WIERSZE RENESANSOWE WYBITNYCH AUTORÓW - LITERATURA - 2026

Niektóre z najbardziej znanych renesansowych wierszy to epos Orlanda Furioso włoskiego Ludovico Ariosto, sonety francuskich poetów z La Pléyade, oda Vida na emeryturze hiszpańskiego zakonnika Luisa de León czy El Mundo es un Escenario Williama Szekspira.

Renesans był ruchem społecznym, politycznym i intelektualnym, który przekształcił wartości i poglądy na świat po ciemnościach i schyłku średniowiecza. Znajduje się między XIV a XVII wiekiem.

Po przezwyciężeniu czasu, w którym każdy aspekt i ekspresja społeczeństwa krążyła wokół figury feudalnej i figury Kościoła, zmiana skierowana była na ponowne odkrycie człowieka cnotliwego, współczującego i honorowego jako centrum życia. .

Wszystko to było sprzeczne z wiekami średniowiecznego obskurantyzmu, w którym rzymskokatolicyzm miał człowieka jako grzeszną istotę, która musiała szukać Bożego odkupienia tylko i wyłącznie przez Kościół.

Intelektualiści w miastach takich jak Florencja zaczęli naśladować wielkich filozofów i artystów z przedchrześcijańskiej epoki klasycznej, a z eksperymentu wyłoniły się nowe i rewolucyjne artystyczne ekspresje.

Dla literatury wynalezienie prasy drukarskiej jednocześnie zdecydowanie skłoniło pisarzy, dramaturgów i poetów do pisania z zapewnieniem, że ich dzieła będą reprodukowane w dużej liczbie, w krótszym czasie i w zasięgu większej liczby osób.

Lista wybitnych wierszy renesansowych

Te wiersze są grupowane przez niektórych autorów z czterech najbardziej wpływowych krajów europejskiego renesansu.

- Wiersze renesansowe z Włoch

Orlando furioso

Es una extensa epopeya o poema épico considerado un sucesor de las historias de caballería típicas de la edad media, pero con el indiscutible tono y enfoque humanista del Renacimiento. Fue publicada a inicios del siglo XVI.

Cuenta con 46 cantos compuestos en octavas y describe los conflictos entre cristianos y musulmanes del ciclo Carolingio.

El personaje principal, Orlando, es el mismo protagonista del poema épico “El Cantar de Roldán” del siglo XI.

Soneto a Laura. Francesco Petrarca

A una joven bajo un verde laurel

Amor lloraba, y yo con él gemía…

Bendito sea el año, el punto, el día…

El que su arte infinita y providencia…

En la muerte de Laura

Fue el día en que del sol palidecieron…

Los que en mis rimas sueltas…

Mi loco afán está tan extraviado…

Mis venturas se acercan lentamente…

No tengo paz ni puedo hacer la guerra…

Porque una hermosa en mí quiso vengarse…

Si con suspiros de llamaros trato…

Si el fuego con el fuego no perece…

¡Quién vio ventura tal, cuando de uno. Francesco Petrarca

¡Quién vio ventura tal, cuando de uno

del par de ojos que más bello yo auguro,

viéndolo de dolor malo y oscuro,

llegó luz que hizo el mío enfermo y bruno!

Volviendo a deshacer así el ayuno

de ver a la que aquí sola procuro,

me fue Cielo y Amor hoy menos duro,

por más que todo don cuento y reúno;

pues de ojo diestro (o sol mejor dijera)

de ella encontró en el diestro mío hospicio

el mal que me deleita y no me ulcera;

que, como si tuviera alas y juicio,

casi cometa fue de la alta esfera;

y la Piedad para llegar le daba indicio.

¡quién vio ventura tal cuando de uno!

Orlando furioso (fragmento). Francesco Petrarca

Las damas, héroes, armas, el decoro,

amor, audaces obras ahora canto

del tiempo en que pasó de África el moro

cruzando el mar, y a Francia sumió en llanto,

siguiendo el juvenil furor a coro

de Agramante su rey, que henchido, y cuánto,

quiso vengar la muerte de Troyano

en Carlomagno, emperador romano.

Diré también de Orlando paladino

cosa no dicha nunca en prosa o rima,

pues loco y en furor de amor devino

hombre que antes gozó por sabio estima;

si de esa que me trae casi en tal tino

que el poco ingenio a ras a ras me lima,

me es concedido verso limpio y neto

que me baste a cumplir cuanto hoy prometo.

– Poemas renacentistas de Francia

Sonetos para Helena

To kompilacja 191 sonetów o nostalgii za krajem. Du Bellay skomponował je, kiedy mieszkał w Rzymie w latach 1553-1557. Został opublikowany w 1558 roku. Poeta ten był także częścią La Pleiade.

Elegie. Louise Labe

Są to trzy wiersze lamentacji, cierpienia i smutku, które są częścią zbioru książki Euvres, wraz z dwoma tekstami prozy i 24 sonetami poety. Zostały opublikowane w 1555 roku.

- Wiersze renesansowe z Hiszpanii

Renesans w odniesieniu do sztuki w Hiszpanii nazywa się hiszpańskim złotym wiekiem.

Do życia na emeryturze

To wiersz liryczny napisany jako oda do izolacji od świata i prostego życia. Jego struktura składa się z 5-liniowych strof skomponowanych bardzo trzeźwym i skoncentrowanym językiem.

Cóż za spokojne życie
tego, który ucieka z szalejącego świata
i podąża ukrytą
ścieżką, dokąd
odeszło niewielu mędrców, którzy byli na świecie;

Że państwo nie zasłania piersi
dumnego wielkiego,
ani że złoty sufit
, wykonany
z mądrego Maura, nie jest podziwiany w trwałym jaspisie!

Nie leczy, jeśli sława
śpiewa głosem jego głoszące imię,
ani nie leczy, jeśli
pochlebny język podnosi się,
co potępia szczerą prawdę.

Co daje mojemu zadowoleniu,
jeśli mam próżny wskazany palec;
Tak, w poszukiwaniu tego wiatru
zniechęcają mnie
żywe pragnienia, śmiertelna troska?

O góra, o źródło, o rzeka!
Och, bezpieczny, zachwycający sekret!
Statek był prawie rozbity,
do twojej duszy
uciekłem z tego wzburzonego morza.

Nieprzerwany sen,
czysty, szczęśliwy, wolny dzień, którego pragnę;
Nie chcę widzieć
próżnego surowego grymasu,
którego chwali krew lub pieniądze.

Obudź mnie te ptaki
ich niewykształconą, smaczną piosenką;
a nie poważne troski,
za którymi zawsze idzie
czyjaś dyskrecja.

Chcę żyć ze sobą,
chcę cieszyć się dobrem, które zawdzięczam niebu,
sam, bez świadka,
wolny od miłości, zazdrości,
nienawiści, nadziei, podejrzeń.

Z góry na zboczu
zasadzonej ręką mam ogród,
który wraz z wiosną
przepięknych zakrytych kwiatów
ukazuje już w nadziei prawdziwy owoc.

I równie chciwy,
by zobaczyć i zwiększyć swoje piękno,
z przewiewnego szczytu spieszy
się czysta fontanna
.

A potem, spokojnie,
rozszerza się przejście między wijącymi się drzewami,
podłoże mijających
warzyw
i różnych kwiatów.

Powietrze sadu oddycha
i dostarcza zmysłowi tysiąca zapachów;
Drzewa
drżą z cichym hałasem,
który zapomina o złocie i berle.

Ci, którzy ufają sobie fałszywej kłody, mają swój skarb ;
Nie do mnie należy widok krzyku
tych, którzy nie ufają,
gdy wiatr i chmura nie ustają.

Walczona antena skrzypi, aw ślepej nocy jasny dzień
zmienia się, niebo rozbrzmiewa
zdezorientowanymi głosami,
a morze wzbogaca się uporem.

Mnie wystarczy mały, biedny
stolik, dobrze zaopatrzony w dobry pokój
, a naczynia
ze szlachetnego złota,
od których morze się nie boi w gniewie.

I podczas
gdy inni żałośnie obejmują się nawzajem
z nienasyconym pragnieniem
niebezpiecznego rozkazu,
ja leżę w cieniu i śpiewam.

Leżąc w cieniu
bluszczu i wiecznie koronowanego lauru,
zwracając baczną uwagę
na słodki, uzgodniony dźwięk
mądrze machającej plektronem.

Pełne miłości monologi duszy do Boga

Jest to seria 7 wierszy w stylu typowym dla Złotego Wieku; długie monologi liryczne z krótkimi wersetami, w których wiele znaczeń przekazuje się za pomocą kilku słów.

Tematy są zaśmiecone zarówno odniesieniami religijnymi, jak i pogańskimi. Pierwsze 4 zostały opublikowane w 1612 r., A zestawienie 7 w 1626 r. Poniżej znajdują się trzeci, czwarty, szósty i siódmy monolog, które zostaną odczytane.

SOLILLOQUIO THIRD

Potulna jagnię obrażona,

połóż za mnie krzyż,

że sprzedałem ci tysiąc razy,

po sprzedaży.

Daj mi odejść, Panie,

tak że rozpłynął się we łzach,

niech na Twej świętej twarzy

płacz łzami miłości.

Czy to możliwe, moje życie

ile krzywdy ci wyrządziłem,

że cię zostawiłem, że zapomniałem o tobie,

odkąd twoja miłość wiedziała

Mam silniejszy ból

że widzę cię martwą dla mnie,

wiedząc, że cię uraziłem,

kiedy poznałem twoją śmierć.

To zanim się zorientowałem

sprawi ci tyle bólu,

wszelkie przeprosiny znajdą,

ale później nie mogłem.

Ojej, to bez powodu

Spędziłem kwiat moich lat,

pośród oszustw

tego ślepego hobby!

Co za szalony nonsens

przeszły przez moje zmysły,

podczas gdy oni nie patrzyli na mnie,

Słońce, twoje boskie oczy!

Odszedłem od Ciebie,

niebiańskie piękno,

daleko i pełne zła

jako ten, kto żyje bez Boga.

Ale nie podchodząc

przedtem tak będzie

zobacz, że na pewno cię miałem,

ponieważ zostałeś przybity.

To przez wiarę, że gdybym wiedział

że możesz uciec,

że przyszedłem za tobą podążać,

najpierw się zgubić.

Och, nieznana litość

mojego szalonego oszołomienia,

że tam, gdzie jesteś martwy,

bądź pewny mojego życia!

Ale co ze mną

gdybyś do mnie zadzwonił

pośrodku mojego grzechu

do sądu, którego obraziłem!

Błogosławię Twoje miłosierdzie,

Cóż, wzywasz mnie, żebym cię kochał

jakbym miał

Twoja potrzeba miłości.

Moje życie, czy idziesz do mnie

po co mnie potrzebujesz

jeśli zawdzięczam ci swoją istotę,

Ile jestem i ile byłem?

Po co mogę cię importować,

jeśli jestem tym, co wiesz

Czego potrzebujesz?

Jakie niebo mam ci dać?

Jakiej chwały tu szukasz?

Cóż, bez ciebie, moje wieczne dobro,

wszystko wydaje się piekło

Spójrz, jak we mnie wchodzisz!

Ale kto może się równać

do twojej boskiej miłości?

jak kochasz, Panie,

Który serafin może kochać?

Kocham cię, suwerenny Boże,

nie tak jak na to zasługujesz

ale ile wiesz

to pasuje do ludzkiego sensu.

Tak wiele kocham

i jestem tak czuły dla ciebie,

że gdyby to mógł być Bóg,

Oddałbym ci całe moje istnienie.

Cała twoja dusza się wypełnia

wyciąga mnie ze mnie, Panie,

pozwól mi płakać z miłości,

jak inne czasy żałoby.

SOLILLOQUIO CZWARTY

O mojej nieostrożności, Panie,

mówią uważaj,

Cóż, jeśli zatroszczyłem się o Boga,

Jak mogę go nie kochać?

Myślałem, że cię kocham

nie bardziej niż dlatego, że cię kochałem;

kto wykonywał takie prace,

daleki był od kochania ciebie.

Powiedz, że mnie kochasz

jakie to ma znaczenie w tak wielu błędach,

uczynki, Panie, są miłością,

jakie dobre słowa, nie.

O Panie, kiedy będę

tak jak sobie życzysz!

jeśli cię nie kocham, a ty mnie kochasz,

Co powiem o sobie io tobie?

Powiem o tobie, że jesteś Bogiem,

a mnie, że nie jestem mężczyzną,

która nadal nie zasługuje na to miano

ten, który cię nie zna.

O moje ślepe błędy!

Otwórz moje oczy, Panie,

zobaczyć twój gniew,

i zrozum moje bredzenie.

Daj mi dobrze znać

co idzie od ciebie do mnie,

nie patrz na to kim byłem

ale kim mogę być.

Nie ukrywaj przede mną swojej twarzy

Chryste, suwerenny sędzio,

przybity masz rękę,

i za prętem.

Jak bardzo mój grzech podziwia,

hart, będąc lekarstwem,

połóż swój krzyż na środku

z mojej winy i waszego gniewu.

Jeśli jesteś, moja droga, zła,

i jesteś silny jak Bóg,

pozwól mi się przed tobą ukryć

po twojej stronie.

Ale jeśli co odpowiedział Hiob,

i piekło musi mnie zatrzymać,

Jak ja, moje wieczne dobro,

w twojej klatce piersiowej ukrywam się

Ale wpuść mnie tam

że jeśli mnie tam znajdziesz, mój Boże,

zranić cię

nie wybaczają mi.

Życie całego mojego życia

nie wszystko, to było szalone,

ale życie tak mało

Tobie tak późno zaproponowałem.

Zobacz mnie tutaj, słodki Panie,

zakochany i uciekaj

czasu, którego nie miałem

do twojej miłości piękna.

Kochaj mnie, bo tak bardzo cię kocham

nie czekaj na jutro

Staję się próżnym popiołem,

niech niesie lekki wiatr.

A co jeśli mnie poszukasz,

na szczęście mnie nie znajdziesz,

Cóż, ty tylko wiesz

termin, który mi dajesz.

Jestem tak zaciekła, moja wina

Wygląda na to, że sprawiam, że jesteś zaciekły

wybacz, jeśli to jest obraźliwe,

dać ci życie w przeprosinach.

Znasz jego zwięzłość,

i wiem, że cię obraziłem,

Wiesz, co jest we mnie

i znam Twoje miłosierdzie.

Nie za bycie pewnym siebie

więcej, ponieważ wiara pokazuje mi,

to we własnej krwi

trzeba pokładać nadzieję.

Jeśli nie złagodzisz swojej złości,

tymczasem weź, Panie

ten płaczący prezent

w zasłonie moich oczu.

SOLILLOQUIO SIX

Oczy ślepe i zmartwione,

jeśli grzechy są trucizną,

Jak się masz jasne i dobre,

po tym płaczesz za grzechy?

Jeśli płaczesz za moje grzechy,

że dusza chce się umyć,

I to taka brzydka rzecz

Jak bardzo jesteś jasny?

Nie wiem, co do ciebie czuję

że po płaczu

byłeś taki jasny,

że odważyłeś się spojrzeć na Boga.

To musiało być na krzyżu

gdzie twoja strona ma zastosowanie

woda, która klaruje

oczy, żeby go zobaczyć.

I chociaż wyciągniętą włócznią,

To nie jest premiera, na którą zasłużyłeś,

ponieważ kiedykolwiek go obraziłeś,

Dałeś mu kolejny rzut.

Ale ja już je mam, Panie,

w dwóch zalanych morzach,

już płaczą za moje grzechy,

już płaczą z powodu Twojej miłości.

Jeśli patrząc na ciebie, odeszli,

Ja też za tym tęsknię

dla nich wygrałem swoje dobro,

ponieważ płacząc, znaleźli cię.

Płacz o satysfakcję

moich win, to jest sprawiedliwe,

ale ma interes

pokonać przebaczenie.

Że łzy, że idą

do Twojej Boskiej Krwi,

wiedzą, jak zaciągnąć zasłonę

gniewu, który ci zadają.

I troskliwy Panie,

tak bardzo, aby zobaczyć, jak im wybaczono,

więcej niż opłakiwać moje grzechy,

Wiem, jak płakać z miłości.

Kondolencje za nie posiadanie

wspaniały przepływ do płaczu,

dla mnie, z czystego żalu,

Dla Ciebie czystej przyjemności.

Pożycz mi, źródła i rzeki,

Twoje wieczne strumienie,

chociaż w tych pięciu źródłach

moje oczy je znajdują.

Tak, Jezu, moje serce

nie umie już płakać,

które zmieniło go w morze,

morze Twojej męki.

Są tacy dziwni ludzie

które są podtrzymywane przez zapach,

O, kto żył, Panie,

płakać i patrzeć na ciebie!

A kiedy ze spokojnego płaczu

za brak poczucia humoru,

Kto w środku płacze

od oczu do duszy!

Płakać, pomyślałem,

O niebiańskie piękno!

że nie ma lepszej sytuacji,

do zobaczenia z kontuzji.

O Boże, gdybym cię kochał

w takim tempie, w jakim cię obraziłem!

moja miłość mówi mi tak

i moje grzechy, nie.

Jeśli tyle bólu ma cię stracić,

i tyle chwały to cię zdobyć,

kiedy wiedziałem, jak cię sobie wyobrazić,

Jak mogłem nie wiedzieć, że cię pragnę?

O chwała mojej nadziei

Jak wyglądała moja niegrzeczność

pozostawić jędrność,

i szukasz ruchu?

Ale przy takim szczęściu będę płakać

moje grzechy, mój Chrystusie,

że moje życie zamieniło się w rzekę,

biegnij do morza śmierci.

SOLILLOQUIUM SEVENTH

Dziś nawiedzać drzwi

ze swojej świętej strony,

Panie, dusza przyszła

miłości zmarłego, zmarłego.

Pokaż swoje serce

Chryste, do tego słodkiego okna,

usłyszysz mój ludzki głos

boska piosenka.

Kiedy wyszedłem z Egiptu,

i morze świata, które mijałem,

słodkie wersety, które ci śpiewałem,

Wysłałem ci tysiące pochwał.

Ale teraz to w tobie widzę

Ziemia Obiecana,

powiem ci piosenkę

że się zakochasz, chciałbym.

Nie żyjesz, dlatego cię proszę

odkryte serce:

Aby wybaczyć, budzę się;

karać, śpi.

Jeśli powiesz, że patrzy,

kiedy śpisz,

Kto wątpi, co słyszysz

komu śpiewasz płacząc?

A nawet jeśli zasypia, Panie,

miłość żyje na jawie:

Ta miłość nie umarła

Jesteście umarłymi z miłości.

A jeśli on to rzuci, mój Boże,

serce mogłoby boleć,

miłość nie mogła umrzeć,

to tyle życia, ile ty.

Serce mojej nadziei

drzwi są wąskie,

którzy malują innych strzałą,

już malują cię włócznią.

Ale ponieważ włócznia do ciebie pasuje,

kochanek powiedział,

że nie ma drzwi w Synu,

Gdzie wejdzie Ojciec?

Chodziłem od drzwi do drzwi

kiedy ci się nie odważyłem,

ale o nic nie prosiłem,

że uznał je za tak otwarte.

Cóż, jak bardzo cię widziałem,

do Boga chciałem wejść przez Ciebie,

że nikt nie odważy się na Boga,

bez stawiania Chrystusa wcześniej.

I nawet to pełne ran,

ponieważ Ojciec Przedwieczny czuje,

że cię kosztują, delikatny Baranku,

tyle krwi w naszym życiu.

Twoja Matka była moją Gwiazdą,

że będąc zamkniętym ogrodem,

po twojej otwartej stronie

wszyscy po to przyszliśmy.

Już spragniony miłości

ta strona pokazuje mi,

być twoją pieczęcią,

Chcę Cię przytulić, Panie.

Głowa, którą sobie wyobraziłem

bronić cierni,

i znalazłem tysiąc boskich kwiatów,

z którym straciłem przytomność.

Ponieważ są już moimi ukochanymi

tak czyste i płonące promienie,

że omdlące zaklęcia mnie zabiją,

jeśli nie okryjesz mnie kwiatami.

Kiedy przyszedłem do moich drzwi

do zobaczenia, mój mężu,

ukoronowany rosą

Widziałem całą swoją głowę.

Ale dzisiaj, gdy dotarłem do twojego,

z taką ilością krwi wychodzisz

wydaje się, że mówisz:

Pomóż mi, tonę.

Idę do twoich uścisków

ponieważ jestem boso,

Idę skąpany we łzach

Odblokuj, Jezu, swoje ramiona.

Do Dulcinea del Toboso

Coplas del alma que pena por ver a Dios. San Juan de la Cruz

Vivo sin vivir en mí

y de tal manera espero,

que muero porque no muero.

I

En mí yo no vivo ya,

y sin Dios vivir no puedo;

pues sin él y sin mí quedo,

este vivir ¿qué será?

Mil muertes se me hará,

pues mi misma vida espero,

muriendo porque no muero.

II

Esta vida que yo vivo

es privación de vivir;

y así, es continuo morir

hasta que viva contigo.

Oye, mi Dios, lo que digo:

que esta vida no la quiero,

que muero porque no muero.

III

Estando ausente de ti

¿qué vida puedo tener,

sino muerte padecer

la mayor que nunca vi?

Lástima tengo de mí,

pues de suerte persevero,

que muero, porque no muero.

IV

El pez que del agua sale

aun de alivio no carece,

que en la muerte que padece

al fin la muerte le vale.

¿Qué muerte habrá que se iguale

a mi vivir lastimero,

pues si más vivo más muero?

V

Cuando me pienso aliviar

de verte en el Sacramento,

háceme más sentimiento

el no te poder gozar;

todo es para más penar

por no verte como quiero,

y muero porque no muero.

Cantar de la alma. San Juan de la Cruz

¡Qué bien sé yo la fonte que mana y corre,

aunque es de noche!.

I

Aquella eterna fonte está ascondida.

¡Que bien sé yo do tiene su manida

aunque es de noche!

II

Su origen no lo sé pues no le tiene

mas sé que todo origen della viene

aunque es de noche.

III

Sé que no puede ser cosa tan bella,

y que cielos y tierra beben della

aunque es de noche.

IV

Bien sé que suelo en ella no se halla

y que ninguno puede vadealla

aunque es de noche.

V

Su claridad nunca es escurecida

y sé que toda luz de ella es venida

aunque es de noche.

VI

Sée ser tan caudalosos sus corrientes,

que infiernos cielos riegan y a las gentes

aunque es de noche.

VII

El corriente que nace desta fuente

bien sé que es tan capaz y omnipotente

aunque es de noche.

Una vida retirada (fragmento). Fray Luis de León

¡Qué descansada vida

la del que huye del mundanal ruido,

y sigue la escondida

senda, por donde han ido

los pocos sabios que en el mundo han sido;

Que no le enturbia el pecho

de los soberbios grandes el estado,

ni del dorado techo

se admira, fabricado

del sabio Moro, en jaspe sustentado!

No cura si la fama

canta con voz su nombre pregonera,

ni cura si encarama

la lengua lisonjera

lo que condena la verdad sincera…

Del mundo y su vanidad (fragmento). Fray Luís de León

Los que tenéis en tanto

la vanidad del mundanal ruïdo,

cual áspide al encanto

del Mágico temido,

podréis tapar el contumaz oído.

Porque mi ronca musa,

en lugar de cantar como solía,

tristes querellas usa,

y a sátira la guía

del mundo la maldad y tiranía.

Escuchen mi lamento

los que, cual yo, tuvieren justas quejas,

que bien podrá su acento

abrasar las orejas,

rugar la frente y enarcar las cejas.

Mas no podrá mi lengua

sus males referir, ni comprehendellos,

ni sin quedar sin mengua

la mayor parte dellos,

aunque se vuelven lenguas mis cabellos.

Pluguiera a Dios que fuera

igual a la experiencia el desengaño,

que daros le pudiera,

porque, si no me engaño,

naciera gran provecho de mi daño.

No condeno del mundo

la máquina, pues es de Dios hechura;

en sus abismos fundo

la presente escritura,

cuya verdad el campo me asegura.

A una señora pasada la mocedad. Fray Luís de León

Elisa, ya el preciado

cabello que del oro escarnio hacía

la nieve ha variado.

¡Ay! ¿yo no te decía:

«recoge, Elisa, el pie, que vuela el día?»

Ya los que prometían

durar en tu servicio eternamente,

ingratos se desvían

por no mirar la frente

con rugas afeada, el negro diente.

¿Qué tienes del pasado

tiempo sino dolor? ¿cuál es el fruto

que tu labor te ha dado,

si no es tristeza y luto

y el alma hecha sierva a vicio bruto?

¿Qué fe te guarda el vano

por quien tú no guardaste la debida

a tu bien soberano?

¿por quién mal proveída

perdiste de tu seno la querida

prenda? ¿por quién velaste?

¿por quién ardiste en celos? ¿por quién uno

el cielo fatigaste

con gemido importuno?

¿por quién nunca tuviste acuerdo alguno

de ti mesma? Y agora

rico de tus despojos, más ligero

que el ave huye, y adora

a Lida el lisonjero:

tú queda entregada al dolor fiero.

¡Oh cuánto mejor fuera

el don de la hermosura que del cielo

te vino, a cuyo era

habello dado en velo

santo, guardado bien del polvo y suelo!

Mas ahora no hay tardía;

tanto nos es el cielo piadoso

mientras que dura el día;

el pecho hervoroso

en breve del dolor saca reposo…

Nata te turbe.

Nada te turbe,

nada te espante,

todo se pasa,

Dios no se muda,

La paciencia,

todo lo alcanza,

Quien a Dios tiene,

nada le falta.

Sólo Dios basta.

¿Qué mandáis a hacer de mi? (fragmento). Santa Teresa de Jesús

Vuestra soy, para vos nací:

¿qué mandáis hacer de mi?

Soberana Majestad,

eterna sabiduría,

Bondad buena al alma mía;

Dios, Alteza, un Ser, Bondad:

la gran vileza mirad,

que hoy os canta amor así:

¿qué mandáis hacer de mi?

Vuestra soy, pues me criastes,

vuestra pues me redimistes,

vuestra, pues que me sufristes,

vuestra pues que me llamastes.

vuestra, porque me esperastes,

vuestra pues no me perdí,

¿qué mandáis hacer de mi?

¿Qué mandáis, pues, buen Señor,

que haga tan vil criado?

¿Cuál oficio le habéis dado

a este esclavo pecador?

veisme aquí, mi dulce amor,

amor dulce veisme aquí:

¿qué mandáis hacer de mi?

Veis aquí mi corazón,

yo le pongo en vuestra palma;

mi cuerpo, mi vida y alma,

mis entrañas y afición.

Dulce esposo y redención,

pues por vuestra me ofrecí,

¿qué mandáis hacer de mi?

Dadme muerte, dadme vida;

dad salud o enfermedad,

honra o deshonra me dad,

dadme guerra o paz crecida,

flaqueza o fuerza cumplida,

que a todo digo que sí:

¿qué mandáis hacer de mi?

Dadme riqueza o pobreza,

dad consuelo o desconsuelo,

dadme alegría o tristeza,

dadme inferno o dadme cielo,

vida dulce, sol sin velo,

pues del todo me rendí:

¿qué mandáis hacer de mi?…

Sonetos. Garcilaso de la Vega

I

Cuando me paro a contemplar mi’stado

y a ver los pasos por dó me han traído,

hallo, según por do anduve perdido,

que a mayor mal pudiera haber llegado;

más cuando del camino’stó olvidado,

a tanto mal no sé por dó he venido;

sé que me acabo, y más he yo sentido

ver acabar conmigo mi cuidado.

Yo acabaré, que me entregué sin arte

a quien sabrá perderme y acabarme

si quisiere, y aún sabrá querello;

que pues mi voluntad puede matarme,

la suya, que no es tanto de mi parte,

pudiendo, ¿qué hará sino hacello?

A la tristeza. Juan Boscán

Tristeza, pues yo soy tuyo,

tú no dejes de ser mía;

mira bien que me destruyo,

sólo en ver que el alegría

presume de hacerme suyo.

¡Oh tristeza!

que apartarme de contigo

es la más alta crueza

que puedes usar conmigo.

No huyas ni seas tal

que me apartes de tu pena;

soy tu tierra natural,

no me dejes por la ajena

do quizá te querrán mal.

Pero di,

ya que estó en tu compañía:

¿Cómo gozaré de ti,

que no goce de alegría?

Que el placer de verte en mí

no hay remedio para echallo.

¿Quién jamás estuvo así?

Que de ver que en ti me hallo

me hallo que estoy sin ti.

¡Oh ventura!

¡Oh amor, que tú heciste

que el placer de mi tristura

me quitase de ser triste!

Pues me das por mi dolor

el placer que en ti no tienes,

porque te sienta mayor,

no vengas, que si no vienes,

entonces vernás mejor.

pues me places,

vete ya, que en tu ausencia

sentiré yo lo que haces

mucho más que en tu presencia.

La ausencia. Juan Boscán

Quien dice que la ausencia causa olvido

merece ser de todos olvidado.

El verdadero y firme enamorado

está, cuando está ausente, más perdido.

Aviva la memoria su sentido;

la soledad levanta su cuidado;

hallarse de su bien tan apartado

hace su desear más encendido.

No sanan las heridas en él dadas,

aunque cese el mirar que las causó,

si quedan en el alma confirmadas.

Que si uno está con muchas cuchilladas,

porque huya de quien lo acuchilló,

no por eso serán mejor curadas.

La cabellera cortada. Gutierre de Cetina

¿Son éstos los rubísimos cabellos

que ya bajando en trenzas elegantes,

ya llovidos de perlas y diamantes,

ya al aura sueltos, eran siempre bellos?

¡Ah!

¿Quién los pudo separar de aquellos

vivos marfiles que ceñían antes,

del más bello de todos los semblantes,

de sus hermanos más felices que ellos?

Médico indocto, ¿fue el remedio solo

que hallaste, el arrancar con vil tijera

tan rico pelo de tan noble frente?

Pero sin duda te lo impuso Apolo

para que así no quede cabellera

que con la suya competir intente.

No miréis más. Gutierre de Cetina

No miréis más, señora,

con tan grande atención esa figura,

no os mate vuestra propia hermosura.

Huid, dama, la prueba

de lo que puede en vos la beldad vuestra.

Y no haga la muestra

venganza de mi mal piadosa y nueva.

El triste caso os mueva

del mozo convertido entre las flores

en flor, muerto de amor de sus amores.

– Poemas renacentistas de Inglaterra

Gracias al gusto de la Reina Isabel I por el teatro y la literatura, muchos escritores tuvieron una plataforma socio-política bastante libre y flexible para desarrollar su creatividad artística entre los siglos XVI y XVII.

Esto permitió que la sociedad en el Renacimiento inglés conociera las obras de muchos escritores y poetas, a través del teatro o de las publicaciones.

Lo parlamentos de las obras de teatro en Inglaterra eran escritas en alguna clase de verso, generalmente poema lírico.

Del pastor apasionado a su amor

Es uno de los poemas de amor escritos en inglés más conocidos y uno de los primeros ejemplos del estilo pastoril de poesía británica del final del Renacimiento.

Ilustra el estilo de vida sencillo del campo entre los rebaños, las cosechas y los cambios de estación. El poema fue publicado en 1599, seis años luego del fallecimiento de Marlowe.

Ven a vivir conmigo y sé mi amor,
y probaremos todos los placeres
que los montes, los valles y los campos,
y las abruptas cumbres nos ofrezcan.

Allí nos sentaremos en las rocas
a observar los rebaños y pastores,
junto a un riachuelo tenue, en cuyos saltos
músicas aves cantan madrigales.

Allí te tejeré un lecho de rosas
y un sinfín de fragantes ramilletes
y te haré una corona y un vestido
todo en hojas de mirto fabricado.

Te haré un tapado con la mejor lana
que nos puedan brindar nuestras ovejas,
y hermosas zapatillas para el frío
que han de tener hebillas de oro puro.

Un cinturón de paja y tiernos brotes,
con broches de coral y tachas de ámbar:
y si tales placeres te persuaden,
ven a vivir conmigo y sé mi amor.

Argénteos platos para los manjares,
igual de hermosos que los de los dioses,
en mesa de marfil serán dispuestos
para ti y para mí, todos los días.

En primavera, los pastores jóvenes
te halagarán con cantos y con bailes;
si conmueven tu alma estas delicias,
ven a vivir conmigo y sé mi amor.

El Paraíso Perdido

Wiersze romantyzmu.

Wiersze awangardowe.

Wiersze realizmu.

Wiersze futuryzmu.

Wiersze klasycyzmu.

Wiersze neoklasycyzmu.

Wiersze baroku.

Wiersze modernizmu.

Wiersze dadaizmu.

Wiersze kubistyczne.

Bibliografia

1. The Reditors of Encyclopædia Britannica (2017). Renesans. Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica, inc. Odzyskany z britannica.com.
2. New World Encyclopedia (2008). Włoski renesans. Odzyskany z newworldencyclopedia.org.
3. Bamber Gascoigne (2001). Historia literatury francuskiej. Historia świata Odzyskana z historyworld.net.
4. EducaLab. Poezja renesansu. Odzyskany z Roble.pntic.mec.es.
5. Sieć literatury. Literatura renesansowa. Odzyskany z online-literature.com.
6. PoetrySoup. Baza danych znanych poetów. Odzyskany z poetrysoup.com.
7. Poem Hunter. Baza poetów. Odzyskany z poemhunter.com.