WSPÓLNE EMU: CECHY, SIEDLISKO, ŻYWIENIE, ZACHOWANIE - BIOLOGIA - 2026

Wspólny emu (Dromaius novaehollandiae) jest ptak nielotny, który jest częścią rodziny Dromaiidae. Po strusiu jest drugim co do wysokości ptakiem na świecie. Fakt, że jest dużym i ciężkim ptakiem, nie przeszkadza mu w pokonywaniu długich dystansów, bieganiu z prędkością 50 km / hi wykonywaniu prawie 3-metrowych kroków.

Wynika to między innymi z faktu, że posiada wyspecjalizowane anatomicznie mięśnie. Zwykły emu jest jedynym ptakiem, który ma mięśnie brzuchate lub bliźniacze w dolnej części tylnej części kończyn.

Wspólne emu. Źródło: Quartl

Jego upierzenie ma wygląd wełny, a pióra mają podwójną kłodę wyłaniającą się ze wspólnego pnia. Jeśli chodzi o ubarwienie, skóra ma niebieskawy odcień, który jest widoczny w tych półnagich obszarach, takich jak szyja. Ciało jest koloru brązowego lub szarego, ale może różnić się odcieniem czerwonawym lub ciemniejszym, w zależności od regionu, w którym żyje.

Dromaius novaehollandiae występuje endemicznie w Australii, gdzie występuje na większości kontynentów. Podgatunki występujące na Wyspie Kangura, Tasmanii i Wyspie Króla wymarły. Wśród preferowanych siedlisk są lasy sawannowe i łąki.

cechy

Emu w zoo w Madrycie. Carlos Delgado

Skrzydełka

Szczątkowe skrzydła zwykłego emu są zredukowane do małych wyrostków, zlokalizowanych w przedniej części ciała. Na końcu każdego z nich znajduje się mały pazur. W stosunku do cięciwy skrzydła mierzy około 20 centymetrów.

Podczas biegu ptak trzepocze skrzydłami, prawdopodobnie w celu ustabilizowania ciała podczas ruchu.

Głowa

Głowa emu. William Warby

Oczy są chronione przez nękające błony. Te półprzezroczyste powieki przesuwają się poziomo od wewnętrznej krawędzi oka do zewnętrznej krawędzi. Jego funkcją jest ochrona oczu przed kurzem i piaskiem, które występują w suchych regionach, w których żyje zwykły emu.

Gatunek ten ma torbę dotchawiczą o długości około 30 centymetrów. Ta struktura obejmuje szczelinę, która istnieje w pierścieniach tchawicy, po stronie brzusznej. Ten otwór ma długość od 6 do 8 centymetrów.

Kiedy powietrze jest kierowane w stronę worka, skóra pokrywająca szyję rozszerza się i powstaje głośny dźwięk, który u samca przypomina warczenie.

Głowa emu pokryta jest delikatnymi czarnymi piórami. Jego dziób jest czarny i przeznaczony jest do wypasu. Jeśli chodzi o szyję, jest długa i słabo pokryta piórami, więc widać jej odcień skóry, która jest białawo-niebieska.

Rozmiar

Dromaius novaehollandiae to drugi co do wysokości ptak na świecie, wyprzedzony przez strusia. Biorąc pod uwagę wymiary od dzioba do ogona, samiec mierzy średnio 1,49 metra, a samica 1,57 metra. W stosunku do średniej wagi dorosłego samca wynosi około 31,5, au samicy 37 kilogramów.

Kończyny

Emu ma długie kończyny i pomimo tego, że jest dużym i ciężkim zwierzęciem, może biec z prędkością do 50 km / h. Wynika to z ich wysoce wyspecjalizowanej muskulatury. W ten sposób ten gatunek ma mięśnie brzuchate łydki, zwane łydkami, na plecach i dolnej części każdej kończyny.

Podobnie jak muskulatura lotu u ptaków, mięśnie kończyn miednicy mają podobny udział w całkowitej masie ciała. Te cechy pozwalają temu gatunkowi na spacer 100 centymetrów. Jeśli jednak galopujesz, może mieć nawet 300 centymetrów.

Jeśli chodzi o nogi, brakuje im piór i mają grube, wyściełane poduszki. Ponadto mają po trzy palce na każdej nodze, każdy z mocnym i ostrym pazurem. Podczas kopania zwykłe emu może wyrządzić przeciwnikowi poważne obrażenia.

Upierzenie

Upierzenie Dromaius novaehollandiae ma wygląd wełnisty i może wahać się od szarego do brązowego. Ciało pochłania promieniowanie słoneczne przez końcowe końcówki piór, które są czarne.

Jednak ciepło to nie jest przenoszone na skórę, ponieważ wewnętrzne upierzenie działa jak izolator. W ten sposób emu może pozostać aktywne w najgorętszych godzinach dnia.

Unikalną cechą piór jest to, że ich kłosa są podwójne, oba wychodzą z tej samej osi. Każdy ma tę samą długość, ale jego tekstura może się różnić.

Ubarwienie może się zmieniać pod wpływem czynników środowiskowych. Zwykłe emu, które żyją w suchych regionach, mają czerwonawe upierzenie. Wręcz przeciwnie, jeśli żyje w wilgotnym środowisku, zwykle ma ciemniejszy odcień.

U czerwiu upierzenie młodych rozwija się około 3 miesięcy. Ten jest czarny, z ciemniejszą szyją i głową. Własne tony osoby dorosłej są nabywane, gdy zwykłe emu ma 15 miesięcy. W miarę starzenia się ptaka pióra na pysku przerzedzają się, odsłaniając niebieskawą skórę.

Taksonomia i podgatunki

-Królestwo zwierząt.

-Subreino: Bilateria.

-Filum: Cordate.

-Subfilum: kręgowiec.

-Superclass: Tetrapoda.

-Klasa: Ptaki.

-Zamówienie: Casuariiformes.

-Rodzina: Dromaiidae.

-Płeć: Dromaius.

-Gatunek: Dromaius novaehollandiae.

Podgatunki:

- Dromaius novaehollandiae minor.

Siedlisko i dystrybucja

Dystrybucja emu. © Sémhur / Wikimedia Commons

Dromaius novaehollandiae występuje w całej Australii kontynentalnej. Podgatunek zamieszkujący Tasmanię (Dromaius novaehollandiae diemenensis) wymarł, będąc jego ostatnim dzikim zapisem w 1845 roku. Najniższe zagęszczenie tego ptaka występuje w centrum wyspy i wzdłuż wschodniego wybrzeża.

Zwykły emu prowadzi koczowniczy tryb życia, więc może żyć w prawie każdym biomie. Preferuje jednak łąki i lasy sawannowe, na których na ogół występują obszary ze stojącą wodą.

Podobnie stara się unikać regionów gęsto zaludnionych, gęstych i deszczowych lasów oraz obszarów suchych, z rocznymi opadami poniżej 600 milimetrów.

Jeśli w regionie, w którym żyje, jest pod dostatkiem wody i pożywienia, pozostaje w nim zwykłe emu. Wręcz przeciwnie, jeśli którykolwiek z tych czynników jest rzadki, ptak migruje w inne miejsce. Na ogół wycieczki odbywają się w parach, chociaż mogą tworzyć duże stada.

To zachowanie jest nietypowe ze względu na ich samotne nawyki. Zachowanie typu grupowego jest odpowiedzią na wspólne zapotrzebowanie na inne źródła pożywienia. W poszukiwaniu nowego siedliska może pokonywać duże odległości, pokonując codziennie od 15 do 25 kilometrów.

Stan zachowania

Użytkownik: Sengkang

IUCN klasyfikuje emu pospolitego jako gatunek najmniej obawiający się wyginięcia. Wynika to z faktu, że ptak ten ma szeroki zasięg występowania w Australii, więc nie zbliża się do progów narażenia, biorąc pod uwagę kryteria wielkości siedliska.

Ponadto obecny trend populacji jest stabilny. Jednak organizacje protekcjonistyczne nadal walczą z zagrożeniami, które je dotykają.

Zagrożenia

Główną przyczyną spadku populacji Dromaius novaehollandiae jest jego polowanie. Po przybyciu europejskich osadników na kontynent australijski, emu pospolite zostało nadmiernie wyolbrzymione.

Ten ptak jest zabijany, aby uzyskać czerwone mięso o niskiej zawartości tłuszczu i skóry, idealne do produkcji wyrobów skórzanych. Inne potencjalnie komercyjne produkty to jaja, pióra, kości i obornik.

Bezkrytyczne chwytanie tego gatunku spowodowało jego wyginięcie na kilku wyspach, w tym na Tasmanii. Na terytorium kontynentu wylesianie lasów w celu wykorzystania ziemi do celów rolniczych i hodowlanych przyniosło natomiast korzyści emu.

W tym sensie zaopatrzenie w wodę inwentarza żywego i uprawę zbóż jest dla ptaka bardzo korzystne, gdyż gwarantuje źródło pożywienia. Prowadzi to jednak do tego, że Dromaius novaehollandiae staje się zagrożeniem dla rolnictwa.

Obecnie tereny uprawne chronione są szeroką siecią ogrodzeń, które są odporne na emu pospolitego, a tym samym uniemożliwiają jego przedostanie się na pola uprawne.

Reprodukcja

U tego gatunku dojrzałość płciową osiąga się, gdy ptak osiąga wiek dwóch lub trzech lat. Podczas zalotów obie płcie marszczą pióra i zaczynają chodzić.

Podczas tego rytuału samiec inicjuje rodzaj tańca godowego wokół samicy, powoli poruszając głową, symulując ruch węża.

Jeśli kobieta nie jest zadowolona z takiego zachowania, może stać się agresywna w stosunku do mężczyzny. Wręcz przeciwnie, jeśli para się skonsoliduje, mogą pozostać razem do pięciu miesięcy.

Dromaius novaehollandiae ma poliandryczny wzorzec rozrodczy, jednak nie wszystkie samice mają wielu partnerów. Samica może przechowywać plemniki w kanalikach jajowodu i uwalniać je w okresie zwanym okresem płodnym. W ten sposób można było zapłodnić maksymalnie sześć jaj.

Zagnieżdżanie

Jajko emu. Muzeum w Tuluzie

Jajko ma średnio 13 centymetrów na 9 centymetrów i waży od 450 do 650 gramów. Zewnętrznie skorupa jajka jest ziarnista i jasnozielona.

Samiec jest odpowiedzialny za budowę gniazda. Jest prawie zawsze płaska i składa się z patyków, liści, trawy i kory. Może znajdować się na otwartym polu lub blisko krzaków. W ten sposób zwykły emu ma wyraźny wgląd w otoczenie i może łatwo wykryć każde zagrożenie.

Opieka rodzicielska

Hodowla emu. GusSar

Zanim samica złoży jaja, jej partner może zabiegać o względy innych samic. Gdy jaja znajdą się w gnieździe, jedyną osobą odpowiedzialną za ich inkubację jest samiec. W takim przypadku samica może kojarzyć się z innymi samcami, więc może składać jaja w różnych gniazdach, którymi opiekuje się inny samiec.

W okresie inkubacji, który trwa od 48 do 56 dni, samiec na ogół nie odżywia się, żyjąc na tłuszczu zgromadzonym w swoim organizmie.

Ponadto tworzy plamę lęgową. Jest to odsłonięty obszar piór, w którym skóra styka się bezpośrednio z jajami. W ten sposób możesz zaoferować im większe ciepło podczas inkubacji.

Ponieważ gniazdo jest płaskie, samiec zbiera zrolowane jaja. Dodatkowo co jakiś czas obracają się i rotują, gwarantując tym samym najlepsze warunki do ich rozwoju.

Samiec jest usuwany z gniazda na krótko przed wylęgiem jaj. Chociaż układano je sekwencyjnie, pisklęta wykluwają się w ciągu dwóch dni po sobie.

Dzieci

Młode mogą opuścić gniazdo w ciągu kilku dni po wykluciu. Po urodzeniu mają około 12 centymetrów wzrostu i ważą 500 gramów. Jego upierzenie charakteryzuje się kremowo-brązowymi pręgami, które znikają po 3 miesiącach. To zabarwienie zapewnia im kamuflaż, dzięki czemu nie mogą zostać zauważone przez drapieżniki.

Ojciec jest odpowiedzialny za ochronę potomstwa, nawet przed samą matką. Może to zająć wojownicze stanowisko przed jakimkolwiek innym emu, który im zagraża. W ten sposób trzepocze piórami, chrząka i kopie drugiego. Ma również tendencję do przykucania nad mniejszymi pisklętami, aby przykryć je swoim ciałem. W nocy owija je piórami.

Okres zależności młodych, w którym ojciec uczy je zdobywania pożywienia, trwa około siedmiu miesięcy.

Ewolucja ścięgna rzepki

Eksperci podkreślają, że rzepka stanowi ogromną mechaniczną zaletę dla związanych z nią mięśni prostowników. Na poziomie ewolucyjnym struktura ta wykazuje różne pochodzenie u ptaków, ssaków i gadów.

Przeprowadzone badania ontogenetyczne wskazują, że ewolucja rzepki ma swoje korzenie u przodka współczesnych ptaków, kladu zawierającego Hesperornithiformes i Neornithes. Z kolei wyniki wskazują, że w emu pospolitym brakuje skostniałej rzepki.

Jednak jest nowe odkrycie, że ścięgno rzepki tego gatunku ma niezwykłą morfologię u ptaków. Składa się z dużej ilości tkanki tłuszczowej, zlokalizowanej w pewnego rodzaju sieci utworzonej przez kolagen.

Ta szczególna cecha może wynikać z asymilacji okołostawowej poduszeczki tłuszczowej, oprócz metaplastycznego tworzenia się chrząstki. Obie adaptacje mają na celu dalsze zwiększenie obciążenia ścięgna.

Karmienie

Pospolity emu żywi się nasionami, owocami, pędami roślin, ale nie zjada dojrzałych liści ani suszonych ziół, chociaż są obficie obecne w jego środowisku.

Zjadają również stawonogi i owady, takie jak świerszcze, chrząszcze, karaluchy, koniki polne, biedronki, larwy, krocionogi, pająki i mrówki. Zapewniają one dużą część zapotrzebowania na białko, którego potrzebuje, aby spełniać swoje życiowe funkcje.

Dieta w dużej mierze uzależniona jest od sezonowej dostępności. Tak więc zwykły emu zjada nasiona akacji aneura do początku pory deszczowej. Po tym czasie zwykle żerują na pędach świeżej trawy i gąsienicach.

Zimą liście i strąki Cassia wchodzą w skład ich diety, a wiosną spożywają owoce Santalum acuminatum i koników polnych.

Układ pokarmowy zwykłego emu charakteryzuje się zmodyfikowanym dystalnym przełykiem, w którym pokarm można przechowywać przez ponad 30 minut przed wejściem do żołądka.

Przyczynia się to do degradacji celulozy zawartej w materiale roślinnym, ponieważ ptakowi temu brakuje roślin, które rozkładają pokarm. Ponadto, aby wspomóc proces rozdrabniania i trawienia materiału włóknistego, należy spożywać kamienie o wadze do 45 gramów.

Zachowanie

Zwykły emu na ogół ma samotne nawyki, jednak może wykazywać pewne zachowania społeczne, pod warunkiem, że są one korzystne. Dlatego na przykład często tworzą grupy w poszukiwaniu nowych źródeł pożywienia.

Dromaius novaehollandiae jest ptakiem dziennym, który większość dnia spędza na żerowaniu. Ponadto mają tendencję do pielęgnowania upierzenia dziobem, odpoczynku i kąpieli. W nocy śpi, ale nie robi tego w sposób ciągły. Często budzi się kilka razy, gdy wchodzi w stan senności.

W ten sposób jest wystarczająco czujny, aby reagować na bodźce iw razie potrzeby szybko się budzić.

Ten duży ptak potrafi pływać, chociaż robi to tylko wtedy, gdy obszar, w którym został znaleziony, jest zalany lub wymaga przeprawy przez rzekę.

Komunikacja

Aby się porozumieć, zwykły emu emituje różne wokalizacje, na które składają się drżące dźwięki i warczenie. Głośny, rezonansowy dźwięk, nazywany przez niektórych „dudnieniem”, jest wytwarzany w worku intubacyjnym. Jest używany głównie przez samicę w ramach zalotów i jako zagrożenie.

Jeśli jest to bardzo intensywne, można je usłyszeć 2 kilometry dalej. W przypadku małej intensywności służy do przyciągnięcia partnera.

Jeśli chodzi o pomruki, są one zasadniczo wydawane przez samce podczas zalotów, gniazdowania i obrony swojego terytorium przed innymi samcami. Podczas krycia samica może również warczeć, jakby zidentyfikowała obcy element w swoim obszarze.

Bibliografia

1. Krótszy, G. (2012). Dromaius novaehollandiae. Różnorodność zwierząt. Pobrane z animaldiversity, org.
2. BirdLife International (2018). Dromaius novaehollandiae. Czerwona lista IUCN zagrożonych gatunków 2018. Odzyskane z iucnredlist.org.
3. Wikipedia (2019). Emu. Odzyskany z en.wikipedia.org.
4. Encyklopedia britannica (2019). Emu. Odzyskany z britannica.com.
5. ITIS (2019). Dromaius novaehollandiae. Odzyskany z itis.gov.
6. R. Patodkar, SD Rahane, MAShejal, DR Belhekar (2009). Zachowanie ptaka emu (Dromaius novaehollandiae). Odzyskany z weterynariiworld.org.
7. Jonathan Franzosa. (2004). Dromaius novaehollandiae, Emu. Odzyskany z digimorph.org.
8. Sophie Regnault, Andrew A. Pitsillides, John R. Hutchinson (2014). Budowa, ontogeneza i ewolucja ścięgna rzepki u emu (Dromaius novaehollandiae) i innych ptaków paleognat. Odzyskany z peerj.com.
9. Wynoś się, James. (2007). Emu (Dromaius novaehollandiae): przegląd jego biologii i produktów komercyjnych. Recenzje biologii ptaków i drobiu. Odzyskany z researchgate.net.