GRZYBY STRZĘPKOWE: BUDOWA, CYKL ŻYCIA I ODŻYWIANIE - BIOLOGIA - 2026

W nitkowate grzyby , powszechnie znane jako formy, to organizmy wielokomórkowe składają się ze struktur zwanych strzępki. Mają zdolność rozgałęziania się i są zbiorczo nazywane grzybniami. Pod względem morfologicznym komórki są wydłużone, różnej długości i mają średnicę od 3 do 15 µm.

Są podzieleni na dwie grupy: wyższą i gorszą. Górne mają delikatne i drobne strzępki, z komórkami oddzielonymi porowatymi przegrodami, które umożliwiają wymianę materiału między pobliskimi komórkami. U niższych grzybów strzępki są grubsze i nie mają przegród, więc tworzą zbiór wielojądrowy.

Źródło: James Lindsey z Ecology of Commanster, za Wikimedia Commons

Kiedy rozwija się grzyb strzępkowy, jego część jest odpowiedzialna za wchłanianie składników odżywczych (grzybnia wegetatywna), podczas gdy obszar wyrzucany na zewnątrz jest odpowiedzialny za rozmnażanie.

Charakteryzują się tworzeniem kolonii o wyglądzie bawełny lub pudru, co pozwala na rozróżnienie kolonii drożdży. Istnieje kilka grup grzybów strzępkowych, które są chorobotwórcze dla ludzi. Do najważniejszych typów należą Zygomycota i Ascomycota.

Struktury

U grzybów strzępkowych można odróżnić mięsistą łodygę składającą się z szeregu długich włókien zbudowanych z komórek. Struktury te nazywane są strzępkami, a ich zdolność do wzrostu jest niezwykła, osiągając przesadną długość. Istnieją doniesienia o strzępkach o długości 5600 metrów.

Strzępki rosną przez wydłużenie w ich końcowych częściach. Każda część jest zdolna do wzrostu, a kiedy fragment oderwie się, może utworzyć nową strzępkę. Ta właściwość grzybów jest wykorzystywana w laboratorium do wyhodowania ich z łodygi.

Strzępka zawiera część wegetatywną, której zadaniem jest pozyskiwanie składników odżywczych. Podobnie strzępka reprodukcyjna jest rzutowana na powierzchnię, na której rozwija się grzyb.

W odpowiednich lub korzystnych dla organizmu warunkach środowiskowych strzępki rosną i tworzą masę zwaną grzybnią, którą można obserwować gołym okiem.

Rodzaje strzępek

Istnieją dwa rodzaje strzępek, sklasyfikowane według obecności lub braku struktur zwanych przegrodami:

Strzępki przegrodowe

W większości przypadków strzępki te są podzielone partycjami, tworzą jednostki komórkowe z pojedynczym jądrem. Taki układ jest znany jako „strzępki z przegrodami”. Partycje mogą mieć pewne otwory, które umożliwiają połączenia między pobliskimi komórkami.

Strzępki koenocytowe

W innych przypadkach te przegrody nie istnieją, więc komórki, które je tworzą, mają wiele jąder osadzonych w ciągłej cytoplazmie. Te strzępki nazywane są koenocytami.

W biologii koenocyt to komórka z więcej niż jednym jądrem będącym produktem podziałów jądrowych, w którym cytokineza nie wystąpiła. Podobnym terminem jest syncytium, w którym komórki agregują, a błony rozpuszczają się, uzyskując - podobnie jak w poprzednim przypadku - cytoplazmę z licznymi jądrami.

Koło życia

Grzyby strzępkowe mogą dać początek nowym osobnikom poprzez rozmnażanie bezpłciowe lub płciowe. Pierwsza występuje z powodu zjawiska fragmentacji, w której z części może powstać jednostka.

Zarodniki

Obecność zarodników występuje w obu typach reprodukcji i jest przedmiotem zainteresowania taksonomicznego.

Zarodniki grzybów nie są podobne do przetrwalników bakterii, których funkcją jest zapewnienie przetrwania bakterii w niekorzystnych warunkach.

U bakterii proces ten nie powoduje wzrostu liczby osobników, więc nie jest uważany za sposób rozmnażania. W grzybach zarodnik oddziela się od osobnika, który go zapoczątkował, i daje początek drugiemu organizmowi.

Zarodniki bezpłciowe

Strzępki powietrzne są odpowiedzialne za produkcję bezpłciowych zarodników. Proces ten różni się znacznie w zależności od badanego gatunku.

Zarodniki bezpłciowe dzielą się na dwa typy. Konidiospory lub konidia, zarodniki, które nie są otoczone workiem i są wytwarzane przez struktury zwane konidioforami. Znany gatunek Aspergillus jest producentem konidiów.

Z kolei istnieją różne typy konidiów, takie jak atroconidia utworzone przez fragmenty strzępek, blastokonidia, utworzone przez pędy oddzielające się od komórki, z której pochodzą, oraz chlamydiokonidia.

Drugi rodzaj zarodników bezpłciowych nazywany jest sporangiosporą. Jest produkowany wewnątrz zarodni, w końcowej części strzępki, zwanej sporangioforem. Kiedy bezpłciowe zarodniki kiełkują, staje się identycznym osobnikiem, jak grzyb, który go zapoczątkował.

Zarodniki płciowe

Zarodniki płciowe powstają w wyniku procesu fuzji jąder między szczepami płci przeciwnej. Te ostatnie są rzadsze niż bezpłciowe.

Produkcja zarodników płciowych przebiega w trzech fazach: plazmogamia, w której jądro z ładunkiem genetycznym wchodzi do cytoplazmy innej komórki; Kariogamia, gdzie następuje fuzja tych jąder i mejoza, w której nowe jądro - teraz diploidalne - zapoczątkowuje nowe jądra haploidalne.

Osoby, które rozwinęły się ze szczepów seksualnych, będą miały pewne cechy wspólne z obojgiem rodziców.

Wzrost i odżywianie

Grzyby to chemoheterotrofy, co oznacza, że ​​muszą wchłaniać swoje składniki odżywcze. Nie mają zdolności fotosyntezy jak rośliny, ponieważ nie mają chlorofilu ani mechanizmu enzymatycznego niezbędnego do życia autotroficznego.

Ogólnie rzecz biorąc, grzyby nitkowate są typu tlenowego. W przeciwieństwie do drożdży, które są fakultatywnymi beztlenowcami.

Grzyby na ogół łatwo przystosowują się do trudnych warunków. Grzyby strzępkowe mogą rosnąć na obszarach o stosunkowo niskiej wilgotności, przy wysokich ciśnieniach osmotycznych i przy dość niskich poziomach pH.

Te właściwości wyjaśniają, dlaczego w większości przypadków grzyby kolonizują nasze owoce i zboża i dlaczego są w stanie rosnąć w miejscach, które nie są przystosowane do oglądania gołym okiem, takich jak ściana łazienki czy podeszwy butów.

Jeśli chcesz zapobiec rozwojowi tych grzybów w produktach jadalnych, takich jak sery i napoje, dodaj kwas sorbinowy, sorbinian potasu lub benzoesan sodu.

W przypadku chleba jako środek konserwujący zwykle dodaje się fungistatyczny propionian wapnia. Te kwasy organiczne zakłócają szlaki metaboliczne pleśni.

Ludzkie patogeny

Istnieje kilka grzybów strzępkowych, które powodują infekcje u ludzi, głównie typu płucnego.

Wśród rodzajów o znaczeniu klinicznym wyróżniają się: Acremonium, który wywołuje infekcje skóry i paznokci; Aspergillus fumigatus, przyczyna alergicznej infekcji oskrzelowo-płucnej; Bipolaris ssp., Przyczyna zapalenia zatok i innych patologii związanych z mózgiem.

Bibliografia

1. Campbell, NA (2001). Biologia: pojęcia i relacje. Edukacja Pearson.
2. Curtis, H. i Barnes, NS (1994). Zaproszenie na biologię. Macmillan.
3. Forbes, BA (2009). Diagnostyka mikrobiologiczna. Panamerican Medical Ed.
4. Prats, G. (2006). Mikrobiologia kliniczna. Panamerican Medical Ed.
5. Tortora, GJ, Funke, BR i Case, CL (2007). Wprowadzenie do mikrobiologii. Panamerican Medical Ed.