33 WIERSZE MODERNIZMU WIELKICH AUTORÓW - LITERATURA - 2026

Te wiersze modernizmu są kompozycje, które wykorzystują zasoby literackie typowe dla poezji, oprawiony w ruchu literackiego zwanego modernizmu. Niektórzy z jego najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli to José Martí, Amado Nervo, Ernesto Noboa czy Eduardo Marquina.

Modernizm był ruchem literackim, który pojawił się między końcem XIX a początkiem XX wieku i jako pierwszy pojawił się w Ameryce i rozprzestrzenił się na Europę, w dużej mierze wyjaśniony przez ruchy niepodległościowe, które pojawiły się na kontynencie w tamtych czasach. lat.

Rubén Darío, autor Modernizmu.

W modernizmie wiodącą rolę odegrała poezja, dzięki której można było wyrazić nowe, kosmopolityczne idee i trendy twórcze, gardzące wytycznymi realizmu i naturalizmu.

Modernizm był wówczas nurtem literackim naznaczonym buntem, innowacjami i duchem wolnościowym.

Lista wierszy najsłynniejszych autorów modernizmu

Pieśń nadziei

Wielki stado wron plami lazurowy błękit.
Tysiącletni oddech grozi zarazą.
Na Dalekim Wschodzie giną ludzie.
Czy narodził się apokaliptyczny Antychryst?

Znane są wróżby i widziano cuda,
a powrót Chrystusa wydaje się bliski.
Ziemia jest brzemienna bólem tak głębokim,
że śniący, medytujący imperator,
cierpi udrękę serca świata.

Egzekutorzy ideałów dotkniętych ziemią,
w studni cienia ludzkość jest zamknięta
z niegrzecznymi molosami nienawiści i wojny.
O Panie Jezu Chryste! dlaczego czekasz, na co czekasz,
aby wyciągnąć rękę światła na bestie
i spraw, by Twoje boskie flagi świeciły w słońcu!

Powstaje nagle i wylewa esencję życia
na tak wiele szalonych, smutnych lub zatwardziałych dusz, o
których miłośniku ciemności zapomina twój słodki świt.
Przyjdź, Panie, aby stać się sławnym.

Przyjdź z drżącymi gwiazdami i kataklizmem,
przyjdź i przynieś miłość i pokój nad otchłanią.
I twój biały koń, na którego spojrzał wizjoner,
wszedł. I boskie, niezwykłe dźwięki klarowania.
Moje serce będzie żarem twojej kadzielnicy.

Rubén Darío (Nikaragua)

Ta miłość nie dopuszcza refleksów na temat strun

Pani, Miłość jest gwałtowna,
a kiedy
nas przemienia ,
szaleństwo rozpala nasze myśli .

Nie proś o pokój w moich ramionach,
które trzymają twoje w więzieniu:
moje uściski są z wojny,
a moje pocałunki z ognia;
i próżno byłoby usiłować
przyćmić mój umysł,
skoro rozpala mnie
szaleństwo.

Mój umysł jest czysty
od płomieni miłości, pani,
jak magazyn dnia
lub pałac świtu.
A zapach twojej maści
ściga moje szczęście,
a
szaleństwo rozpala moją myśl .

Moja radość, wyobraża sobie twoje podniebienie
bogate w plaster miodu,
jak w świętej pieśni:
Mel et lac sub lingua tua.
Radość z twojego oddechu
w tak dobrej szklance spieszy się,
a
szaleństwo rozpala moją myśl .

Rubén Darío (Nikaragua)

I szukałem cię w miastach …

I szukałem cię w miastach,
I szukałem cię w chmurach,
Aby znaleźć twoją duszę,
otworzyłem wiele lilii, lilii niebieskich.

A smutni płaczący powiedzieli mi:
Och, co za żywy ból!
Że twoja dusza od dawna żyje
w żółtej lilii!

Ale powiedz mi, jak było?
Czy nie miałem mojej duszy w piersi?
Wczoraj cię spotkałem,
a dusza, którą tu mam, nie jest moja.

José Martí (Kuba)

Ilekroć zagłębiam się w poważnych książkach …

Ilekroć zanurzam umysł w grobowych księgach,
wydobywam go promieniem świtu:
dostrzegam nici, połączenie,
Kwiat Wszechświata: wymawiam
Nieśmiertelną poezję Wkrótce się narodzi.
Nie z bogów ołtarzy ani starych ksiąg
Nie z kwiatów z Grecji, przemalowanych
Modnymi miksturami, nie ze śladami
śladów, nie z sinymi szczątkami
Oswoi się od wieków zmarłych:
Ale z odkrytych wnętrzności
Wszechświata wyłoni się promiennie
Ze światłem i łaski życia.
Aby wygrać, będzie walczył pierwszy:
I zaleje światłem jak świt.

José Martí (Kuba)

Następnie

Chcę umrzeć, gdy dzień się kończy,
na pełnym morzu, z twarzą zwróconą ku niebu,
gdzie agonia wydaje się snem,
a moja dusza - ptakiem, który leci.

Nie słuchając ostatnich chwil,
z samym niebem i morzem,
więcej głosów lub płaczących modlitw
niż majestatycznego szumu fal.

Umrzeć, gdy smutne światło cofa
złote sieci z zielonej fali
i być jak słońce, które powoli gaśnie:
coś bardzo świecącego, co jest stracone.

Umieraj i młodzi: zanim
czas zniszczy delikatną koronę;
kiedy życie wciąż mówi: jestem twój,
chociaż dobrze wiemy, że nas zdradza.

Manuel Gutiérrez Nájera (Meksyk)

Pierwszy pocałunek

Już się żegnałam… a
moja warga pulsowała blisko twoich czerwonych ust.
„Do zobaczenia jutro” wyszeptałeś;
Patrzyłem na chwilę w Twoje oczy,
a Ty zamykałeś je bez namysłu
i dałem Ci pierwszego pocałunku: uniosłem czoło
oświecony moim prawdziwym szczęściem.

Wyszedłem
radośnie na ulicę, podczas gdy ty wychylałeś się przez drzwi,
patrząc na mnie rozżarzonego i uśmiechniętego.
Odwróciłem twarz w słodkim zachwycie
i nawet nie odrywając od ciebie wzroku ,
wskoczyłem do szybko jadącego tramwaju;
i patrzyłem na Ciebie przez chwilę
i uśmiechałem się całą duszą,
a jeszcze bardziej uśmiechałem się do Ciebie… A w tramwaju
do niespokojnego, sarkastycznego i ciekawskiego człowieka,
który spojrzał na nas obu z ironią,
powiedziałem uszczęśliwiony:
- «Wybacz mi, Panie tę radość. "

Amado Nervo (Meksyk)

W pokoju

Bardzo bliski upadku, błogosławię ci życie,
ponieważ nigdy nie dałeś mi straconej nadziei,
niesprawiedliwej pracy ani niezasłużonego smutku;

ponieważ na końcu mojej trudnej ścieżki
widzę, że byłem kowalem własnego losu;
że jeśli wydobywałem miód lub żółć z rzeczy, to
dlatego, że włożyłem do nich żółć lub smaczne miody:
kiedy sadziłem krzewy róż, zawsze zbierałem róże.

… To prawda, zima podąży za moją świeżością:
ale nie powiedziałeś mi, że maj był wieczny!

Z pewnością znalazłem długie noce moich smutków;
ale nie obiecałeś mi tylko dobrych nocy;
a zamiast tego miałem trochę świętego spokoju …

Kochałem, byłem kochany, słońce pieściło moją twarz.
Życie, nic mi nie jesteś winien! Życie, jesteśmy spokojni!

Amado Nervo (Meksyk)

Oczy zmierzchu

Jak na tle jasnej, głębokiej i spokojnej wody,
kampanie odpoczywają w błękicie popołudnia.
A do gwiazdy, która uchyla swą jasną źrenicę,
Cień nocy drży w rzęsach.

Lekka ciemność wygładza trawę
. Zwykłym pieszczotą dłoni na włosach;
I w swoim ostatnim spojrzeniu przenosi ziemię do nieba,
Uległa słodycz oka łani.

Błękit nieruchomego popołudnia jest samym niebem,
które schodzi na ziemię z taką delikatną delikatnością,
że wydaje się, że w nim oczyszcza się jej otchłań,
I że w głębi duszy patrzy na siebie.

I ścina się w rosie, która na skraju gaju
Płacze czarne oczy nocnej trawy;
I kontempluj w milczącej wodzie
I wolniej rozszerzaj powieki lotosu.

I krystalizuje jak góry lodowe ściany
małego białego domku, który swoimi drzwiami spogląda na
Spokój prerii; i delikatnie wygaśnie
w szlachetnym smutku twoich ciemnych oczu.

Leopoldo Lugones (Argentyna)

Do gauchów (fragment)

Odważny i ciężki wyścig

to z dziką siłą

dał krajowi jeździeckiego rozmachu

jego prymitywna rzeźba.

Straszna fortuna

idzie na jej ofiarę zjednoczoną,

jak rozwija się rana

że byk łamie kark,

w strumieniu rzezi

sztandar życia.

Czy taka jest wola wiernych

to raduje ponury los,

rozpuść czarne winogrona w wino

z trudnych przeciwności losu.

A w kwestii wolności

nie ma wyraźniejszej satysfakcji,

aby zmierzyć to kompletnie

między ryzykiem a sercem,

z trzema czwartymi facón

i cztery stopy quatra.

W godzinie wielkiego bólu

że historia nas urodziła,

a także dobrem dnia

ptak śpiewający trova,

piosenka payadora

ogłosił świt,

iw chłodnym rosicler

który namalował pierwszy promień,

słodkie gaucho Mayo

odszedł, aby nigdy nie wrócić …

Autor : Leopoldo Lugones

Trochę nieba i trochę jeziora

Trochę nieba i trochę jeziora

gdzie wdzięczne bambusowe ryby są gwiazdami,

a na tyłach parku, z intymnymi komplementami,

noc, która wygląda, jak wyglądasz.

Rozkwitnij w liliach swojej poezji,

szczery księżyc wschodzący z morza.

I w słabym delirium niebieskiej melodii,

napełnia cię niejasnym złamanym sercem do miłości.

Słodkie westchnienia, którymi pachnie twoja dusza,

dają ci, tak jak ona, niebiańskie wniebowstąpienie.

Noc, twoje oczy, trochę Schumanna

i moje ręce pełne Twego serca.

Autor : Leopoldo Lugones

To lmachilena

Masz oczy otchłani, włosy

pełna światła i cienia, jak rzeka

że przesuwa swój dziki przepływ,

odbija się pocałunek księżyca.

Nie ma nic bardziej kołyszącego niż twoje biodro

buntować się pod presją stroju …

W twojej wiecznej krwi jest lato

i wieczna wiosna na twoich ustach.

Piękny wygląd rozpływa się na Twoich kolanach

pocałunek śmierci twoim ramieniem …

Oddychaj jak bóg, leniwie,

mieć włosy jak girlandę,

tak, że dotyk płonącego ciała

trup w twojej spódnicy drży …

Autor : Carlos Pezoa Véliz

Pamięci Josefiny

jeden

Tego, co było miłością, słodyczą

niezrównany, stworzony z marzeń i radości,

pozostaje tylko zimny popiół

który zachowuje tę bladą kopertę.

Orchidea o fantastycznej urodzie,

motyl w swojej polichromii

oddawali swój zapach i waleczność

losowi, który naprawił moje nieszczęście.

Moja pamięć zwycięża zapomnienie;

mój ból wyrywa ją z grobu;

moja wiara ją cytuje, moja namiętność ją czeka,

i zwracam to na światło, z tą szczerością

wiosenny poranny uśmiech:

Szlachetny, skromny, kochający i biały!

dwa

Wiedziałeś, że kochałem cię bez rywala

a Pan to wie; nigdy nie flirtuj

bluszcz narzutowy do przyjaznego lasu

jak dołączyłeś do mojej smutnej duszy.

W mojej pamięci twoje życie trwa

słodkim dźwiękiem cantigi,

i słabnie tęsknota za Twoją miłością

mój pojedynek, który się stawia zapomnieniu.

Przezroczysta sprężyna, która się nie wyczerpuje,

żyjesz we Mnie i mojej surowej jałowości

Twoje mieszanki świeżości kropla po kropli.

Poszedłeś na moją pustynię do palmy,

do mojego gorzkiego morza, mewy,

A ty umrzesz tylko wtedy, gdy umrę!

Autor : Guillermo Valencia

Nastała chwila zmierzchu …

Nastała chwila zmierzchu

w którym rzeczy świecą bardziej,

ulotna, pulsująca chwila

o przestępczej intensywności.

Gałęzie są aksamitne,

wieże polerują swój profil,

ptak zakopuje swoją sylwetkę

na szafirowym suficie.

Popołudnie się zmienia, koncentruje

zapomnieć o świetle,

i miękki dar przenika ją

melancholijnego bezruchu,

jakby kula się zebrała

wszystko to jest dobre i piękne,

cała jego wiara, cała jego łaska

przeciw cieniu, który nadejdzie …

Moja istota kwitnie w tej godzinie

tajemniczego kwitnienia;

Noszę zmierzch w mojej duszy,

sennej spokoju;

w nim pękają pędy

wiosennej iluzji,

aw niej upijam się aromatami

z jakiegoś ogrodu! …

Autor : Guillermo Valencia

Myślałem o tobie, o twoich włosach

Myślałem o tobie, o twoich włosach

że świat cieni zazdrościłby,

i umieszczam w nich sens mojego życia

i chciałem śnić, że jesteś mój.

Chodzę po ziemi oczami

podniesiony - och, mój zapał! - tak wysoki

to w wyniosłej złości lub żałosnych rumieńcach

ludzka istota je zapaliła.

Na żywo: -Wiedz, jak umrzeć; tak mi to dolega

te niefortunne poszukiwania, to zaciekłe dobro,

i cała istota mojej duszy odbija się,

a szukając bez wiary, wiary umieram.

Autor : José Martí

Jestem szczerym człowiekiem (fragment)

Jestem uczciwym człowiekiem

Skąd rośnie palma,

I zanim umrę, chcę

Odrzuć moje wersety z duszy.

Pochodzę zewsząd

I gdziekolwiek pójdę:

Jestem sztuką wśród sztuk,

W górach jestem górą.

Znam dziwne imiona

Ziół i kwiatów,

I śmiertelnych oszustw,

I wzniosłych bólów.

Widziałem w ciemnej nocy

Deszcz na głowę

Promienie czystego ognia

Boskiego piękna.

Widziałem skrzydła wychodzące z ramion

Z pięknych kobiet:

I wyjdź z gruzów,

Latające motyle.

Widziałem mężczyznę na żywo

Ze sztyletem u boku

Nigdy nie wymawiając imienia

Tego, który go zabił.

Szybko, jak odbicie,

Dwa razy widziałem duszę, dwa:

Kiedy umarł biedny starzec,

Kiedy się ze mną pożegnała

Zadrżałem raz - przy bramie,

Przy wejściu do winnicy -

Kiedy pszczoła barbarzyńcy

Kłuło moją dziewczynę w czoło.

Kiedyś mi się podobało, na szczęście

Cieszyłem się jak nigdy dotąd: -Kiedy

Wyrok mojej śmierci

Naczelnik czytał płacz.

Słyszę westchnienie

Z lądów i mórz,

I to nie jest westchnienie, to prawda

Że mój syn się obudzi.

Jeśli mówią, że jubiler

Weź najlepszy klejnot,

Przyjmuję szczerego przyjaciela

I odłożyłem miłość na bok

Autor : José Martí

Pieśń jesieni

Dobrze wiem! Śmierć siedzi

Na progu: ostrożna przychodzi,

Ponieważ ich płacz i miłość nie przygotowują

W mojej obronie, kiedy mieszkają daleko

Rodzice i dziecko. Po powrocie marszczy brwi

Mojej jałowej pracy, smutnej i mrocznej,

W którym schronię się w moim zimowym domu,

Stojąc na żółtych liściach

W zgubnej dłoni kwiat snu,

Czarna kobieta gra na zwieńczonych skrzydłach,

Zapalona twarz, z drżeniem patrzę na nią

Każdego popołudnia czeka na mnie pod drzwiami.

Myślę o moim synu i ciemnej damie

Uciekam bez siły, pożeram skrzynię

Szalonej miłości! Najpiękniejsza kobieta

Nie ma tej śmierci! Za pocałunek od niego

Gęste lasy różnych laurów,

I oleandry miłości i radości

Pamiętać o moim dzieciństwie!

… myślę o tym, do którego moja winna miłość

Przywrócona do życia i szlochając unikam

Z ramion moich umiłowanych; więcej już mi się podoba

Z wiecznego świtu na pewno dobre.

O życie, do widzenia! Kto umrze, nie żyje.

Autor : José Martí

Summer Romance (fragment)

Letnie południe - złoto i błękit - w co się ubierasz

tyle nowej radości, tyle tajemnego niepokoju,

Jak rozkwit serc!

Pod niespokojną bryzą

hałaśliwy park gniazd i pieśni,

jest jak harmonijne serce poety.

Pragnienie miłości w duszach, która nawilża oczy,

boskie szaleństwo boskich ekscesów,

w czerwonych kielichach

na złośliwych ustach,

jak złote konie, trzepoczą pocałunki!

Na jasnych ścieżkach

miękkie piaski,

kochające się pary

przeplatają się nici słodkich chwil

płaszcz pomyślnych i pogodnych godzin …

Mijają delikatne rundy, pachnące bukiety

romantycznych blondynek i ognistych brunetek.

Autor: Ernesto Noboa

Do mojej matki

Aby uspokoić grobowe godziny

Kalwaria serca

Mam twoje smutne, miękkie dłonie

ten okoń jak dwa ptaki

na krzyżu mojego utrapienia.

Aby złagodzić smutne godziny

mojej cichej samotności

Wystarczy mi … wiedzieć, że istniejesz!

a ty mi towarzyszysz i pomagasz mi

i zaszczepiasz we mnie spokój.

Kiedy gryzie mnie boleń nudy,

Mam kilka książek, które są w środku

Krwawe godziny mirra, aloes,

wsparcie mojej słabej duszy:

Heine, Samain, Laforgue, Poe

a przede wszystkim mój Verlaine!

I tak moje życie się ślizga

-brak przedmiotu lub orientacji-

cierpiący, cichy, uległy,

ze smutną rezygnacją,

między westchnieniem, uśmiechem,

jakaś nieprecyzyjna czułość

i trochę prawdziwego bólu …

Autor: Ernesto Noboa

Suma ego

Kocham wszystko, co dziwne, kocham wszystko, co egzotyczne;
niejednoznaczne i chorobliwe, fałszywe i nienormalne:
tylko
fiolka z morfiną i fiolka z chloralem mogą uspokoić moje nerwicowe nerwy .

Uwielbiam uschłe rzeczy, ten chlorotyczny odcień
zbirów i dziwek, szpitalną trawę.
W moim chorym, wrażliwym i chaotycznym mózgu,
niczym pająk Poean, zło tka swoją sieć.

Nie ma znaczenia, że ​​inni uciekają przede mną. Izolacja
sprzyja rozkwitowi kwiatu uczucia:
tuberoza snów kiełkuje w samotności.
Nie ma znaczenia, czy ludzie mi odmawiają oklasków,
czy muzyka odległych gwiazd
i trzepotanie moich skrzydeł nad rzeczywistością odurza mnie .

Autor: Ernesto Noboa

Psalm miłości

Niech cię Bóg błogosławi, kochanie, bo jesteś piękna!

Niech cię Bóg błogosławi, kochanie, bo jesteś mój!

Niech cię Bóg błogosławi, kochanie, kiedy na ciebie patrzę!

Niech cię Bóg błogosławi, kochanie, kiedy na mnie patrzysz!

Niech cię Bóg błogosławi, jeśli we mnie wierzysz;

jeśli nie wierzysz we mnie, niech cię Bóg błogosławi!

Błogosławię cię dzisiaj, kiedy ożywiasz mnie;

kiedy sprawisz, że umrę, bądź błogosławiony!

Niech Bóg błogosławi twoje kroki ku dobru,

twoje kroki ku złu, niech cię Bóg błogosławi!

Błogosławieństwa dla ciebie, kiedy mnie przyjmujesz;

błogosławieństwa dla ciebie, kiedy unikasz mnie!

Błogosławię ci poranne światło

że kiedy się budzisz, rani twoich uczniów;

błogosławię ci cień nocy,

że na jego kolanach zastanie cię śpiącego!

Otwórz oczy, by cię błogosławić,

zanim umrze, ten, który umiera!

Jeśli morderca błogosławi cię, gdy zranisz,

Niech Bóg cię błogosławi za twoje błogosławieństwo!

Błogosław pokornych, którym pomagasz!

Błogosławieni, nazywając was swoimi przyjaciółmi!

Błogosławieni słudzy waszego domu!

Zadowoleni żałobnicy was błogosławią!

Niech ziemia błogosławi cię kwiatami,

i czas w kopii spokojnych dni,

a morze wciąż Cię błogosławi,

a ból z powrotem ustąpi i błogosławi cię!

Zagraj ponownie w śnieżną lilię

Gabriel swoje czoło i ogłoś je namaszczonym!

Daj niebo swojemu miłosierdziu jako dar cudu

i uzdrawiajcie chorych w waszych oczach!

O droga kobieto! … Dzisiaj mnie uwielbiasz,

wszystkie błogosławieństwa to dzień!

Błogosławię cię i chcę, żebyś to zrobił

Bóg i niebo i ziemia was błogosławią!

Autor : Eduardo Marquina

Melancholia

Tobie, za którego bym umarł,

Lubię widzieć, jak płaczesz

W bólu jesteś mój

z przyjemnością mnie zostawiasz

Autor : Eduardo Marquina

Płakać? Po co!

Oto książka o moim bólu:

łza za łzą uformowałem go;

raz to zrobione, przysięgam ci, na

Chryste, już nigdy nie będę płakać.

Płakać? Czemu!

Moje rymy będą migotać

intymnego światła, które opuszczę

w każdym wersecie; ale płacz,

Nigdy więcej! Przez kogo? Czemu?

Będą spokojnym Florigelio,

plik notatek, które podlewam,

i będzie się śmiać przy każdym arpeggio …

Ale łza? Co za świętokradztwo!

Nigdy więcej. Przez kogo? Czemu?

Autor : Amado Nervo

Autobiografia

Wersety autobiograficzne? Są moje piosenki

są moje wiersze: ja lubię narody

szczęśliwa i przykład uczciwej kobiety,

Nie mam historii: nic mi się nigdy nie stało,

Och, szlachetny nieznany przyjacielu, to mogę ci powiedzieć.

Już we wczesnych latach domyślałem się sztuki

harmonia i rytm, drogi musagecie,

a będąc bogatym wolałem być poetą.

-I wtedy?

- Cierpiałem, jak wszyscy, i kochałem.

Wiele?

- Wystarczająco dużo do wybaczenia …

Autor: Amado Nervo

Hiszpania

Pozwól mi iść dalej i wiosłować po kuchni

pod burzą, na falach:

Kieruje się na hiszpańską Atlantydę

gdzie przyszłość jest cicha i czeka.

Uraza nie gaśnie, a nienawiść nie umiera

przed sztandarem, który lata barbarzyńca:

gdyby kiedyś sprawiedliwość była sama,

odczuje to cała ludzkość.

I wiosłuj wśród spienionych fal,

i wiosłuj w kuchni, którą już widziałeś

jak tam kapryśne burze.

Że wyścig jest na nogach, a ramię gotowe,

że kapitan Cervantes jest na statku,

a powyżej unosi pawilon Chrystusa.

Autor: Rubén Darío (Nikaragua)

Kraj słońca

Obok czarnego pałacu króla wyspy Żelaznej (O okrutne, okropne, wygnanie!) Jak to

ty, harmonijna siostro, sprawiasz, że szare niebo śpiewa, twoja woliera słowików, twoja potężna pozytywka?

Czy nie zasmuca cię wspomnienie wiosny, kiedy usłyszałeś boskiego ptaka i lakmus

w krainie słońca?

W ogrodzie króla wyspy złota (och, moje marzenie, które uwielbiam!) Był lepszy od ciebie, harmonijny

siostro, ćwicz swoje skrzydlate flety, swoje dźwięczne harfy; wy, którzy urodziliście się tam, gdzie goździki krwi i czerwona róża rodzą się piękniejsze,

w krainie słońca

Albo w pałacu królowej wyspy Plata (Schubert, szlocha Serenadę …) Ty też mogłabyś, siostro

harmonijne, spraw, by mistyczne ptaki twojej duszy wychwalały, słodko, słodko, światło księżyca, dziewicze lilie, zakonnicę gołębicę i markiza łabędzia. Najlepsze srebro topi się w płonącym tyglu,

w krainie słońca

Więc wracaj do swojej łodzi, która ma gotowy żagiel (rezonuje, lira, Zefyr, leci) i liście, harmonijnie

siostra, gdzie piękny książę nad brzegiem morza prosi o liry, wersety i róże, i pieści jej loki

złoto pod królewskim niebieskim parasolem,

w kraju słońca.

Autor : Rubén Darío

Boska psychika (fragment)

ja

Divine Psyche, słodki niewidzialny motyl

że z otchłani stałeś się wszystkim

co w moim nerwowym istocie iw moim wrażliwym ciele

uformuj świętą iskrę błotnego posągu!

Spoglądasz moimi oczami w światło ziemi

i więźniu żyjesz we mnie jako obcy właściciel:

moje zmysły na wojnie czynią cię niewolnikiem

i ledwo chodzisz swobodnie po ogrodzie snu.

Wiedziałem do Lust, że znasz starożytne nauki,

czasami trzęsiesz się między niemożliwymi ścianami,

i poza wszelkie wulgarne sumienia

eksplorujesz najstraszniejsze i najciemniejsze zakątki.

Znajdziesz cień i żałobę. Jaki cień i pojedynek znajdziesz

pod winoroślą, gdzie rodzi się wino diabła.

Siadasz na piersiach, na brzuchach

To doprowadziło Juana do szału, a Pablo przy zdrowych zmysłach.

Dziewica Juan oraz wojskowy i gwałtowny Pablo;

Juanowi, który nigdy nie wiedział o najwyższym kontakcie;

Pawłowi, człowiekowi burzliwemu, który znalazł Chrystusa na wietrze,

i Juanowi, przed którym oniemiał Hugo.

Autor : Rubén Darío

Nocturnal of the street copla (fragment)

Od dawna palę swoje statki

jak zdobywca,

i rzuciłem się w wir przygód

z jednego serca do drugiego serca;

ale…

przyznaję

że miałem też moją smutną noc.

O, smutna noc, płaczę!

Och, noc, kiedy wędrowałem

Przez nawiedzone, ciemne dzielnice

gdzie w skromnych domach marzy romantyzm

dziewic chorych Księżyca i pieśni,

przerwała mi krok

przez zdradliwą dziurę wydostał się dwuwiersz

po prostu z okna

wbij mnie w serce …

I przyszedł do mnie dwuwiersz

rzucony wśród narzekania starego akordeonu,

przez jakiegoś zarozumiałego chłopca

zgodnie z zuchwałością jego ochrypłego głosu.

Autor : Santos Chocano

Orchidee

Szklane amfory, wdzięczne zdobienia

w tajemniczy, zaskakujący sposób,

opaski typowe dla frontów apolinowych,

ozdoby godne wystawnych pomieszczeń.

W węzłach pnia tworzą łuski;

i skręcają ich wężowe łodygi,

do czasu pozostania na oczekującej wysokości,

jak ptaki bez skrzydeł.

Smutne jak zamyślone głowy

kiełkują bez niezdarnych więzi

z korzeni tyranii, wolny i wyniosły;

ponieważ także, ze środkiem na wojnie,

chcą żyć jak czyste dusze,

bez ani jednego kontaktu z ziemią.

Autor : Santo Chocano

Matka

Mała mamo, mała mamo

Biały kwiat cantarrana

Miękki urok mojego życia

Słodka miłość, która nigdy nie oszukuje.

Kto na ciebie patrzy, już cię podziwia

Lustro nieparujące

Cnota dobrze wyuczona

Cierpieć zawsze cicho

Pracowity pająk

To w zakątku gór

Jego pracowita mała telita.

W ciszy splataj i trzymaj

Cudowne życie

O delikatnej czułości

Miłej cierpliwości

Słodka miłość, która nigdy nie oszukuje.

Autor: Rómulo Gallegos

W wentylatorze

Biedny, przeklęty werset

patrzeć na twoje czerwone usta

i w świetle Twoich oczu

zawsze chcąc się palić.

Koliber, od którego się oddala

mirt, który to powoduje

i przyjrzyj się swoim ustom

i nie może jej pocałować.

Autor: Manuel Gutiérrez Nájera

Ametystowy zmierzch

Zmierzch ametystu zmienia kolor na
niebieski coraz bardziej intensywny,
Latarnia wypełnia się bladozieloną poświatą
. Drzewa alei.

Stary fortepian gra
spokojną, powolną i jowialną melodię ;
Pochyla się nad pożółkłymi kluczami
i przechyla głowę.

Nieśmiałe myśli, poważne i szeroko otwarte oczy
I ręce wędrujące, gdy nasłuchują…
Zmierzch staje się jeszcze ciemniejszy
Z odbiciami ametystu.

Autor: James Joyce

Tchórzostwo

Stało się to z jego matką. Co za rzadkie piękno!
Jakie blond włosy z pszenicy garzul!
Co za rytm! Cóż za wrodzona królewskość
rodzenia! Jakie kształty pod delikatnym tiulem…!
Stało się to z jego matką. Odwrócił głowę:
jego niebieskie spojrzenie przeszyło mnie głęboko!

Byłem równie zachwycony…
Z gorączkowym pośpiechem
„Idź za nią!”, Krzyczały jednakowo ciało i dusza.
… Ale bałam się szaleńczo kochać,
otwierać rany, które zwykle krwawią
i mimo całego pragnienia czułości,
zamykając oczy, odpuszczałam!

Autor: Amado Nervo

Inne interesujące wiersze

Wiersze romantyzmu.

Wiersze awangardowe.

Wiersze realizmu.

Wiersze futuryzmu.

Wiersze klasycyzmu.

Wiersze neoklasycyzmu.

Wiersze baroku.

Wiersze kubizmu.

Wiersze dadaizmu.

Wiersze renesansu.

Bibliografia

1. Hiszpańska literatura modernizmu i modernizmu (literatura w języku hiszpańskim). Odzyskany z es.wikipedia.org
2. Wiersze Rubéna Darío. Odzyskany z poesiaspoemas.com i amor.com.mx
3. Wiersz Amado Nervo. Odzyskany z amor.com.mx
4. Wiersz Manuela Gutiérreza Nájera. Odzyskany z ciudadseva.com
5. Wiersze José Martí. Odzyskany z amediavoz.com i frasesypoemas.com
6. Wiersz Leopoldo Lugones. Odzyskany z poesi.as.