Outcrossing jest regułą przy wyborze małżonka, gdzie małżeńskie relacje między członkami tej samej grupy lub systemu pokrewieństwa są zakazane. Ta zasada określa, że małżonek musi być wybrany z klanu innego niż jego własny, zabraniając małżeństw między krewnymi.
W dzisiejszym społeczeństwie reguła jest wyraźnie określona, aby zakazać małżeństw między grupami bezpośrednich krewnych, jak w przypadku braci, matki, ojca; itp. Jednak w niektórych kulturach egzogamia jest surową normą, która określa, kto powinien zostać wybrany na małżonka, a małżeństwo z członkami tej samej wioski, wioski lub plemienia jest zabronione. W przypadku nieprzestrzegania przepisu egzogamii kara waha się od otwartej dezaprobaty do śmierci.
Oznacza to, że aby zdobyć partnera, członkowie określonego plemienia lub społeczności muszą opuścić swoje otoczenie, aby szukać ich w zupełnie innej grupie. Użyteczność tej zasady polega na utrzymaniu współpracy między grupami, zwłaszcza w plemionach i wioskach, gdzie wspólna praca jest niezbędna do przetrwania.
W społeczeństwie istnieją dwa rodzaje pokrewieństwa, jeden przez krew, a drugi przez małżeństwo. W ten sposób pokrewieństwo tworzy całą strukturę, która choć ma charakter zbiorowy, zachowuje swoją indywidualność, szerząc wokół siebie wpływ poprzez tworzenie innych struktur pokrewieństwa, czyli nowych rodzin. Ta sieć pokrewieństwa pełni nie tylko funkcję biologiczną, ale pełni także funkcje polityczne i gospodarcze.
Uważa się, że egzogamia może mieć związek z zasadą zakazu kazirodztwa. Jednak egzogamia zabrania małżeństw między osobami z tej samej grupy - spokrewnionymi lub nie. Ponadto zasada zakazu kazirodztwa ma na celu zakaz współżycia seksualnego, podczas gdy egzogamia koncentruje się szczególnie na zakazie więzi małżeńskiej.
Pochodzenie egzogamii
Geneza reguły egzogamii polega na faworyzowaniu unii między różnymi grupami społecznymi, a pojęcie to zaczęto stosować w połowie XIX wieku, kiedy to pierwsze obserwacje tego zjawiska dokonano w plemionach australijskich. Znaczenie tej fundacji polega na nawiązywaniu kontaktów między innymi grupami.
Egzogamia rozpoczęła się wtedy w sferze politycznej, aby wzmocnić plemiona sojuszami z innymi grupami ludowymi. Uważa się, że egzogamia rozpoczęła się od schwytania kobiet z sąsiednich plemion, aby uzyskać nad nimi większą władzę, a może z powodu braku kobiet w tej samej grupie.
Belgijski antropolog Claude Levi-Strauss wskazał w swoich pracach, że zarówno egzogamia, jak i prawo zakazujące kazirodztwa mają praktyczny cel: zmuszanie kobiet do rozmnażania się z innymi mężczyznami z różnych grup.
To samo dotyczy biologii. Wiadomo, że krzyżowanie się osobników z innej grupy lub klanu jest przydatne dla zróżnicowania potomstwa. Innym przypadkiem jest chów wsobny, który dla niektórych autorów kazirodztwo zamiast być tematem tabu, prowadzi do dziedzicznych problemów fizycznych i psychicznych oraz przenoszenia równoległych warunków genetycznych. W ten sposób uważa się, że najstarsze społeczeństwa rozwinęły się egzogamicznie, a nie z chowu wsobnego, jak uważano w przeszłości.
Jest prawdopodobne, że w tych społeczeństwach, chociaż małżeństwo rodzeństwa było dozwolone, było ono zarezerwowane tylko dla rodzin królewskich, które starały się zachować swoją linię dla przyszłych pokoleń. Ale nie dotyczy to wszystkich jego ludzi, którzy nie mieli takiej zasady, aby wybrać swojego małżonka.
W ten sposób krzyżowanie osobników odpowiada wzorcowi adaptacyjnemu, który sprzyja ewolucji grupy i pozwala uniknąć możliwości pojawienia się potomstwa z problemami genetycznymi związanymi z chodzeniem wsobnym. Dotyczy to nie tylko ludzi, ale wszystkich zwierząt.
Im bardziej odległa jest mieszanka osobników, tym ich potomkowie będą zdrowsi i silniejsi. Warunki genetyczne predysponujące do choroby często występują w miejscach, w których powszechny był chów wsobny, takich jak małe zbiorowiska zamknięte na długi czas.
Jednak egzogamia przynosi korzyści nie tylko w dziedzinie genetyki, ale także obejmuje wiele społecznych i politycznych aspektów różnych społeczeństw i systemów.
Egzogamia w kulturze
Istnieją różne wyjaśnienia egzogamii w historii. Wielu uważa, że ma to związek z totemizmem, religijną ideą boskiego szacunku dla krwi klanu, która jest świętą substancją. Prawdopodobnie była to jedna z motywacji plemion w poszukiwaniu małżonków w innych grupach.
Jednak wymiana mężczyzn i kobiet nie może nie być traktowana jako jednocząca siła różnych grup, zwiększająca zarówno ekonomiczną, jak i polityczną siłę utworzonego sojuszu.
Obecnie kojarzenie jest nadal praktykowane w różnych nowoczesnych społeczeństwach, a wiele z nich zostało opisanych w literaturze klasycznej. Jest praktykowany w niektórych plemionach australijskich, w społeczeństwie tureckim i Eskimosów. W tych grupach ludzkich egzogamia istnieje od kilku pokoleń, łącząc różne klany w tej samej krwi lub języku, a dzięki temu uzyskuje się przynależność i poczucie jedności narodu.
Istnieje również rodzaj egzogamii zwanej egzogamią językową. W tym przypadku małżeństwo jest między dwojgiem ludzi, którzy mówią różnymi językami.
Występuje bardzo często w plemionach Tukano, rdzennych grupach w północno-zachodniej części Amazonii. W tych małżeństwach zmuszanie małżonków do mówienia tym samym językiem czyni ich już członkami narodu, daje poczucie przynależności i sojuszu.
W innych częściach świata, takich jak Atlantic Canada, to samo zjawisko występuje regularnie, a rodziny często składają się z jednego małżonka, który mówi po francusku, a drugi po angielsku.
Egzogamia w biologii
Z naukowego punktu widzenia egzogamia jest związana z dystansem genetycznym między parą. Jednak z punktu widzenia etnicznych interesów genetycznych chów wsobny umożliwia utrzymanie pokrewieństwa między rodzinami bez utraty reprezentatywnych genów lub cech.
Weźmy na przykład przypadek pary kaukaskiej i chińskiej. Twoje dzieci będą nosić geny, które są najbardziej dominujące w przypadku każdego z rodziców, ale około 80% chorób genetycznych drugiej osoby zostanie utracone.
W ten sposób odkrywamy, że chociaż egzogamia nie zachowuje czystych cech genetycznych grupy, z której pochodzi, to pozwala ona na rozprzestrzenianie najbardziej dominujących genów na nowych obszarach, w których rodzi się potomstwo.
Patrząc na to w prosty sposób, chów wsobny w każdej kombinacji genetycznej ponownie „tasuje karty z talii genów”, dystrybuując nową kombinację, ale z tymi samymi elementami. Zamiast tego egzogamia „szyfruje i zastępuje talię nową” i rozdziela nowe „karty” (geny) każdemu z potomków.
Dlatego przedmiotem zainteresowania egzogamii nie jest zachowanie materiału genetycznego z pokolenia na pokolenie. Jego zamiarem jest mieszanie się z różnymi ludźmi, a tym samym rozszerzenie wpływu wykraczającego poza strukturę DNA.
Egzogamia na świecie
Chociaż w wyjaśnieniach egzogamii znajdujemy nawet teorię doboru naturalnego Darwina, w której najsilniejszymi i najlepiej przygotowanymi organizmami są te, które przeżyją (najlepsze kombinacje genetyczne generowane przez egzogamię); Obecnie egzogamia jest interpretowana jako mechanizm przetrwania, ponieważ ogranicza konflikty w obrębie klanu pochodzenia, z sąsiednimi plemionami oraz ustanawia poczucie przynależności i solidarności między różnymi niespokrewnionymi jednostkami.
Egzogamia ustanawia lojalność i wzmacnia więzi. Promuje to solidarność i spójność społeczną, zmniejszając wszelkie wewnętrzne konflikty między społecznościami. W tym ujęciu sojuszy małżeństwo byłoby uważane za podstawową i podstawową formę wymiany, jak barter.
W klanie egzogamia zmniejsza napięcie jego żon, eliminując konkurencję między nimi. Z drugiej strony pozwala w pozytywny sposób budować sojusze oraz stymulować troskę i troskę między różnymi grupami społecznymi.
Egzogamia jest powszechnym wzorcem w społeczeństwach w Afryce i Indiach, gdzie zawieranie sojuszy z sąsiednimi klanami poprzez egzogamię odgrywa kluczową rolę w przetrwaniu ich systemu kastowego i subkastowego. W tym przypadku kobieta pełniąca istotną rolę w swojej koście lub klanie zdarza się odgrywać inną ważną rolę w grupie innej niż jej własna, utrzymując pozycję plemienia lub klanu.
W ten sposób małżeństwo jest ważne dla tworzenia sojuszy, przekształcania związków, zapewniania pewnych praw i ustanowienia prawnego pokrewieństwa między potomstwem. Sojusze małżeńskie są podstawą społecznej struktury kultur pierwotnych, dzięki którym możliwa jest trwalsza formacja, ustanawianie porządku domowego, przekazywanie własności i władzy politycznej.
Na świecie istnieją trzy formy małżeństwa: endogamia - małżeństwo z osobami, które należą do tego samego pokrewieństwa lub grupy; hipogamia; małżeństwo, w którym małżonek jest wybierany ze względu na podobne interesy i jeden z nich traci pozycję społeczną, dołączając do grupy drugiego; i egzogamia - co oznacza, że małżeństwo musi być zawarte z kimś z innego klanu niż własny.
Wreszcie, egzogamia byłaby narzędziem, za pomocą którego grupy i klany dążą do poszerzenia swojej sieci w społeczeństwie, rozwijania sojuszy politycznych, zwiększania pokrewieństwa i władzy, poczucia przynależności i jedności narodów, wyboru małżonka, zwiększania więzi uczucia między różnymi plemionami, mniej chorób dziedzicznych i zdolności adaptacyjne do budowania więzi i wzmacniania sojuszy, które pozwalają na wzmocnienie i przetrwanie kultur w czasie.