SYLABICZNA METODA CZYTANIA I PISANIA: CO TO JEST, ZALETY I WADY - ECONOMÍA - 2026

Sylabiczny metoda czytania i pisania była metodologia opracowana przez Niemców Federico Gedike i Samiel Heinicke do skutecznego nauczania czytania i pisania. Jest to jedna z najpopularniejszych metod uczenia się i jest nadal stosowana pomimo wielu przeciwników.

Oprócz metody sylabicznej istnieje również inna popularna metoda nauczania czytania i pisania we wczesnych latach, zwana metodą analityczną.

Źródło: pixabay.com

Obie metody zostały przyjęte i opracowane z różnymi niuansami przez różnych pedagogów i nauczycieli na przestrzeni dziejów. W tym artykule zobaczymy najważniejsze cechy sylabicznej metody czytania i pisania.

Historia i teoria

Czytanie metod uczenia się

Odkąd pisanie było potrzebne do dokumentowania ludzkich działań, nauka czytania i pisania stała się fundamentalna dla ewolucji człowieka. Z tego powodu w historii pojawiły się różne metody upraszczania procesu nauczania.

Wszystkie stworzone metody można podzielić na dwie szerokie kategorie. Z jednej strony istnieje kategoria sylabiczna lub syntetyczna, która obejmuje metody fonetyczne, alfabetyczne i sylabiczne. Jego funkcją jest w zasadzie nauka języka pisanego od minimalnych jednostek znaczeniowych (litery, sylaby i fonemy) do największych (słowa i zdania).

Z drugiej strony znajdujemy kategorię analityczną, która zaczyna się od oceny słów, dźwięków i fraz, aby przejść do najbardziej podstawowych składników sylab i liter.

Jaka jest metoda sylabiczna?

Metoda sylabiczna polega na pokazaniu uczniowi liter, najpierw tak, aby zaznajomił się z ich graficzną reprezentacją (pisownią), a następnie pokazał odpowiadający im dźwięk (fonetyka). Następnie, po samodzielnym zapamiętaniu dźwięków, możesz przejść do studiowania kombinacji dźwięków.

Zwykle zaczyna się od dźwięków samogłoskowych (a, e, i, o, u), a następnie przechodzi przez kombinację tych podstawowych dźwięków z użyciem spółgłosek. Ogólnie rzecz biorąc, zaczyna się od dobrze znanej sylabicznej wymowy mammemommo.

Następnie uczy się stosowania nieco bardziej złożonych kombinacji spółgłosek pogrupowanych w sylaby, aby uzyskać dźwięki trudniejsze do wymówienia, takie jak bra-bribbribrub lub plaple-pliplop.

Następnie stosuje się metodę wymowy odwrotnej, polegającą na modyfikowaniu spółgłoski w kolejności sylaby w celu wygenerowania dźwięku o wyższym poziomie złożoności: al- elil- ol- lub również ar - go- or- ur.

Na koniec przechodzimy do sylab mieszanych, dyftongów, trifthongów, a na końcu tych złożonych z czterech liter.

Książki, które najlepiej przedstawiają tę metodę, to książki znane jako sylabarie, szeroko dziś używane do nauki języka.

Zalety metody sylabicznej

- Nie koncentruje się tak bardzo na wymowie liter (tylko samogłosek), ale od razu przechodzi do wymowy sylabicznej, pomijając metodę alfabetyczną, w której wymowa spółgłosek jest badana jedna po drugiej.

- Utrzymuje porządek chronologiczny ułatwiający monitorowanie lekcji, nadający strukturę przyswajaniu wiedzy.

- Połączenie sylabiczne jest łatwe do nauczenia i łatwe do zachowania. Dlatego przyswajanie i uczenie się dźwięków jest znacznie szybsze i łatwiejsze do zarejestrowania w umyśle.

- Działa jako bardzo skuteczna metoda przyswajania języka hiszpańskiego, ponieważ jest językiem sylabicznym i fonetycznym. Oznacza to, że można je wymawiać za pomocą sylab, a czytanie i pisanie są ze sobą powiązane, ponieważ słowa brzmią tak, jak zostały napisane.

- Jest to prosta metoda zarówno uczenia się, jak i nauczania, tak aby uczniowie sami mogli przekazywać swoją wiedzę w prosty sposób po jej przyswojeniu.

- Do jego wykonania nie wymaga dużego materiału podporowego. Ołówek i papier wystarczą jako narzędzia do ćwiczenia tej metody.

Wady metody sylabicznej

- Ponieważ jest to metoda prowadząca od szczegółu do ogółu, czasami uczniom może być trudno zrozumieć organiczny proces uczenia się. Innymi słowy, czasami mogą nie rozumieć potrzeby wykonania tylu kroków w celu nabycia narzędzia.

- Może stać się ciężki, ponieważ jest to nauka mechaniczna, powtarzalna i statyczna, którą dziecko od początku odrzuca.

- Chociaż na początku studiowana jest sylaba, a nie litera czy grafem, nauka staje się powolna i nużąca.

- Ponieważ jest to model mechanicznego uczenia się, istnieje ryzyko, że dziecko nie przyswoi abstrakcyjnych narzędzi niezbędnych do zrozumienia czytania jako procesu lub że później będzie mu trudno zrozumieć czytanie jako całość.

Inne metody uczenia się

Metody analityczne pochodzą z bardziej nowoczesnych i obecnych czasów. Różnią się od metod sylabicznych czy syntetycznych tym, że zaczynają od czytania większych struktur, takich jak frazy czy zdania, próbując zrozumieć ich znaczenie, by później zejść do najmniejszych jednostek łańcucha mówionego, takich jak słowo, sylaba i litera.

Język jako znak ludzkiej inteligencji

Język to złożony system, którego zrozumienie wymaga dużej ilości inteligencji. Począwszy od lat sześćdziesiątych XX wieku psychologowie językowi zaczęli zagłębiać się w swoje teorie dotyczące wysokiego stopnia abstrakcji niezbędnej do zrozumienia konwencji języka.

Z drugiej strony językoznawstwo poświęciło całe dziesięciolecia na zrozumienie języka jako narzędzia ludzkiej wiedzy. Chociaż nadal istnieją nieznane procesy, jednym z najbardziej przekonujących wyjaśnień jest proces podwójnej artykulacji znaku językowego.

Ten proces jest niczym innym jak wyjaśnieniem ludzkiego umysłowego procesu dekodowania procesu czytania w ciągu dwóch chwil. Na początku mówimy o procesie umysłowym, w którym ludzki mózg dekoduje znaki, które widzi na papierze i jest w stanie je odczytać. Znaki te są znane jako znaczenia.

Z drugiej strony jest drugie dekodowanie, czyli to, które identyfikuje ten znak z dźwiękiem i odniesieniem w rzeczywistości. Ten desygnator jest znany jako znaczący. Obie metody wymagają dużej liczby intensywnych procesów poznawczych, które podkreślają ludzką zdolność do wiedzy i uczenia się.

Bibliografia

1. Carpio Brenes, María de los Ángeles, pisanie i czytanie: społeczny, a nie naturalny fakt. Magazyn elektroniczny „Investigative News in Education” 2013, 13 (marzec-grudzień): dostępny pod adresem: redalyc.org.
2. Estalayo, Victor & Vega, Rosario. (2003) Przeczytaj dobrze, w zasięgu każdego. Metoda Domana dostosowana do szkoły. Nowa biblioteka, Madryt, Hiszpania. 270 stron.
3. Gaonac'h, Daniel i Golder Caroline. (1998). Przeczytaj i zrozum. Psychologia czytania. Edycja 1. Od redakcji Siglo XXI. Dystrykt Federalny, Meksyk.
4. Giudice, Jacqueline, Godoy, Marcelo i Moyano, Estela Inés. (2016). Praktyki czytania i pisania w ramach nauczania psychologii: postęp w badaniach interdyscyplinarnych. Meksykański dziennik badań edukacyjnych. Pobrane 4 maja 2019 r. Z scielo.org.mx.
5. Rugerio, Juan Pablo i Guevara Benítez, Yolanda. (2016). Praktyki czytania i pisania matek i nauczycieli: ich wpływ na umiejętności dzieci w wieku przedszkolnym. Meksykański dziennik badań edukacyjnych. Pobrane 4 maja 2019 r. Z scielo.org.mx.