KARALUCH MADAGASKARSKI: CHARAKTERYSTYKA, SIEDLISKO, KARMIENIE - BIOLOGIA - 2026

Madagaskarze karalucha (Gromphadorhina portentosa) jest karaczany owady z rodziny Blaberidae, która charakteryzuje się brakiem skrzydłami w obydwu płci i duże rozmiary, ponieważ mężczyźni może wynosić do 9 cm (długość 7,6 cm, w zależności od niektórzy autorzy), będąc jednym z największych istniejących gatunków karaluchów.

Jak sama nazwa wskazuje, ten karaluch pochodzi z wyspy Madagaskar iw swoim naturalnym środowisku żyje pod rozkładającymi się kłodami i innymi szczątkami roślin. Obecnie można go pozyskać praktycznie w każdym miejscu na świecie, gdyż służy jako zwierzę domowe, jednak nie jest to gatunek inwazyjny.

Karaluchy madagaskarskie Gromphadorhina portentosa. Zrobione i zredagowane przez: Dezidor.

Jest dwupienny lub gonochoryczny, to znaczy ma oddzielne samce i samice. Kopulacja następuje po zalotach, zapłodnienie jest wewnętrzne, a samica produkuje kilka jaj, które są zgrupowane razem w jednej kopercie zwanej ootheca, którą utrzymuje w brzuchu aż do wyklucia.

Jest gatunkiem wszystkożernym, żywiącym się głównie owocami i innymi materiałami roślinnymi. Jako zwierzęta domowe są bardzo dobrze karmione suchą przetworzoną karmą dla psów, kotów, ryb, ptaków, małp, a nawet szczurów. Niektórzy autorzy zwracają uwagę, że są saprozoiczne (żywią się organizmami martwymi lub rozkładającymi się).

cechy

Karaluch madagaskarski ma wydłużony i owalny korpus, chroniony mocnym naskórkiem, w kolorze czarnym i jasnobrązowym. Zarówno samcom, jak i samicom brakuje skrzydeł. Okolica głowowa jest częściowo chroniona przez gruby przedplon.

Występuje wyraźny dymorfizm płciowy, z większymi samcami, grubymi i osadzonymi czułkami oraz z guzowatymi wypustkami na przedrostku, podobnymi do rogów. Samica jest z kolei mniejsza, z nitkowatymi czułkami i mniej wyraźnymi występami przedrostka.

Jest to jeden z największych istniejących dziś gatunków karaluchów, którego samiec mierzy ok. 7 cm, ale według niektórych autorów może mierzyć 9 cm długości i ważyć ok. 15 gr.

Ma grube nogi, uzbrojone w ciernie i bardzo przystosowane do wspinaczki, może to robić nawet w polerowanym szkle. Te nogi pozwalają również na wbijanie się w podłoże.

Gromphadorhina portentosa jest również znany jako syczący karaluch, ponieważ jest zdolny do wydawania syczącego dźwięku, wtłaczając powietrze przez przetchlinki znajdujące się na jego brzuchu.

Syk może być dwojakiego rodzaju, alarmowy (syk zakłócający) lub bojowy (syk bojowy). Każdy karaluch tego gatunku może wyemitować pierwszego z nich z czwartego etapu życia, podczas gdy tylko dorosłe samce mogą wydawać syk bojowy.

Taksonomia

Karaluch madagaskarski to owad Blattodea (z rzędu) z rodziny Blaberidae, zamieszkujący plemię Gromphadorhinini. To plemię obejmuje około 20 gatunków w sześciu rodzajach gigantycznych karaluchów, wszystkie syczące i wszyscy mieszkańcy Madagaskaru, z wyjątkiem jednego, który żyje na wyspie Europa, niedaleko Madagaskaru.

Rodzaj Gromphadorhina został wzniesiony przez Brunnera von Wattenwyl w 1865 roku i obecnie zawiera 4 gatunki gigantycznych karaluchów madagaskarskich, z których wszystkie są szeroko stosowane jako zwierzęta domowe, z których najpopularniejszy, Gromphadorhina portentosa, został opisany przez Schauma w 1583 roku.

Siedlisko i dystrybucja

Gromphadorhina portentosa żyje w tropikalnych lasach deszczowych, w ciągu dnia na ogół ukrywa się pod zwalonymi kłodami i innymi szczątkami roślin, a nocą wędruje po dnie lasu. Często obserwuje się, jak zamieszkuje wysypiska śmieci.

Naturalne występowanie tego gatunku ogranicza się do wyspy Madagaskar, skąd występuje endemicznie. Obecnie jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie jako zwierzę domowe, jednak do tej pory nie jest uważany za gatunek inwazyjny i nie ma potwierdzonych osiadłych populacji poza miejscem pochodzenia.

Reprodukcja

Madagaskar samica karalucha. Zrobione i zredagowane z: Almabes w angielskiej Wikipedii.

Gigantyczny karaluch z Madagaskaru jest gatunkiem gonochorycznym lub dwupiennym, to znaczy u tego gatunku samce i samice pojawiają się oddzielnie, z dymorfizmem płciowym.

Samce różnią się od samic większym rozmiarem, silnie osadzonymi czułkami (nitkowate u samic) oraz obecnością grubszego i bardziej ozdobnego przedrostka z bardziej rozwiniętymi bulwami.

Zapłodnienie ma charakter wewnętrzny, kopulacja następuje po zalotach, które najwyraźniej rozpoczynają się bez udziału feromonów. Zaloty rozpoczynają się od długiego okresu dotykania się samców i samic za pomocą czułek, po którym samiec zaczyna krążyć wokół samicy, jednocześnie ją dotykając.

W przypadku kopulacji samiec i samica są umieszczani w przeciwnych pozycjach, zbliżając swoje odwłoki. Następnie samiec zaczyna rytmicznie przesuwać brzuch z boku na bok, pozwalając na wynurzenie się jego fallomów. Kopulacja trwa kilka sekund. Na poniższym filmie możesz zobaczyć, jak się łączą:

Gdy samiec złoży swój spermatofor w spermatoforze samicy, samica będzie w stanie dojrzewać kolejne grupy zalążków, które będą zapładniane przez nasienie zawarte w spermatoforach, dzięki czemu samica nie będzie musiała ponownie kopulować, aby nadal mieć potomstwo.

W każdym sezonie rozrodczym samica składa od 15 do 40 jaj. Te zalążki są zapładniane, a wyprodukowane jaja są chronione kopertą zwaną ootheca. Samica nie odkłada ootheca, ale przechowuje ją w komorze inkubatora wewnątrz brzucha do czasu wyklucia się młodych.

Koło życia

Cykl życia karalucha madagaskarskiego rozpoczyna się, gdy nimfa opuszcza ootheca i wnętrze matki. Jest to jeden z nielicznych istniejących gatunków jajożernych karaluchów. Nimfa jest zewnętrznie podobnym stadium do dorosłego, tylko znacznie mniejszą i niedojrzałą płciowo.

Nimfa musi przejść sześć linień w okresie, który może trwać od sześciu do siedmiu miesięcy, aby osiągnąć dojrzałość płciową. Po osiągnięciu dojrzałości płciowej gigantyczny karaluch może się rozmnażać. Samica musi kopulować tylko raz w życiu, aby mieć zapas nasienia do zapłodnienia wszystkich jaj, które wyprodukuje.

Po zapłodnieniu zalążków w celu wyprodukowania jaj, samica składa od 15 do 40 jaj w unikalnej strukturze ochronnej zwanej ootheca. Dzięki temu ootheca pozostaje w komorze inkubacyjnej wewnątrz.

Po około dwumiesięcznym okresie ciąży nimfy rozwinęły się i następuje zerwanie ootheca, a nimfy są uwalniane z tej struktury i natychmiast uwalniają się również wnętrze matki.

Długowieczność gatunku oszacowano na pięć lat w niewoli i nieco mniej na wolności.

Karmienie

Według niektórych autorów karaluch madagaskarski to gatunek saprozoiczny, żywiący się rozkładającym się materiałem organicznym, zarówno pochodzenia zwierzęcego, jak i roślinnego. Inni autorzy uważają go za oportunistycznego wszystkożernego, zdolnego do żywienia praktycznie wszystkim.

W ich naturalnym środowisku ich głównym pożywieniem są owoce opadłe na dnie lasu. Mogą również żywić się małymi zwierzętami, zarówno żywymi, jak i martwymi.

W warunkach niewoli mogą odżywiać się zarówno świeżym materiałem roślinnym, jak i suchą karmą przygotowaną dla różnych gatunków zwierząt, takich jak między innymi jaszczurki, ptaki, psy, koty.

Aplikacje

Jak zwierzęta domowe

Gromphadorhina portentosa jest wykorzystywana jako zwierzę domowe w różnych częściach świata. Jego popularność jako zwierzaka wzrosła dzięki pojawieniu się okazów tego gatunku w różnych hollywoodzkich filmach, takich jak Faceci w czerni (Mężczyźni w czerni).

Ten karaluch jest bardzo dobrze przystosowany do hodowli w niewoli. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na zagrodę, w której będzie przechowywany, ponieważ jest bardzo dobrym wspinaczem i może się wspinać nawet po polerowanych szklanych powierzchniach. Z tego powodu obudowy te muszą mieć możliwość prawidłowego zamykania, ale umożliwiać przepływ powietrza.

Kolejnym ważnym aspektem, na który należy zwrócić uwagę, jest okres bezpośrednio po wylince. W tym czasie egzoszkielet jest bardzo miękki i dlatego należy unikać dotykania go, dopóki nie stwardnieje.

Jako suplement diety dla zwierząt

Gromphadorhina portentosa została oceniona jako źródło białka do karmienia zwierząt akwakultury (ryb, krewetek), wykazując, że mączka otrzymana z tego gatunku zawiera lepszy profil aminokwasów egzogennych niż ta z soi, a także wyższy poziom surowe białko.

Ponadto strawność białek obecnych w mące Gromphadorhina portentosa jest wyższa niż w mące sojowej. To, w połączeniu z faktem, że karaluch madagaskarski jest łatwy w uprawie, a uprawa ta ma niewielki ślad ekologiczny, sprawia, że ​​gatunek ten jest silnym potencjalnym kandydatem do produkcji pasz dla akwakultury.

Ze względu na wysoką zawartość białka Gromphadorhina portentosa została również zaproponowana do produkcji karmy dla psów i królików, co jest sposobem na zwiększenie wartości odżywczej tych pokarmów.

Narodziny karaluchów Gromphadorhina portentosa. Zrobione i zredagowane przez: Matt Reinbold.

W przemyśle spożywczym dla ludzi

Naukowcy ocenili mąkę z Gromphadorhina portentosa do produkcji serów, wykazując w rezultacie, że zwiększając zawartość mąki z karalucha, skraca się czas krzepnięcia sera.

Wraz ze wzrostem mąki pozytywnie wpływa również na takie czynniki, jak twardość, kleistość i elastyczność sera. Z drugiej strony, wspomniany wzrost negatywnie wpływa na sprężystość, spoistość i gumowatość produktu.

Bibliografia

1. RH Barth Jr (1968). Zachowanie godowe Gromphadorhina portentosa (Schaum) (Blattaria, Blaberoidea, Blaberidae, Oxyhaloinae) jest anomalnym wzorem dla karalucha. Psyche.
2. Karaluch syczący z Madagaskaru. Na Wikipedii. Odzyskane z: en.wikipedia.org.
3. P. Mulder (nd). Madagaskar syczące karaluchy: informacje i opieka. Usługa rozszerzenia spółdzielczego stanu Oklahoma.
4. Gigantyczny karaluch madagaskarski: rozmnażanie, opieka, siedlisko i wiele więcej. Odzyskany z: hablemosdeinsectos.com.
5. P. Echegaray-Vallejo, JA Gómez-Salazar, CA García-Munguía, AM García-Munguía, AI Mireles-Arriaga (2019). Wpływ dodatku Gromphadorhina portentosa na TPA koagulacji mleka. Badania i rozwój w nauce i technologii o żywności.
6. Gwizdający karaluch. W Bioparc Valencia. Odzyskane z: bioparcvalencia.es.
7. Gromphadorhina. Na Wikipedii. Odzyskane z: en.wikipedia.org.