LEUKOPLASTY: CHARAKTERYSTYKA, RODZAJE I FUNKCJE - BIOLOGIA - 2026

W Leukoplast są plastydy, czyli organelle komórkowe eukariotycznych obfity w organach spichrzowych związany z błoną (podwójne membrany i obszar międzybłonowa).

Mają DNA i system do dzielenia się i zależą bezpośrednio od tak zwanych genów jądrowych. Plastydy wywodzą się z już istniejących plastydów, a ich sposobem przenoszenia jest gamety w procesie zapłodnienia.

Tak więc zarodek pochodzi ze wszystkich plastydów, które ma dana roślina i nazywane są proplastidiami.

Prolastidia znajdują się w roślinach uważanych za dorosłe, szczególnie w ich komórkach merystematycznych i dzielą się, zanim te same komórki się rozdzielą, aby zapewnić istnienie proplastidii w dwóch komórkach potomnych.

Kiedy komórka dzieli się, dzielą się również proplastidia, a zatem powstają różne rodzaje tworzyw sztucznych rośliny, którymi są: leukoplasty, chloroplasty i chromoplasty.

Chloroplasty są zdolne do wypracowania sposobu zmiany lub różnicowania w celu przekształcenia się w inne rodzaje tworzyw sztucznych.

Funkcje, które pełnią te mikroorganizmy, mają na celu różne zadania: uczestniczą w procesie fotosyntezy, pomagają w syntezie aminokwasów i lipidów oraz ich magazynowaniu, a także cukrów i białek.

Jednocześnie pozwalają na zabarwienie niektórych obszarów rośliny, zawierają czujniki grawitacji i odgrywają ważną rolę w funkcjonowaniu aparatów szparkowych.

Leukoplasty to plastydy, które przechowują bezbarwne lub słabo zabarwione substancje. Na ogół są jajowate.

Występują w nasionach, bulwach, kłączach - innymi słowy w częściach roślin, do których nie dociera światło słoneczne. Ze względu na zawartość, którą przechowują, dzielą się na: elajoplasty, amyloplasty i proteoplasty.

Funkcje leukoplastów

Niektórzy autorzy uważają leukoplasty za przodkowie chloroplastów. Zwykle znajdują się w komórkach nie wystawionych bezpośrednio na działanie światła, w głębokich tkankach narządów powietrznych, w organach roślin, takich jak nasiona, zarodki, merystemy i komórki rozrodcze.

Są to struktury pozbawione pigmentów. Ich główną funkcją jest magazynowanie iw zależności od rodzaju przechowywanych składników odżywczych dzielą się na trzy grupy.

Potrafią wykorzystywać glukozę do produkcji skrobi, która jest rezerwową formą węglowodanów w warzywach; Kiedy leukoplasty specjalizują się w tworzeniu i przechowywaniu skrobi, zaprzestanie, ponieważ jest nasycona skrobią, nazywa się amyloplastem.

Z drugiej strony, inne leukoplasty syntetyzują lipidy i tłuszcze, nazywane są oleoplastami i występują na ogół w wątrobowcach i jednoliściennych. Z drugiej strony inne leukoplasty nazywane są proteinoplastami i są odpowiedzialne za przechowywanie białek.

Rodzaje leukoplastów i ich funkcje

Leukoplasty dzieli się na trzy grupy: amyloplasty (przechowujące skrobię), elaiplasty lub oleoplasty (przechowujące lipidy) i proteinoplasty (przechowujące białka).

Amyloplast

Amyloplasty są odpowiedzialne za przechowywanie skrobi, która jest pożywnym polisacharydem występującym w komórkach roślin, protistach i niektórych bakteriach.

Zwykle występuje w postaci granulek widocznych pod mikroskopem. Plastydy to jedyny sposób, w jaki rośliny syntetyzują skrobię, a także jedyne miejsce, w którym jest ona zawarta.

Amyloplasty podlegają procesowi różnicowania: są modyfikowane w celu przechowywania skrobi w wyniku hydrolizy. Występuje we wszystkich komórkach roślinnych, a jego główną funkcją jest przeprowadzanie amylolizy i fosforolizy (szlaków katabolizmu skrobi).

Istnieją wyspecjalizowane amyloplasty kapelusza promieniowego (pokrywającego wierzchołek korzenia), które pełnią funkcję czujników grawimetrycznych i kierują wzrost korzenia w kierunku gleby.

Amyloplasty zawierają znaczne ilości skrobi. Ponieważ ich ziarna są gęste, oddziałują z cytoszkieletem, powodując prostopadły podział komórek merystemetycznych.

Amyloplasty są najważniejszymi ze wszystkich leukoplastów i różnią się od innych wielkością.

Oleoplasty

Oleoplasty lub elaiplasty są odpowiedzialne za magazynowanie olejów i lipidów. Jego rozmiar jest niewielki i ma w sobie wiele małych kropelek tłuszczu.

Są obecne w komórkach naskórka niektórych kryptogamów oraz w niektórych roślinach jednoliściennych i dwuliściennych, które nie gromadzą się w nasionach skrobi. Znane są również jako lipoplasty.

Retikulum endoplazmatyczne, znane jako szlak eukariotyczny i elajoplasty lub szlak prokariotyczny, to szlaki syntezy lipidów. Ten ostatni uczestniczy również w dojrzewaniu pyłku.

Inne rodzaje roślin również przechowują lipidy w organellach zwanych elajosomami, które pochodzą z retikulum endoplazmatycznego.

Proteinoplast

Proteinoplasty mają wysoki poziom białka, które jest syntetyzowane w kryształach lub jako materiał bezpostaciowy.

Te typy plastydów przechowują białka, które gromadzą się w postaci krystalicznych lub amorficznych inkluzji w organelli i są zwykle ograniczone przez błony. Mogą być obecne w różnych typach komórek, a rodzaj zawartego w nich białka również różni się w zależności od tkanki.

Badania wykazały obecność enzymów, takich jak peroksydazy, oksydazy polifenolowe, a także niektóre lipoproteiny, jako głównych składników proteinoplastów.

Białka te mogą pełnić rolę materiału rezerwowego w tworzeniu nowych błon podczas rozwoju plastydu; istnieją jednak dowody wskazujące na to, że rezerwy te można wykorzystać do innych celów.

Znaczenie leukoplastów

Ogólnie rzecz biorąc, leukoplasty mają duże znaczenie biologiczne, ponieważ umożliwiają pełnienie funkcji metabolicznych świata roślin, takich jak synteza cukrów prostych, skrobi, a nawet białek i tłuszczów.

Dzięki tym funkcjom rośliny wytwarzają pożywienie i jednocześnie tlen niezbędny do życia na Ziemi, oprócz tego, że rośliny stanowią podstawowy pokarm w życiu wszystkich żywych istot zamieszkujących Ziemię. Dzięki realizacji tych procesów zachodzi równowaga w łańcuchu pokarmowym.

Bibliografia

1. Eichhorn, S i Evert, R. (2013). Biologia roślin Raven. USA: W.H Freeman and Company.
2. Gupta, P. (2008). Biologia komórkowa i molekularna. Indie: Publikacje Rastogi.
3. Jimenez, L and Merchant, H. (2003). Biologia komórkowa i molekularna. Meksyk: Pearson Education of Mexico.
4. Linskens, H i Jackson, J. (1985). Składniki komórki. Niemcy: Springer-Verlang.
5. Ljubesic N, Wrischer M, Devidé Z. (1991). Chromoplasty - ostatnie etapy rozwoju plastydów. Międzynarodowe czasopismo biologii rozwoju. 35: 251-258.
6. Müller, L. (2000). Podręcznik laboratorium morfologii roślin. Kostaryka: CATIE.
7. Pyke, K. (2009). Biologia plastydów. Wielka Brytania: Cambridge University Press.