5 NAJWAŻNIEJSZYCH ZASOBÓW NATURALNYCH CHILE - ŚRODOWISKO - 2026

Do zasobów naturalnych Chile oparte są głównie na górnictwie i leśnych rezerwatów, rolnictwa, wykorzystania wód i łowisk. Chile jest otoczone pustyniami na północy, lodem na południu, górami Andów na wschodzie i Pacyfikiem na zachodzie.

Jego powierzchnia obejmuje 4200 km, na których można spotkać bardzo zróżnicowane klimaty: pustynny (Atacama), subtropikalny (Wyspa Wielkanocna) i polarny (Antarktyda). Chile jest podzielone na 5 naturalnych regionów: a) Wielka Północ b) Mała Północ C) Środkowe Chile d) Strefa Południowa ie) Strefa Południowa (Rysunek 1).

Rysunek 1. Lokalizacja Chile w Ameryce Południowej (Letelier et al. 2003).

Region Norte Grande to bardzo suchy obszar, na którym znajduje się pustynia Atacama. W regionie Norte Chico panuje klimat stepowy, możemy tu znaleźć duże doliny o bardzo dobrej żyzności dla rolnictwa.

Strefa centralna obejmuje region metropolitalny i stolicę Chile, będącego najbardziej zurbanizowanym obszarem w kraju. W nim panuje klimat śródziemnomorski z mezomorficzną roślinnością zaroślową.

W strefie południowej klimat jest bardziej wilgotny, można tu znaleźć obszary lasów, dżungli i rozległych jezior. Na tym terenie spotykamy rodzime lasy, na które składają się araukaria, dąb (Nothofagus oblique), coihue (Nothofagus dombeyi) i raulí (Nothofagus alpine). Stanowią one źródło pożywienia i roślin leczniczych dla społeczności Mapuche (Azócar i in. 2005, Herrmann, 2005).

Wreszcie w strefie południowej możemy znaleźć zimny step, tundrę, lodowiec wysokogórski oraz klimat polarny. Ten ostatni występuje na chilijskim terytorium Antarktydy.

Główne zasoby naturalne Chile

Gospodarka chilijska opiera się na sektorze pierwotnym, górnictwie, rolnictwie, rybołówstwie i zasobach leśnych, dlatego w dużym stopniu zależy od takich czynników, jak zasoby wodne i ekosystemowe.

Górnictwo

Kopalnia Chuquicamata, Calama, Chile. Diego Delso, źródło Wikimedia Commons

Górnictwo to pierwszy sektor gospodarki. Odegrał bardzo ważną rolę w rozwoju Chile pod koniec ubiegłego wieku (rysunki 2 i 3) i obecnie w znacznym stopniu przyczynia się do wzrostu PKB tego kraju.

W 2012 r. 80% chilijskiego eksportu pochodzącego z zasobów naturalnych odpowiadało wydobyciu miedzi (Sturla i Illanes, 2014). Działalność ta jest zlokalizowana głównie na obszarach północnych i centralnych, które są najbardziej suchymi obszarami kraju.

Stanowi to wielki problem dla zasobów wodnych, ponieważ oprócz tego, że jest działalnością związaną z wodą wydobywczą, jest również wysoce zanieczyszczający z powodu stosowania produktów chemicznych w swoich procesach, wpływając na inne sektory, takie jak rolnictwo i użytkowanie domowe (Sturla i Illanes , 2014).

Rysunek 2. Roczny wkład pieniężny górnictwa w Chile na tle innych sektorów (Lagos, 1997)

Rysunek 3. Roczny wkład pieniężny wydobycia miedzi w porównaniu z innymi rodzajami działalności (Lagos, 1997)

W strefie centralnej zmiany w użytkowaniu gruntów sprzyjały rozwojowi miast od 1975 r. (Rysunek 4).

rolnictwo

Nastąpił wzrost obszaru miejskiego i spadek działalności rolniczej z powodu problemów niedoboru wody, erozji gleby oraz bogactwa i liczebności ptaków drapieżnych (Pavez i in. 2010).

Rysunek 4. Dynamika krajobrazu u podnóża Santiago w latach 1975-2003. A = 1975, B = 1989, C = 2003. (Pavez et al. 2010)

Fauna

Jeśli chodzi o faunę zwierzęcą, wyróżnia się polowanie na lisy, chingues, guanako i pumy, głównie ze względu na sprzedaż ich skór. Z kolei wprowadzenie egzotycznych gatunków spowodowało poważne zachwianie równowagi w chilijskich ekosystemach.

Obecnie polowania w Chile są regulowane przepisami dotyczącymi gatunków takich jak guanako i ñandú, które są hodowane w niewoli. Oprócz tego wprowadzono w tym celu egzotyczne gatunki, takie jak jeleń, dzik, struś i emu.

W Chile występuje łącznie 56 gatunków płazów, z których 34 to gatunki endemiczne (Ortiz i Díaz, 2006).

Zasoby leśne

Przemysł leśny ma ogromne znaczenie dla chilijskiej gospodarki. Udział przemysłu w krajowym PKB wzrósł o prawie 30% w okresie 1998-2006.

Ta branża znajduje się w centrum i na południu Chile. Głównymi krajami, do których jest eksportowany, są Stany Zjednoczone, Chiny, Meksyk i Japonia, przy czym produktami o największej wydajności są wióry, miazga i papier, tarcica, deski, forniry i słupki (Felzensztein i Gimmon, 2008).

Chile ma obszary chronione pod względem różnorodności biologicznej. Około 20% kontynentalnego i wyspiarskiego terytorium kraju jest chronione.

Jednak ponad 80% obszarów chronionych znajduje się w Aysén i Magallanes, podczas gdy w Maule, Coquimbo i Regionie Metropolitalnym Santiago znajdujemy tylko mniej niż 1% obszarów chronionych (Sierralta i in. 2011).

Wody gruntowe

Chilijska gospodarka oparta na eksporcie miedzi, owoców, drewna, łososia i wina zintensyfikowała zużycie wody, głównie w części północnej i centralnej, czyli na obszarach, gdzie dostępność wody jest ograniczona. Wynika to z obniżenia poziomu wód gruntowych i małej dostępności wody, tak charakterystycznej dla suchych klimatów.

Średnie doładowanie wód gruntowych sięga około 55 m3 / s. Jeśli porównamy tę wartość z 88 m3 / s efektywnego wykorzystania wód podziemnych w 2003 roku, zdamy sobie sprawę, że istnieje deficyt tego zasobu.

Wody gruntowe są wykorzystywane głównie w rolnictwie, a następnie w lokalnej konsumpcji i przemyśle (Sturla i Illanes, 2014).

Przemysł rybołówczy

Łodzie rybackie w Coquimbo. Autor: Edu3k, źródło Wikimedia Commons

Chile ma szeroką gamę mięczaków. Do tej pory skwantyfikowano 779 gatunków z klasy ślimaków i 650 gatunków z klasy głowonogów, z których wiele jest niezwykle ważnych dla sektora rybołówstwa (Letelier i in. 2003).

Ponad 60 gatunków skorupiaków i glonów jest regularnie eksploatowanych w sektorze rybołówstwa na małą skalę i na rynkach zewnętrznych. Skomercjalizowane gatunki to tolina (Concholepas concholepas), jeżowiec (Loxechinus albus), krab czarny (Homalaspis plana) i niektóre gatunki limpet (Fissurella maximum, Fissurella latimarginata, Fissurella cumingi) (Castilla i Fernandez, 1998 ),

Do tych gatunków dodaje się ostryga pacyficzna (Crassostrea gigas), egzotyczny mięczak o dużym znaczeniu gospodarczym, który został wprowadzony w 1978 r. (Moller et al. 2001).

Podobnie jak w innych sektorach przybrzeżnych, rybołówstwo doprowadziło do drastycznego spadku lokalnych zasobów hydrobiologicznych, powodując zubożenie społeczności zależnych od tych zasobów (Schurman, 1996).

W ciągu ostatnich sześćdziesięciu lat prowadzono zapisy dotyczące całkowitego wyładunku ryb, mięczaków, skorupiaków, glonów i innych, obserwując stały wzrost eksploatacji.

Osiągnęło to 8 milionów ton w 1994 roku, by później spaść do 4 milionów ton w ostatnich latach. Jednak podsektory rybołówstwa tradycyjnego i akwakultury rosły stopniowo, osiągając wkład podobny do udziału podsektora przemysłowego. (Rysunek 5).

Rysunek 5. Łączne wyładunki ryb według podsektorów w latach 1969–2012 (Cox i Bravo, 2014).

Przemysł akwakultury lub hodowli ryb jest zorientowany na eksport, sprzedając ponad 90% produkcji za granicę. Głównymi rynkami eksportowymi są Stany Zjednoczone (37%), Japonia (30%) oraz Unia Europejska (14%) (Felzensztein i Gimmon. 2008).

Głównymi gatunkami ryb hodowlanych jest łosoś atlantycki (Salmo salar), następnie pstrąg tęczowy (Oncorhynchus mykiss) i łosoś pacyficzny (Oncorhynchus spp.) (Cox i Bravo, 2014).

Bibliografia

1. Azócar Gerardo, Rodrigo Sanhueza, Mauricio Aguayo, Hugo Romero, María D. Muñoz (2005). Konflikty o kontrolę nad ziemią Mapuche-Pehuenche i zasobami naturalnymi w Biobio Highlands w Chile. Journal of Latin American Geography.
2. Castilla Juan C, Fernandez Miriam. (1998) Small-Scale Benthic Fisheries in Chile: On Co-Management and Sustainable Use of Benthic Invertebrates. Aplikacje ekologiczne, Towarzystwo Ekologiczne Ameryki. Suplement, 1998, s. S124-S132.
3. Cox Francisco, Bravo Pablo (2014). Sektor rybołówstwa: ewolucja wyładunków, wykorzystania i eksportu w ostatnich dziesięcioleciach. Biuro Studiów i Polityk Rolniczych. Sektor rybołówstwa i akwakultury - rybołówstwo przemysłowe - rybołówstwo rzemieślnicze - mączka rybna i olej rybny - algi.
4. Felzensztein Christian i Eli Gimmon. (2008). Klastry przemysłowe i sieci społecznościowe w celu zacieśnienia współpracy między firmami: przypadek przemysłu opartego na zasobach naturalnych w Chile. jbm vol. 2, DOI 10.1007 / s12087-008-0031-z.
5. Herrmann Thora Martina, (2005), Wiedza, wartości, wykorzystanie i zarządzanie araucanaforest Araucaria przez rdzennych mieszkańców Mapuche, Pewenche: Podstawa wspólnego zarządzania zasobami naturalnymi w południowym Chile Natural Resources Forum 29. str. 120–134.
6. Jeziora Gustavo. (1997). Opracowywanie krajowych polityk górniczych w Chile: 1974-96, Polityka zasobów. Vol. 23, nr 1/2, str. 51-69.
7. Letelier Sergio, Marco A. Vega, Ana María Ramos i Esteban Carreño, (2003). Baza danych Narodowego Muzeum Historii Naturalnej: mięczaki Chile. Rev. Biol. Trop. 51 (Dodatek 3): str. 33-137.
8. Moller P., Sánchez P., Bariles J. and Pedreros MA, (2001) Pacific Oyster Crassostrea gigas Culture a Productive Option For Artisan Fishermen In An Estuarine Wetland In Southern Chile. Zarządzanie środowiskowe 7: s. 65–78.
9. Ortiz Z. Juan Carlos i Helen Díaz Páez (2006). Stan wiedzy o płazach w Chile, Wydział Zoologii, Universidad de Concepción. Box 160-C, Concepción, Department of Basic Sciences, Los Angeles Academic Unit, Universidad de Concepción. Box 341, Los Angeles, Chile. Gayana 70 (1) ISSN 0717-652X, pp 114-121.
10. Pavez Eduardo F., Gabriel A. Lobos 2 & Fabian M. Jaksic2, (2010) Long-term changes in the landscape and assemblages of micro mammals and raptors in central Chile, Unión de Ornitlogos de Chile, Casilla 13.183, Santiago-21, Chile, Center for Advanced Studies in Ecology & Biodiversity (CASEB), Pontificia Universidad Católica de Chile, Revista Chilena de Historia Natural 83: 99-111.
11. Schurman Rachel (1996). Gwoździe, morszczuk z południa i zrównoważony rozwój: neoliberalizm i eksport zasobów naturalnych w Chile University of California, Berkeley, USA. World Development, tom 24, nr 11, str. 1695-1709.
12. Sierralta L., R. Serrano. J. Rovira & C. Cortés (red.), (2011). Obszary chronione Chile, Ministerstwo Środowiska, 35 str.
13. Sturla Zerené Gino, Illanes Muñoz Camila, (2014), Polityka wodna w Chile i wielkie wydobycie miedzi, Public Analysis Magazine, School of Public Administration. University of Valparaíso, Chile, str. 26.