MIĘŚNIE PODGNYKOWE: CHARAKTERYSTYKA I FUNKCJE - ANATOMIA I FIZJOLOGIA - 2026

W mięśnie podgnykowe to grupa mięśni składa się z czterech płaskich, cienkich mięśnie, które leżą poniżej gnykowej kości. Mięśnie te znajdują się z dala od kręgosłupa, przed tarczycą i kanałem krtani i tchawicy.

Aby móc zlokalizować mięśnie podgnykowe metodą palpacyjną, należy rozpocząć od umieszczenia palców na bocznej krawędzi tchawicy, stamtąd zsuwając się lekko w kierunku mostka obojczykowo-sutkowego i podążając za różnymi włóknami mięśni między kością gnykową a mostkiem , obojczyk i łopatka.

Pacjent będzie musiał przełknąć, aby upewnić się, że zlokalizowane przez nas miejsce jest prawidłowe.

Mięśnie podgnykowe

Mięśnie te przyczyniają się do obniżenia szczęki po otwarciu jamy ustnej. Znajdują się w dwóch płaszczyznach: płaszczyźnie powierzchownej, na którą składają się mięśnie mostkowo-gnykowe i omyoidalne; i głęboką płaszczyznę, na którą składają się mięśnie mostkowo-tarczowe i tarczowo-gnykowe.

Jeśli chodzi o unerwienie, to mięśnie podgnykowe wykazują wspólne unerwienie jako podstawową cechę; to znaczy mają to samo pochodzenie, górny korzeń pętli szyjnej.

Górny korzeń pętli szyjnej styka się z dolnym korzeniem pętli szyjnej i tworzy pętlę hipoglossalną. Nerwy mięśnia mostkowo-gnykowego, gnykowo-gnykowego i mostkowo-tarczowego wywodzą się z pętli podbrzusznej, podczas gdy nerw prowadzący do mięśnia tarczowo-gnykowego jest bezpośrednią gałęzią nerwu podjęzykowego.

Mięsień sternoidalny

Mięsień ten, znany również jako mięsień mostkowo-gnykowo-gnykowy, jest najbardziej powierzchownym mięśniem mięśni podgnykowych. Ma kształt wstążki o szerokości od 15 do 25 milimetrów, jego długość sięga od górnej części klatki piersiowej do kości gnykowej.

Pochodzi z grubego ścięgna, które wchodzi w 3 różne struktury. Obejmuje tylną granicę obojczyka, tylną część więzadła mostkowo-obojczykowego, boczną połowę manubrium mostka i pierwszą chrząstkę żebrową.

Stamtąd wędruje w górę, aby przyczepić się do dolnej granicy ciała gnykowego. Jest to zakryte poniżej mostkowo-obojczykowo-sutkowym, a powyżej przez omohyoid. Jest powierzchowna i medialna.

Mięsień omohyoid

Mięsień łopatkowo-gnykowy, znany również jako mięsień omoplasto-gnykowy lub łopatki, jest długi i cienki.

To jest mięsień dwubrzuścowy; to znaczy składa się z dwóch brzuszków: górnego i dolnego. Ma również ścięgno pośrednie, które biegnie ukośnie przez boczną część szyjną, połączone z obojczykiem i pierwszym żebrem.

Dolny brzuch zaczyna się od górnej krawędzi łopatki. Przyśrodkowo do siekacza łopatki, wznosi się czaszkowo-przyśrodkowo i łączy się w ścięgno pośrednie na poziomie bocznego odcinka szyjnego.

Ścięgno pośrednie jest połączone z pochewką szyjną, która otacza wiązkę nerwowo-naczyniową (w tym tętnicę szyjną wspólną, żyłę szyjną wewnętrzną i nerw błędny).

Górna część mięśnia jest odłączona od ścięgna przyśrodkowego i skierowana prawie całkowicie pionowo, aby przyczepić się do dolnej i bocznej granicy kości gnykowej.

Ważną cechą tego mięśnia są jego relacje z różnymi regionami. Należą do nich związek z tylną częścią szyi, gdzie jest powiązany z regionem łopatki; obszar boczny, gdzie odnosi się do splotu ramiennego; oraz okolicę tętnicy szyjnej i przednią część szyi, gdzie łączy się z tarczycą i krtani.

Jego funkcją jest uciskanie kości gnykowej i środkowej powięzi szyjnej. Jest to mięsień powierzchowny i boczny.

Mięsień mostkowo-tarczowy

Ten mięsień biegnie od mostka do krawędzi chrząstki tarczycy. Ma swój początek w manubrium mostka, najbardziej górnej części mostka na jego tylnej stronie. Stamtąd rozpoczyna się krótka pionowa podróż w górę.

Wchodzi w ukośną linię przednio-bocznej części chrząstki tarczycy oraz w guzki, które ograniczają zewnętrzną stronę chrząstki tarczycy.

Mięsień mostkowo-tarczowy jest krótszy i szerszy niż mięsień mostkowo-gnykowy i znajduje się poniżej tego ostatniego.

Główną funkcją tego mięśnia jest uciskanie krtani podczas żucia i połykania. Ten wzrost i opadanie krtani może również wpływać na zakres głosu ze względu na możliwość kontrolowania wysokości i głośności.

Mięsień tarczowo-gnykowy

Tarczowo-gnykowy to krótki, płaski mięsień, który wygląda jak kontynuacja mięśnia mostkowo-tarczowego. Powstaje z chrząstki tarczycy krtani i wznosi się, łącząc się z kością gnykową. Jego położenie względem mięśni szyi jest głębokie i boczne.

Pochodzi z przednio-bocznej części chrząstki tarczycy i ograniczających ją guzków; stamtąd idzie w górę w kierunku pionowym, aby wprowadzić się na krawędzi i powierzchni ciała gnykowego.

Niektóre z jego włókien wchodzą również do podstawy większego rogu kości gnykowej, w ten sposób jego skurcz powoduje przygniatanie kości gnykowej.

Jeśli kość gnykowa jest zamocowana przez mięśnie nadgnykowe, może unieść krtań. Jej unerwienie znajduje się w przedniej gałęzi C1, prowadzonej w obrębie nerwu podjęzykowego. Jest unerwiony przez pierwszy nerw szyjny, który łączy się na krótką odległość z nerwem hipoglikemicznym.

cechy

Mięśnie podgnykowe są odpowiedzialne za mocowanie i obniżanie kości gnykowej i krtani podczas połykania (połykanie pokarmu, płynów lub śliny) i przyczyniają się do fonacji.

Uczestniczą także w zginaniu głowy. Mięśnie podgnykowe faworyzują żuchwę, gdy usta są otwarte; mocują kość gnykową tak, aby mięśnie nadgnykowe działały.

Należy wziąć pod uwagę fakt, że mostek gnykowy, mostek tarczycowy i tarczycowo-gnykowy przyczyniają się do tworzenia struktury rombowej tracheostomii, miejsca z wyboru do dostępu do tchawicy.

Bibliografia

1. Problemy z szyją. Anatomia gruczołów ślinowych podszczękowych, podjęzykowych i mniejszych. Odzyskany z: otorrinoweb.com
2. Latarjet Ruiz Liard. Human Anatomy 4th Edition. Od redakcji Panamericana. Tom 1. Mięśnie szyi. P. 131-132
3. Franks H. Netter, MD Atlas anatomii człowieka. Wydanie trzecie. Od redakcji Elsevier. Płytki 24-25, 27-29, 410.
4. Anatomia, głowa i szyja, mięśnie. _ Suprahyoid Muscles of the Neck ._ Odzyskane z earthslab.com.
5. Karta Ruiz Liard. Anatomia człowieka. Wydanie 4, tom I. Od redakcji Médica Panamericana. P. 112-113