ZESPÓŁ ASPERGERA: OBJAWY, PRZYCZYNY I LECZENIE - ECONOMÍA - 2026

Zespół Aspergera to zaburzenie rozwoju, zwykle mieszczące się w zaburzeniach ze spektrum autyzmu. Jego najczęstszymi objawami są duże trudności w utrzymaniu normalnych relacji społecznych, a także niezrozumienie komunikacji niewerbalnej. Może również prowadzić do ograniczonych i powtarzalnych wzorców zachowań.

Główna różnica między zespołem Aspergera a innymi zaburzeniami ze spektrum autyzmu polega na tym, że osoby nim dotknięte mają zwykle normalny poziom inteligencji. Oprócz wyżej wymienionych objawów, niektóre z najczęstszych to nieprawidłowe posługiwanie się językiem i niezdarność fizyczna, chociaż nie występują one we wszystkich przypadkach.

Podobnie jak w przypadku wszystkich innych zaburzeń ze spektrum autyzmu, nie wiadomo dokładnie, co powoduje zespół Aspergera. Objawy pojawiają się zwykle przed ukończeniem drugiego roku życia i utrzymują się przez całe życie. Uważa się, że genetyka odgrywa kluczową rolę w ich wyglądzie, ale ważne może być również środowisko.

Chociaż nie ma uogólnionego leczenia tego zaburzenia, wiele jego objawów można złagodzić dzięki połączeniu różnych terapii. Do najczęstszych należą trening umiejętności społecznych, terapia poznawczo-behawioralna, fizjoterapia, a nawet stosowanie niektórych rodzajów leków psychotropowych.

Objawy

Będąc wszechobecnym zaburzeniem rozwojowym, zespół Aspergera nie charakteryzuje się jednym objawem. Wręcz przeciwnie, osoby, które na nią cierpią, mają szereg wspólnych cech, takich jak trudności w utrzymaniu relacji społecznych, występowanie powtarzalnych i restrykcyjnych zachowań oraz brak opóźnień rozwojowych.

Aby zdiagnozować zespół Aspergera, należy przyjrzeć się kilku obszarom życia danej osoby: jej interakcjom społecznym, zainteresowaniom i zachowaniu, zdolnościom motorycznym i sensorycznym oraz umiejętnościom językowym i werbalnym. Następnie zobaczymy najczęstsze objawy w każdej z tych dziedzin.

-Interakcje społeczne

Głównym problemem, który wykazują osoby z zespołem Aspergera, jest ogromny brak empatii w tym sensie, że trudno im postawić się na miejscu innych ludzi, zrozumieć ich punkt widzenia, a nawet zrozumieć, że potrafią myśleć nieszablonowo. różni się od nich.

Ten brak empatii sprawia im duże trudności, jeśli chodzi o relacje z innymi ludźmi. Na przykład osoby z zespołem Aspergera często mają problemy z nawiązywaniem silnych przyjaźni, a ponadto nie są w stanie znaleźć wspólnych zainteresowań z innymi.

Z drugiej strony osoby z tym syndromem nie rozumieją zbyt dobrze pojęcia wzajemności w tym sensie, że koncentrują się na swoim samopoczuciu i mają problem z rozważaniem punktu widzenia innych. Jakby tego było mało, przejawiają także anomalie w swoim zachowaniu niewerbalnym, takim jak kontakt wzrokowy, postawa i gesty.

Aktywność społeczna

W przeciwieństwie do tego, co ma miejsce w przypadku innych, cięższych postaci autyzmu, osoby z zespołem Aspergera na ogół mają tendencję do inicjowania interakcji z ludźmi wokół siebie i szukania ich towarzystwa. Robią to jednak w niewłaściwy sposób, łamiąc wszelkiego rodzaju normy społeczne.

Brak empatii osób z tym zaburzeniem skłania ich np. Do podejmowania długich rozmów, w których rozmawiają na interesujący ich temat, nie pozwalając ingerować drugiemu i rozumiejąc subtelne próby odwrócenia uwagi od rozmówcy lub jej przekazania. za skończone. Często są postrzegani przez innych jako niegrzeczni lub niewrażliwi.

Osoby z zespołem Aspergera mogą świadomie nauczyć się rozumieć normy społeczne, chociaż często mają trudności ze stosowaniem ich w rzeczywistej interakcji. W ten sposób, kiedy próbują, są ogólnie postrzegani jako roboty, sztywni lub „dziwni”.

W niektórych przypadkach ciągłe odrzucenie, którego doświadczają niektórzy ludzie z zespołem Aspergera, może doprowadzić ich do odłożenia na bok relacji społecznych i skupienia się całkowicie na własnych interesach. Niektórzy dotknięci chorobą rozwijają nawet mutyzm wybiórczy, decydując się rozmawiać tylko z niektórymi osobami, z którymi czują się bezpiecznie.

-Zainteresowania i zachowanie

Innym z najczęstszych objawów u osób z zespołem Aspergera jest pojawienie się bardzo ograniczonych i często powtarzających się zachowań, czynności i zainteresowań. Ponadto w wielu przypadkach osoby te mogą skupić się na nich w szczególnie intensywny sposób.

Ten objaw może objawiać się na różne sposoby. Z jednej strony osoby z zespołem Aspergera są często zainteresowane bardzo specyficznymi tematami, takimi jak typowe ruchy w szachach lub dane dotyczące populacji w różnych krajach. Często zainteresowanie to nie odzwierciedla prawdziwego zrozumienia badanego zjawiska.

Pole zainteresowań osoby z zespołem Aspergera może się zmieniać w czasie. Jednak w miarę upływu czasu tematy, które przykuwają Twoją uwagę, są coraz bardziej ograniczone.

Ograniczony zakres czynności

Innym sposobem, w jaki objawia się ten objaw, jest istnienie bardzo ograniczonego zakresu zachowań, z którymi osoba z zespołem Aspergera czuje się komfortowo. Ogólnie rzecz biorąc, osoby te mają zwykle bardzo sztywną siatkówkę, co powoduje duży dyskomfort przy opuszczaniu.

Zwykle osoby z tym zespołem nie rozumieją potrzeby porzucenia rutyny, która im działa. Jeśli należą do jakiejś grupy społecznej, zainteresowanie ich towarzyszy wprowadzaniem innowacji lub wykonywaniem różnych czynności będzie dla nich zwykle brzmiało dziwnie lub niezrozumiale.

Kiedy osoba z zespołem Aspergera jest ostatecznie zmuszona do porzucenia swojej rutyny (takiej jak pójście do nowej restauracji lub zmiana czasu pracy), często występują problemy z nastrojem. Do najczęstszych należą lęk i obniżony nastrój.

Zachowania stereotypowe

Wreszcie, niektóre osoby, które cierpią na ten zespół, mogą prezentować rytmiczne i powtarzalne ruchy, takie jak kołysanie lub gesty twarzą lub rękami. Ten objaw występuje częściej w innych typach zaburzeń ze spektrum autyzmu, ale pojawia się również stosunkowo często u osób z zespołem Aspergera.

W niektórych przypadkach nawet stereotypowe zachowania mogą mieć związek z wokalizami; to znaczy z dźwiękami pozajęzykowymi wydawanymi wielokrotnie przez daną osobę. Jednak ten objaw jest dość rzadki wśród osób cierpiących na ten zespół.

-Zdolności motoryczne i sensoryczne

Postrzeganie

Innym obszarem, na który w większości przypadków występuje zespół Aspergera, jest percepcja sensoryczna. Jednak każdy pacjent ma inne cechy w tej kwestii. Zatem jedyną wspólną cechą tych, którzy cierpią na ten problem, jest obecność pewnej anomalii w ich zdolnościach percepcyjnych.

Często osoby z zespołem Aspergera mają ponadprzeciętne zdolności słuchowe i wzrokowe. W niektórych przypadkach może to nawet prowadzić do niezwykle wysokiej wrażliwości na dźwięki, światła i tym podobne. Mimo to różne badania pokazują, że ci ludzie nie mają więcej problemów niż zwykle, aby przyzwyczaić się do bodźca.

Z drugiej strony, u niektórych osób z zespołem Aspergera objawy są odwrotne: w tej populacji typowe jest również występowanie osób z problemami z percepcją słuchową, wzrokową lub przestrzenną, a także bardzo powszechnymi trudnościami w zakresie pamięci wzrokowej.

Zdolności motoryczne

Oprócz braku umiejętności społecznych i emocjonalnych oraz istnienia wąskiego zakresu działań i zainteresowań, jednym z najczęstszych objawów tego zespołu jest niezdarność fizyczna. Dzieci z tym zaburzeniem często potrzebują więcej czasu niż zwykle, aby nabyć umiejętności, które wymagają zręczności; i ten problem zwykle utrzymuje się w wieku dorosłym.

Najczęstsze objawy w tym obszarze dzielą się zwykle na dwa typy: te związane z koordynacją ruchową oraz te, które dotyczą propriocepcji (świadomości własnej pozycji ciała).

W pierwszym aspekcie dzieci z zespołem Aspergera często mają problemy z przyswajaniem takich umiejętności, jak „szczypanie” kciuka (jeden z najważniejszych kamieni milowych w rozwoju motorycznym niemowlęcia), pisanie czy jazda na rowerze.

Z drugiej strony osoby z zespołem Aspergera często mają słabą równowagę, dziwnie się poruszają i przyjmują nietypowe postawy. Osoby te często zgłaszają dyskomfort we własnej skórze, a zewnętrzny obserwator może wykryć, że wykonują „dziwne” ruchy.

-Język i umiejętności werbalne

Generalnie dzieci z zespołem Aspergera nie wykazują opóźnień w przyswajaniu umiejętności językowych, a ich wzorce mowy nie są zmienione do poziomu, który można by uznać za patologiczny. Jednak ich język jest często nietypowy i może dać wskazówkę, że dzieje się coś dziwnego.

Osoby z tym problemem często przedstawiają słownictwo (użycie większej liczby słów niż jest to konieczne do wyrażenia idei). Ponadto znaczna część jego słownictwa jest niezwykła, zwykle wydaje się pedantyczna, zbyt formalna lub terminy, które nie pasują do tego, co się mówi.

Z drugiej strony osoby z zespołem Aspergera mają duże trudności ze zrozumieniem elementów, takich jak metafory czy sarkazm. Z tego powodu zwykle komunikują się niezwykle dosłownie. Kiedy sami próbują używać niedosłownego języka, zwykle robią to w sposób niezrozumiały dla innych.

Jakby tego było mało, prozodia (niewerbalne elementy towarzyszące językowi, takie jak pauzy i intonacja) są zwykle zmieniane u osób z tą patologią. Rozmówca zauważy, że w Twoim sposobie mówienia dzieje się coś dziwnego: na przykład osoba może komunikować się zbyt szybko lub w sposób monotonny.

Wreszcie, osoby z zespołem Aspergera często zmieniają temat często w nieoczekiwany sposób. To często utrudnia podążanie za ich tokiem myślenia, przez co komunikacja z nimi jest jeszcze trudniejsza.

U dzieci

Dzieci z zespołem Aspergera rozwijają wiele normalnych zdolności motorycznych i poznawczych w takim samym tempie, jak dzieci bez tego schorzenia. Z tego powodu w wielu przypadkach bardzo trudno jest postawić prawidłową diagnozę tego zespołu w dzieciństwie. W większości przypadków osoba nie będzie wiedziała, że ​​to Asperger, aż do wieku dorosłego.

Istnieją jednak oznaki, które mogą wskazywać, że dziecko ma to zaburzenie rozwojowe. Często najłatwiej zauważyć istnienie pewnej niezręczności podczas interakcji z innymi. Dzieci z zespołem Aspergera są zazwyczaj bardzo towarzyskie, ale nie są w stanie generować normalnych interakcji w zadowalający sposób.

Poza tym dzieci z tym zespołem mają na ogół wzorzec mowy, który jest potocznie nazywany „małym nauczycielem”. W bardzo młodym wieku posługują się zbyt technicznym i złożonym językiem, którego ich rówieśnicy nie rozumieją dobrze i nie potrafią samodzielnie używać.

Ostatnim z typowych objawów zespołu Aspergera u dzieci jest potrzeba wykonywania rutynowych czynności i emocjonalny dyskomfort, jaki odczuwają, gdy się zepsuje. Zwykle maluchy z tym problemem poświęcają wiele godzin na tę samą czynność i codziennie wykonują te same czynności.

U dorosłych

Rozpoznanie zespołu Aspergera może być bardzo trudne w dzieciństwie, ponieważ dzieci z tym zespołem są w stanie samodzielnie funkcjonować stosunkowo funkcjonalnie i osiągnąć praktycznie wszystkie etapy rozwoju na czas. Z tego powodu wiele osób odkrywa, że ​​ma ten problem jako dorośli lub nastolatkowie.

Nastolatki lub dorośli mogą być ludźmi bez poważnych trudności w życiu codziennym: mogą nawet mieć normalną pracę, studia, a nawet partnera lub rodzinę. Jednak zazwyczaj te osoby mówią, że czują się inaczej niż reszta i przez całe życie miały trudności w relacjach z innymi.

W rzeczywistości jest to główny znak, że ktoś może mieć zespół Aspergera: trudności w interakcji z innymi ludźmi w zadowalający sposób. W zależności od stopnia, w jakim pojawia się to zaburzenie, problemy w tym zakresie mogą być mniej lub bardziej niepełnosprawne dla jednostki.

Tak więc na najniższych poziomach Aspergera osoba może po prostu czuć się nieswojo w sytuacjach towarzyskich oraz mieć niezwykłe zainteresowania i zachowania. Jednak osoby, które mają najwięcej problemów, mogą stać się niezdolne do tworzenia jakichkolwiek relacji.

Przyczyny

Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń ze spektrum autyzmu, dziś nadal nie wiadomo, co powoduje u niektórych osób zespół Aspergera. Uważa się, że zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe mogą odgrywać ważną rolę, ale specyficzny mechanizm, za pomocą którego się pojawia, jest nieznany.

Często zespół Aspergera wynika z innych schorzeń, które mogą dać wskazówkę co do jego pochodzenia. Na przykład wiele osób z tym problemem ma również bardzo wysoki poziom inteligencji. Niektóre teorie bronią tego, że objawy zespołu po prostu odpowiadałyby na wyższe IQ niż normalnie.

Badania neuroobrazowania wykazały, że osoby z zespołem Aspergera mają inną strukturę mózgu niż osoby zdrowe i osoby z innymi typami autyzmu. Nie wiadomo jednak, czy te różnice są przyczyną czy konsekwencją tego stanu psychicznego.

Konsekwencje

W zależności od stopnia, w jakim pojawia się zespół Aspergera, konsekwencje, jakie wywołuje w życiu człowieka, mogą być po prostu irytujące lub całkowicie uniemożliwiające.

W łagodniejszych przypadkach jednostka może często prowadzić praktycznie normalne życie. W wielu przypadkach najbardziej zauważalnymi objawami byłby pewien brak umiejętności społecznych i emocjonalnych oraz większa niż zwykle potrzeba przestrzegania sztywnej rutyny, której towarzyszyłyby trudności z innowacjami.

Z drugiej strony osoby cierpiące na cięższą postać zespołu Aspergera mogą mieć duże trudności w prowadzeniu normalnego życia. Ich sztywność umysłowa i niezdolność do zrozumienia i zarządzania emocjami własnymi i innych często powodują wiele cierpienia, a także problemy w takich obszarach, jak rodzina czy praca.

Zabiegi

Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń ze spektrum autyzmu, terapie stosowane w przypadkach zespołu Aspergera mają na celu raczej złagodzenie najgorszych objawów niż zwalczanie ich przyczyny. Dlatego zwykle próbuje się nauczyć tę osobę umiejętności społecznych, inteligencji emocjonalnej i elastyczności poznawczej.

Z tego powodu najczęściej stosuje się różne rodzaje terapii w tym samym czasie, aby traktować każdy problem osobno. Na przykład terapia poznawczo-behawioralna może być bardzo pomocna w poprawie zdolności improwizacji tych osób, a trening umiejętności społecznych pomaga im rozwinąć bardziej pozytywne relacje.

W niektórych przypadkach stosowanie leków psychotropowych może być również wskazane w celu złagodzenia niektórych najbardziej nieprzyjemnych objawów i zaburzeń, które zwykle pojawiają się w tym samym czasie, co zespół Aspergera. Na przykład leczenie przeciwdepresyjne może zmniejszyć stres emocjonalny u osób z tym problemem.

W każdym razie zespołu Aspergera nie da się wyleczyć jako takiego, ponieważ jest to inny sposób funkcjonowania, zachowania i rozumienia świata. Jednak wiele osób, które na nią cierpią, jest w stanie prowadzić praktycznie normalne życie.

Bibliografia

1. „Zespół Aspergera” w: WebMD. Pobrane: 30 marca 2019 z WebMD: webmd.com.
2. „Co to jest zespół Aspergera?” w: Autyzm Mówi. Pobrane: 30 marca 2019 z Autism Speaks: autismspeaks.org.
3. „Zespół Aspergera” w: Autism Society. Pobrane: 30 marca 2019 z Autism Society: autism-society.org.
4. „Zrozumienie objawów zespołu Aspergera u dorosłych” w: Linia Zdrowia. Pobrane: 30 marca 2019 z Health Line: healthline.com.
5. „Zespół Aspergera” w: Wikipedia. Pobrane: 30 marca 2019 z Wikipedii: en.wikipedia.org.