umiejętności społecznych, można spróbować terapii grupowej, aby zmotywować i wzmocnić postawy społeczne oraz skłonić go do interakcji z innymi ludźmi.

Znajduje również zastosowanie między innymi terapiami rodzinnymi i parami, szczególnie po to, aby bliscy posiadali wszelkie informacje o chorobie, jej ewolucji i rokowaniu, a tym samym byli w stanie zaoferować pacjentowi odpowiednią pomoc.

Z drugiej strony, stosowanie strategii psychoanalitycznych byłoby również bardzo przydatne w przypadku tego typu pacjentów, ponieważ mają oni dość złożone emocje i mechanizmy obronne intrapsychiczne, które należy dogłębnie poznać, aby uzyskać dobry powrót do zdrowia.

Na koniec moglibyśmy porozmawiać o leczeniu lekami psychotropowymi, byłoby to bardzo przydatne, szczególnie w celu promowania ich początkowej motywacji i uczuciowości za pomocą środków pobudzających.

Po osiągnięciu niezbędnej motywacji do kontynuowania kuracji będziemy zmniejszać dawki, aż całkowicie z niej zrezygnujemy.

Należy podkreślić, że w okresie, w którym leczenie jest przedłużane, mogą pojawić się zagrożenia w postaci porzucenia lub ewentualnych nawrotów. Aby tak się nie stało, pacjent musi być przekonany, że terapia sprzyjała mu i uzyskała jakąś pozytywną wartość, trzeba będzie również zaplanować sesje kontrolne, aby poznać ewolucję pacjenta.

Wreszcie, inną terapią, która jest obecnie popularna i która przyniosła pomyślne wyniki w różnych zaburzeniach, jest terapia poznawczo-behawioralna.

Terapia poznawczo-behawioralna

Na początek wygodnie jest terapeucie wskazać na znaczenie relacji społecznych i nauczyć emocji, które odczuwają inni, aby promować empatię.

Dlatego ważne jest szkolenie w zakresie umiejętności społecznych, w którym terapeuta zachowuje się jak przyjaciel lub znajomy. Odgrywanie ról pozwala pacjentowi ćwiczyć umiejętności społeczne i je podtrzymywać.

Długotrwała terapia ma niewielkie rezultaty u tych pacjentów. Terapia powinna skupiać się na osiągnięciu prostych celów, takich jak restrukturyzacja irracjonalnych wzorców myślowych, które wpływają na aspołeczne zachowania.

Lek

Zwykle nie zaleca się stosowania leków w przypadku tego zaburzenia, chociaż można je stosować w leczeniu krótkotrwałych stanów, takich jak napady lęku lub fobia społeczna.

Czynniki ryzyka

Wśród różnych czynników, które mogą zwiększać rozwój PTSD, znajdujemy różne typy:

Czynniki genetyczne

Po różnych badaniach naukowych nadal nie można zweryfikować, czy PTSD jest dziedziczone genetycznie, niemniej jednak istnieją pewne aspekty biologiczne, które mogły wpłynąć na jego rozwój.

Uważa się, że istnieje dodatkowy czynnik ryzyka w PTSD, a byłyby to problemy w związkach i przywiązaniu w dzieciństwie, które doprowadzą do możliwych deficytów społecznych w wieku dorosłym.

Jeśli chodzi o struktury neurologiczne każdego, kto cierpi na PTSD, mogą istnieć pewne różnice wynikające z niezdolności tych pacjentów do demonstrowania swoich uczuć lub emocji.

Jedną z rzeczy, o których należy pamiętać, jest to, że jeśli w dzieciństwie wykazują słabą reakcję sensoryczną, bierność motoryczną i są łatwe w obsłudze, może to wskazywać na przyszłą bezczynność i brak emocjonalnego tonu.

Wreszcie, pobudzenie i deficyty afektywne mogą być również związane z zaburzeniem równowagi adrenergiczno-cholinergicznej. Ponadto problemy mogą wynikać ze zmian neurohormonalnych, z nadmiaru lub niedoboru acetylocholiny i norepinefryny, co może powodować unikanie funkcji poznawczych lub deficyty afektywne.

Czynniki środowiskowe

Słaba stymulacja w dzieciństwie

Brak bodźców w opiece w dzieciństwie powoduje brak emocjonalnego uczenia się i dojrzewania, niezbędnych do nawiązywania relacji międzyludzkich i tworzenia bezpiecznych więzi przywiązania podczas ich rozwoju.

Pasywne środowiska rodzinne

Ucząc się wzorców relacji międzyludzkich, na jakie były narażone w dzieciństwie, dzieci rozwiną społeczną i emocjonalną pustkę oraz niewrażliwość.

Dlatego konieczne będzie środowisko rodzinne, w którym dominuje dialog i komunikacja między jej członkami.

Rozdrobniona komunikacja rodzinna

Członkowie rodziny używają słabej i zimnej komunikacji, co powoduje, że niezbędne wzorce komunikacji interpersonalnej nie rozwijają się prawidłowo. Dzięki temu to dziecko w wieku dorosłym nie będzie tworzyło więzi i będzie traktowane w izolacji, mając postawę obojętności wobec innych.

Komplikacje

Osoby schizoidalne są bardziej narażone na:

• Rozwój innych zaburzeń psychotycznych, takich jak schizotypowe zaburzenie osobowości lub schizofrenia.
• Duża depresja.
• Zaburzenia lękowe.
• Job przegrał.
• Problemy rodzinne.

epidemiologia

Zaburzenie osobowości jest schizoidalne, występuje głównie u mężczyzn i występuje rzadko w porównaniu z innymi zaburzeniami osobowości, z szacowaną częstością mniejszą niż 1% w populacji ogólnej.

Bibliografia

1. Millon, Theodore (2004). Zaburzenia osobowości we współczesnym życiu, s. 378. John Wiley & Sons, Inc., Hoboken, New Jersey. ISBN 0-471-23734-5 .Linki zewnętrzne
2. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (2000). Podręcznik diagnostyczno-statystyczny zaburzeń psychicznych: DSM-IV-TR. American Psychiatric Pub. P. 695. Źródło 2011-02-15.
3. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (2000). Podręcznik diagnostyczno-statystyczny zaburzeń psychicznych: DSM-IV-TR. American Psychiatric Pub. P. 695. Źródło 2011-02-15.
4. Weismann, MM (1993). «Epidemiologia zaburzeń osobowości. Aktualizacja z 1990 r. ». Journal of Personality Disorders (wydanie wiosenne, supl.): 44–62.