MEDYCYNA ORTOMOLEKULARNA: CZYM SIĘ ZAJMUJE, HISTORIA, ZASTOSOWANIA - ECONOMÍA - 2026

Medycyna ortomolekularnej to gałąź medycyny alternatywnej typu. Utrzymuje teorię, że możliwe jest osiągnięcie utrzymania i optymalnego zdrowia poprzez żywienie. Jej naukowe podstawy są często kwestionowane, dlatego uważana jest za „pseudoterapię”.

Medycyna ortomolekularna opiera się na idei ludzkiego ciała jako „jednostki biochemicznej”, która naturalnie funkcjonuje i jest w harmonii. Składniki odżywcze, aminokwasy, witaminy i minerały działają jak doskonały system. Kiedy pojawiają się choroby lub patologie, oznacza to, że ta równowaga została naruszona.

Źródło: Pixabay.

Medycyna ortomolekularna poprzez odżywianie stara się skorygować te zaburzenia równowagi, a tym samym doprowadzić do dolegliwości zdrowotnych pacjentów. Te korekty są zawsze wykonywane w sposób naturalny i bez inwazyjnych zabiegów.

Pochodzenie słowa ortomolekularnego można rozumieć następująco: przedrostek „orto” (pochodzenia greckiego) odnosi się do wszystkiego, co jest robione w dokładny, poprawny sposób. Natomiast „molekularny” odnosi się właśnie do cząsteczek. Stąd filozofią tej terapii jest praca nad zdrowiem od najmniejszych jednostek fizycznych.

Medycyna ortomolekularna jest od lat silnie kwestionowana. Jego przeciwnicy twierdzą, że nie ma wystarczających dowodów empirycznych na temat jego skuteczności i że w niektórych przypadkach istnieją praktyki, które mogą nawet być szkodliwe dla zdrowia.

Popularność medycyny ortomolekularnej przeżywała prawdziwy rozkwit w latach 80. Zabieg ten był stosowany do łagodzenia problemów, takich jak alkoholizm, alergie, nadciśnienie, migreny, padaczka, zaburzenia metaboliczne, a nawet upośledzenie umysłowe.

Pomimo szerokiego wachlarza leczonych przez nią patologii, rzadko brano pod uwagę, a nawet proszono o zastosowanie elementów diagnostycznych, takich jak badania kliniczne (krew, mocz). W rzeczywistości w zdecydowanej większości chorób, które obiecał wyleczyć, nie ma naukowych dowodów na ustalenie związku między chorobą a odżywianiem lub równowagą witamin.

Krótka historia medycyny ortomolekularnej

Dr Linus Pauling, rząd USA, Biblioteka Kongresu, plik biograficzny - www.loc.gov… 235_pop.html Numer reprodukcji: LC-USZ62-76925 PAULING, LINUS, fotografia (brak daty na pozycji, ok. 1954 r.) Lokalizacja : Plik biograficzny adres pobierania www.loc.gov, domena publiczna, (https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=540732)

Podeszły wiek

Pierwsze wzmianki na temat związku między zdrowiem a dietą sięgają starożytnego Egiptu. Według archiwów archeologicznych od 500 r. C istnieją dowody na to, że ludzie ci praktykowali pewne formy „diety”, aby zadbać o swoje zdrowie.

Kilka lat później sam grecki filozof Hipokrates stał się wiernym obrońcą tych idei. W rzeczywistości uważał, że jedzenie jest „pierwszą formą zdrowia”.

Nowoczesność

Jednak pełne zrozumienie roli żywności w zdrowiu zostanie w pełni zrozumiane i rozwinięte dopiero w XVIII wieku. W tamtym czasie nauką odpowiadającą za jego badania była „chemia układu pokarmowego”.

Chemia układu pokarmowego została prawie w całości wymyślona przez francuskiego naukowca René de Réaumur. Wraz z innym lekarzem, Antoine Laurentem Lavoisierem, udało im się położyć podwaliny pod zrozumienie i analizę metabolizmu pożywienia w organizmie.

Ale bez wątpienia pierwszego wielkiego odkrycia dokonał brytyjski lekarz James Lind. Przyzwyczajony do podróżowania na wyprawach morskich, które trwały kilka tygodni, zaczął dostrzegać u marynarzy wzór choroby szkorbutu.

Lind zauważył, że na statkach, na których nie było owoców do jedzenia, członkowie załogi byli bardziej narażeni na rozwój tej choroby. Szkorbut powodował (między innymi) słabą krew, wrzody, krwawienie z dziąseł i ostatecznie śmierć.

Dlatego w 1747 roku zdecydował się przeprowadzić swoją teorię i eksperymentować z żeglarzami, podając im różne diety. Tam odkrył, że ci, którzy jedli pomarańcze, pozostawali zdrowi i odporni na szkorbut. Dziś wiadomo, że stan ten jest spowodowany brakiem witaminy C.

XX wiek i później

Wielkie odkrycia i teorie dotyczące żywienia miałyby miejsce w XX wieku. Było to spowodowane nowymi technologiami oraz boomem w komunikacji i transporcie, który również ułatwił „mobilność” nowych pomysłów.

W 1920 roku niemiecki lekarz Max Gerson stworzył tak zwaną „terapię Gersona”. Według ich badań istniał bezpośredni związek między brakiem równowagi minerałów i witamin a występowaniem raka. Chociaż leczenie to cieszyło się dużą popularnością, jego skuteczności zaprzeczyło wiele źródeł, w tym National Cancer Institute w Stanach Zjednoczonych.

Dopiero w 1968 r. Koncepcja „ortomolekularna” wyszła na jaw przez amerykańskiego lekarza Linusa Paulinga. Początkowo Pauling, po latach badania wpływu witaminy C, skupił się na psychiatrii ortomolekularnej, argumentując, że umysł potrzebuje optymalnego środowiska biochemicznego, aby prawidłowo funkcjonować.

Później Pauling skupił się prawie wyłącznie na medycynie ortomolekularnej jako całości, będąc nie tylko prekursorem, ale także jej głównym wykładnikiem. Do tego stopnia, że ​​w 1973 roku udało mu się założyć Instytut Medycyny Ortomolekularnej, dziś znany jako Instytut Nauki i Medycyny Linusa Paulinga.

Praktyczne zastosowania

Źródło: Pixabay.

Medycyna ortomolekularna koncentruje się, jak już widzieliśmy, na wprowadzeniu zmian w diecie i stosowaniu suplementacji w celu osiągnięcia optymalnego zdrowia. Jego zwolennicy i ci, którzy go praktykują, argumentują, że niektóre z jego zalet to:

- Zapobieganie chorobom.

- Służy jako uzupełnienie i zwiększenie skuteczności leczenia farmakologicznego.

- Stymuluje aktywność mózgu / neuronów.

- Wzmacnia system odpornościowy.

- Pomaga oczyścić tętnice.

- Przyczynia się do oczyszczenia i detoksykacji organizmu.

- Sprzyja zwiększeniu wrażenia witalności.

Właśnie ze względu na te czynniki medycyna ortomolekularna jest szeroko akceptowana i praktykowana jako zabieg w ramach medycyny estetycznej. Terapie przeciwstarzeniowe, odmładzające, zwalczające zmarszczki i przywracające napięcie to tylko niektóre z jego zastosowań.

Metodologia i kontrowersje

Witaminy, autorstwa Rolfa Dietricha Brechera z Niemiec - Witaminy, CC BY-SA 2.0, (https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=65461019).

Największe zagrożenia i dyskusje na temat skuteczności medycyny ortomolekularnej koncentrują się na jej stosowaniu suplementacji. Zwiększenie spożycia witamin i minerałów w sposób często niekontrolowany w tzw. „Megadozach” jest główną „słabą stroną” tej terapii.

Jego przeciwnicy argumentują, opierając się na dowodach empirycznych, że każda megadawka niektórych związków powoduje oczywiste szkody dla zdrowia, takie jak:

- Wysokie spożycie witaminy A: prowadzi do wystąpienia efektów teratologicznych i hepatotoksyczności.

- Wysokie spożycie witaminy C: sprzyja pojawieniu się dolegliwości żołądkowo-jelitowych, kamicy nerkowej oraz nadmiernemu wchłanianiu składników mineralnych, takich jak żelazo.

- Wysokie spożycie witaminy E: w skrajnych przypadkach może wywołać krwawienie.

- Wysokie spożycie witaminy B6: w skrajnych przypadkach może stać się neurotoksyczne.

- Wysokie zużycie boru: może mieć negatywny wpływ na zdolność reprodukcji i rozwoju.

- Wysokie spożycie wapnia: wpływa na układ wydalniczy, generując kamienie nerkowe i niewydolność nerek. Prowadzi również do hiperkalcemii, która wyzwala inne powiązane patologie.

- Wysokie spożycie fluoru: prowadzi do rozwoju fluorozy, która wpływa na stan uzębienia i estetykę wraz z pojawieniem się przebarwień.

W krajach takich jak Hiszpania Ministerstwo Zdrowia samo uważa medycynę ortomolekularną za inną terapię alternatywną, nieporównywalną z medycyną tradycyjną. Medycyna ortomolekularna jest połączona z innymi niekonwencjonalnymi „terapiami”, takimi jak:

- Chirurgia energetyczna.

- Terapia przytulania.

- Terapia moczem.

- Terapia Aniołów Atlantydy.

Inne organizacje, takie jak Komitet ds.Żywienia Amerykańskiej Akademii Pediatrycznej w Stanach Zjednoczonych, uznają medycynę ortomolekularną za oszukańczą i wprowadzającą w błąd, mimo że jest popularna wśród pacjentów cierpiących na takie choroby, jak jaskra i różne rodzaje raka.

Jeśli chodzi o spożycie witamin i minerałów w postaci megadawek, ogólny konsensus jest jeszcze szerszy co do niewskazanej praktyki tej praktyki. Organizacje takie jak Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), Instytut Medycyny (IOM) czy Rada ds. Żywności i Żywienia (FNB) to tylko niektóre z głosów, które najbardziej zaciekle sprzeciwiają się medycynie ortomolekularnej.

Jeśli chodzi o psychiatrię ortomolekularną (najbardziej kontrowersyjną i niebezpieczną gałąź tej terapii), Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego w Stanach Zjednoczonych już w latach 70. był kategoryczny.

Po zapoznaniu się z metodologią pracy ortomolekularnej na pacjentach z zaburzeniami psychicznymi, udało im się dojść do wniosku, że zabiegi witaminami, minerałami i dietą są zupełnie nieskuteczne. Nie mają żadnego efektu.

Inne badania nad tym leczeniem, przeprowadzone u pacjentów z zaburzeniami poznawczymi i uwagi, doprowadziły do ​​podobnych wniosków. Zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak iw Holandii pozytywne efekty medycyny ortomolekularnej były zerowe lub niekorzystne.

Tylko w niektórych szczególnych przypadkach dzieci z deficytem uwagi zaobserwowano pewną poprawę. W każdym razie nie można było zweryfikować bezpośredniego związku między postępem a leczeniem.

Dziesięciolecia testów, badań i analiz doprowadziły do ​​wniosku, który jest niemal jednogłośnie powtarzany w świecie medycyny. To utrzymuje, że organizm ludzki ma ograniczoną zdolność do wykorzystywania witamin podczas różnych procesów metabolicznych.

Kiedy spożycie witamin i związków mineralnych przekracza naturalną fizjologiczną zdolność organizmu do przetwarzania, zaczynają one działać podobnie jak konwencjonalne leki.

W konsekwencji nadużywanie, spożycie i spożycie witamin ma duży potencjał toksyczności. To generuje więcej komplikacji niż korzyści dla organizmu. Największe szkody pojawiają się u pacjentów psychiatrycznych, którzy uciekają się do tej terapii, ponieważ w niektórych przypadkach brak nadzoru i leczenia farmakologicznego niektórych patologii prowadzi do popełnienia czynów szkodliwych dla własnej integralności fizycznej i / lub osób trzecich.

Bibliografia

1. González, MJ i Miranda-Massari, JR (2013). Medycyna ortomolekularna: najlepszy ekonomiczny, racjonalny i naukowy sposób leczenia chorób.
2. Chover, AM (nd). Medycyna ortomolekularna.
3. Grupa przeglądowa, studyjna i pozycjonująca Hiszpańskiego Stowarzyszenia Dietetyków-Dietetyków. (2012). „Odżywianie ortomolekularne”. GREP - pozycja AEDN.
4. (sf). Odzyskany z orthomolecular.org
5. Barrett, S. (2000). Terapia ortomolekularna. Odzyskany z quackwatch.org