MIĘSIEŃ PRĄŻKOWANY: CHARAKTERYSTYKA, FUNKCJE I KLASYFIKACJA - ANATOMIA I FIZJOLOGIA - 2026

Mięśni prążkowanych jest typu tkanki mięśni składa się z wydłużonych cylindrycznych zwanych komórek włókien mięśniowych, co odpowiada 90% całkowitej masy mięśni ciała i 40-50% całkowitej masy ciała. Te włókna mięśniowe mają jednakową średnicę.

Ponadto ich długość może być zmienna, nie osiągając pełnej długości mięśnia, ale wręcz przeciwnie, nakładają się na siebie ułożone w wiązki oddzielone od siebie tkanką łączną. Każdy pęczek jest tworzony przez połączenie wielu włókien mięśniowych.

Z kolei każde z tych włókien składa się z setek lub tysięcy miofibryli, które składają się z wielu włókien aktynowych (cienkich włókien) i miozyny (grubych włókien). Mówiąc o mięśniach szkieletowych, uwzględnione są zarówno mięśnie szkieletowe, jak i mięśnie serca.

Jednak włókna mięśnia sercowego, mimo że są prążkowane, są tak specyficzne i szczególne, że są traktowane jako inny rodzaj mięśnia. W ludzkim ciele oblicza się około 640 mięśni poprzecznie prążkowanych i nosi tę nazwę, ponieważ pod mikroskopem można wyraźnie zobaczyć prążki podłużne.

Te smugi odpowiadają pasmom A (aktyna i miozyna) oraz pasmom I (tylko aktynie), które są ułożone w przerywany wzór. Każdy z tych wzorców nazywany jest sarkomerem, który jest podstawową jednostką kurczliwą mięśni szkieletowych.

cechy

Tkanka mięśni prążkowanych jest ciemnoczerwoną tkanką ze względu na bogate unaczynienie. Jest rozprowadzany po całym ciele, obejmując układ kostny i tworząc serce.

W mikroskopii elektronowej można wykazać prążkowanie, które jest odpowiedzialne za ich nazwę, a szkieletową muskulaturę prążkowaną można odróżnić od mięśni poprzecznie prążkowanych serca dzięki rozmieszczeniu ich jąder.

Te mięśnie mają właściwości tonizujące, sprężystość, kurczliwość i pobudliwość, które są bardzo różne od mięśni gładkich, co daje im zdolność do modyfikowania swojego kształtu i siły bardziej niż jakikolwiek inny narząd w ludzkim ciele.

Toniczność

Toniczność mięśnia prążkowanego odnosi się do napięcia, w jakim znajduje się mięsień w stanie spoczynku, a ton ten jest utrzymywany mimowolnie lub nieświadomie dzięki autonomicznemu układowi nerwowemu, który umożliwia rotację w skurczu włókien zawsze utrzymując mięśnie skurczyły się bez zmęczenia.

W przypadku braku unerwienia mięsień nie tylko traci swoje właściwości toniczności, kurczliwości i pobudliwości, ale także zanika i degeneruje się w wyniku nieużywania.

Elastyczność

Elastyczność mięśni to zdolność mięśnia do rozciągania i powrotu do swoich pierwotnych rozmiarów, cechę tę można wypracować poprzez ćwiczenia rozciągające, które stopniowo zwiększają długość włókien, które zawsze będą miały zdolność powrotu do swojej początkowej długości.

Kurczliwość

Skurcz mięśni szkieletowych charakteryzuje się dobrowolnym skurczem i jego szybkością, w przeciwieństwie do mięśni gładkich, które kurczą się mimowolnie i powoli.

Pobudliwość

Własność pobudliwości odnosi się przede wszystkim do zdolności mięśnia prążkowanego serca do przekazywania i propagowania potencjału czynnościowego z jednej komórki do drugiej, ponieważ działa on w synapsach neuronalnych.

cechy

Główną funkcją mięśnia szkieletowego jest ogólna mobilizacja organizmu, wbijanie się w kości za pomocą struktur tkanki łącznej zwanych ścięgnami i wykorzystywanie ich jako dźwigni do poruszania kości i stawów poprzez skurcz i rozluźnienie.

Aby spełnić swoje funkcje, unaczynienie i unerwienie mięśni należy do jednych z najbogatszych w organizmie, a główne lub większe tętnice zwykle docierają do mięśnia przez brzuch mięśniowy.

Waskularyzacja

Najważniejszą cechą unaczynienia mięśni jest zdolność adaptacji tętnic i naczyń włosowatych; w ten sposób, gdy mięsień się kurczy, tętnice zwiększają unaczynienie do 500 razy, aby dostarczyć mięśniom tlenu i zapobiec zmęczeniu mięśni.

W ten sam sposób niektóre mięśnie odpowiadają za utrzymanie wyprostowanej postawy ciała człowieka, aktywują prawie niezauważalny skurcz izometryczny, aby utrzymać postawę w polu grawitacji.

Mięśnie te znane są jako mięśnie wolnokurczliwe, mają zdolność utrzymywania trwałych skurczów izometrycznych i jednocześnie antagonistów.

Na przykład, aby utrzymać kręgosłup w pozycji pionowej, mięśnie pleców potrzebują mięśni brzucha, aby przeciwdziałać sile wywieranej do tyłu.

Podobnie, mięsień prążkowany szkieletowy pełni funkcję biotransformacji energii, wytwarzając ciepło ze związków chemicznych wykorzystywanych do jego skurczu i rozluźnienia.

Klasyfikacja

Mięsień prążkowany można podzielić na dwa typy w zależności od jego lokalizacji:

Prążkowany mięsień sercowy

Jest również nazywany mięśniem sercowym i, jak nazwa wskazuje, odnosi się do rodzaju mięśnia tworzącego mięśnie sercowe. Podstawową jednostką mięśnia sercowego jest miocyt i jest uważany za kurczliwą komórkę serca.

Włókna tego typu mięśnia, mimo że są wydłużone, mają w centrum pojedyncze i duże jądro, a ich kurczliwość wymyka się dobrowolności, kurcząc się mimowolnie przy każdym uderzeniu serca.

Ten automatyczny i nieświadomy skurcz jest regulowany przez autonomiczny układ nerwowy, a jego częstotliwość może zmieniać się w zależności od stanu spoczynku lub aktywności pacjenta oraz istnienia lub braku patologii.

Komórki mięśnia szkieletowego serca są tak wyspecjalizowane, że nie tylko mogą się kurczyć, ale mają także pewną zdolność do automatyzacji, która umożliwia propagację potencjałów czynnościowych odpowiadających ich kurczliwości.

Mięśnie prążkowane szkieletowe

Jak sama nazwa wskazuje, ten typ mięśnia jest odpowiedzialny za mobilizację szkieletu, łącząc się ze strukturami kostnymi poprzez wstawki tkanki łącznej i kolagenu zwanego ścięgnami, które po skurczeniu umożliwiają ruchomość szkieletu.

Ważne jest, aby wyjaśnić, że pomimo tego, że nazywa się je mięśniami szkieletowymi - ponieważ są one odpowiedzialne za ogólny ruch ludzkiego ciała - niektóre mięśnie są włożone do innych mięśni lub nawet w skórę, tak jak niektóre z wyrazu twarzy.

Jest to dobrowolne; to znaczy, że ich skurcz jest regulowany przez centralny układ nerwowy, mogą rozwinąć się gwałtowne skurcze i jako ważna cecha mogą cierpieć z powodu wyczerpania po długotrwałych skurczach.

Tworzy je muskularny brzuch, który znajduje się w centralnej części mięśnia, a włókna tworzące każdy mięsień różnią się w zależności od właściwości funkcjonalnych każdego z nich; na przykład:

Mięśnie odpowiedzialne za utrzymanie postawy

Czerwone włókna typu I bogate w mioglobinę, charakteryzujące się wolnokurczliwymi i odpornymi na zmęczenie włóknami.

Mięśnie odpowiedzialne za przykładanie siły

Białe włókna typu IIB bogate w glikogen; to znaczy są glikolityczne w swoim mechanizmie skurczowym, są szybkokurczliwe i szybko się męczą.

Mięśnie, które muszą wywierać siłę przez długi czas

Białe włókna oksydacyjno-glikolityczne typu IIA, szybko kurczą się, ale są odporne na zmęczenie, uważa się je za zmieszane między włóknami typu I i typu IIB.

Bibliografia

1. Y. Shadrin. Funkcja, regeneracja i naprawa mięśni prążkowanych. TY. National Library of Medicine. Narodowy Instytut Zdrowia. Odzyskany z: ncbi.nlm.nih.gov
2. Austin Summer. Rozdział 81. Anatomia i fizjologia mięśni i nerwów. Neurology and Clinical Neuroscience, 2007. Źródło: sciencedirect.com
3. Guyton and Hall Treatise on Medical Physiology 12th Edition. Od redakcji Elsevier. Jednostka II. Fizjologia błony, nerwów i mięśni. P. 44-98.
4. Beatriz Gal Iglesias. Podstawy fizjologii. Wydanie 2. Rozdział 4. Fizjologia mięśni. Strony 58-76.
5. Fracisco Guede. Biomechanika mięśnia. University of the Americas. Odzyskany z: fcs.uner.edu.ar