IÓSIF STALIN: BIOGRAFIA - HISTORIA - 2026

Iósif Stalin (1878-1953) był najwyższym przywódcą Związku Radzieckiego od śmierci Lenina w 1924 r. Aż do własnego, w 1953 r. Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Iósif Vissariónovich Dzhugashvili, choć przeszedł do historii pod pseudonimem: Stalin, co oznacza „wykonany ze stali”.

Po dość nieszczęśliwym dzieciństwie Stalin wstąpił do seminarium, aby się uczyć. Tam zaczął się spotykać z niektórymi rewolucyjnymi grupami, które próbowały obalić absolutystyczny reżim carów.

Źródło: nieznany autor, za Wikimedia Commons

Po rewolucji październikowej Stalin zgromadził władzę i po śmierci Lenina zastąpił go na stanowisku głowy państwa. Jego sposoby były brutalne, nie wahał się pozbyć przeciwników lub kogokolwiek, kto mógłby mu stanowić zagrożenie. W zamian udało mu się zmienić Związek Radziecki w jedną z wielkich światowych potęg.

Druga wojna światowa spowodowała, że ​​został uznany za jednego ze światowych liderów, uczestniczącego w powojennej organizacji geostrategicznej. Ich pozycja wobec bloku zachodniego ustąpiła miejsca tzw. Zimnej wojnie.

Stalin zmarł w 1953 roku jako ofiara udaru. Wiele lat później Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego potępiła jego represyjny reżim, który spowodował miliony ofiar śmiertelnych.

Biografia

Iosif Vissarionovich Dzhugashvili, który przeszedł do historii pod przydomkiem Iósif Stalin, urodził się 18 grudnia 1879 roku w Gori w Gruzji, wówczas w rękach rosyjskich carów.

Stalin należał do skromnej rodziny. Jego ojciec był szewcem, a matka praczką. Młody Iosif był dość delikatny, a ospa, na którą cierpiał w wieku 7 lat, pozostawiła blizny na jego twarzy.

Dzieciństwo

Według biografów dzieciństwo Stalina było bardzo trudne. Jego ojciec był alkoholikiem i znęcał się nad żoną i synem. To zmieniało chłopca w bardzo zimną i wyrachowaną osobę, z niewielką empatią dla innych.

Problem ojca z alkoholem pogarszał się od 1883 roku. Zaczął wdawać się w bójki w swoim mieście, a ponadto wpadał w paranoję z powodu plotek, że jego żona jest mu niewierna, a Iósif nie jest jego. syn.

W następnym roku ojciec Stalina, pijany, zaatakował szefa policji. Dzięki temu został wydalony z Gori i musiał udać się do Tbilisi do pracy. Stalin i jego matka zostali w swojej wiosce, a młody człowiek wstąpił do szkoły kościelnej, gdzie doskonale nauczył się rosyjskiego.

Studia

W 1888 roku Stalin rozpoczął obowiązkowy program edukacyjny w Gruzji, który trwał dwa lata. Jego inteligencja pozwoliła mu jednak zrobić to w jednym. W ten sposób w 1889 r. Rozpoczął się kolejny, czteroletni poziom edukacji. Dzięki swojej dobrej pracy zdobył stypendium, które pozwoliło mu opłacić naukę.

W wieku 15 lat, w 1894 roku, ukończył szkołę. Jego kolejnym celem było prawosławne seminarium duchowne w stolicy Tbilisi. To tam młody Iósif nawiązał kontakt z niektórymi grupami rewolucyjnymi.

Wstąpił do gruzińskiego ruchu socjaldemokratycznego i rozpoczął szkolenie z teorii politycznej. Podobnie był spokrewniony z Messame Dassy, ​​grupą, która chciała niepodległości swojego kraju.

W 1899 r. Opuścił seminarium i skupił się na działalności politycznej. Niektórzy historycy twierdzą, że został wyrzucony jako buntownik, podczas gdy inni twierdzą, że opuścił go dobrowolnie. Jeśli wiadomo, że próbowałeś redagować podziemną gazetę.

Syberia

Po ukończeniu szkoły Stalin pracował jako korepetytor, a później jako pracownik Obserwatorium w Tbilisi. W 1901 r. Zwrócił się do Socjaldemokratycznej Partii Pracy, poświęcając cały swój czas rewolucji.

W następnym roku, gdy próbował skoordynować strajk, został aresztowany. Stalin trafił na Syberię, na pierwszym z zesłańców, jakich w tamtych latach przeszedł.

Po powrocie dowiedział się, że tajna policja carska (Ochrana) ma go na celowniku. Z tego powodu zszedł do podziemia, dokonując napadów i porwań, aby sfinansować ruch.

Rewolucja 1905 roku

Dopiero po rewolucyjnej próbie w 1905 roku Stalin nabrał przekonania, że ​​Lenin miał rację, twierdząc, że rewolucjoniści powinni być profesjonalistami. Jednak po jednym ze swoich napadów został ponownie aresztowany przez policję i ponownie wywieziony na Syberię.

Gdy uciekł z więzienia, wrócił do walki i zaczął publikować kilka tekstów ideologii marksistowskiej. W tym czasie przyjął przydomek Stalin „zrobiony ze stali”.

Już w 1912 roku Lenin chciał, aby Komitet Centralny bolszewików wybrał Stalina na jednego ze swoich członków. Przy tej okazji nie osiągnął swojego celu, chociaż wkrótce potem przedstawił go jako niewybranego członka. Od tego momentu aż do wybuchu rewolucji Stalin gromadził więcej wewnętrznej władzy.

Rewolucja 1917 roku

Kiedy nadszedł rok 1917, Lenin i reszta przywódców byli na wygnaniu. Ze swej strony Stalin został redaktorem partyjnej gazety „Prawda”. Z taką sytuacją przyszła rewolucja lutowa, która sprowadziła Kiereńskiego i jego zwolenników do rządu.

Bolszewicy wydawali się rozdzielić. Stalin w zasadzie poparł nowy rząd, a nawet wydaje się, że nie opublikował niektórych artykułów Lenina wzywających do jego obalenia.

Z siłą, jaką dała mu gazeta, Stalinowi udało się w kwietniu tego roku zostać wybrany do Komitetu Centralnego, pozostając w głosowaniu jedynie za Leninem i Zinowjewem. Później został sekretarzem Biura Politycznego Komitetu, na którym piastował aż do śmierci.

Rola Stalina podczas rewolucji październikowej nigdy nie była zbyt jasna. Niektórzy twierdzą, że był bardzo mały, inni wskazują, że każdemu członkowi Komitetu przydzielono zadania i nie mogli się z nich wydostać.

Po zwycięstwie rewolucjonistów wybuchła wojna domowa i natychmiast wojna z Polską. Stalin był komisarzem politycznym w Armii Czerwonej. Pełniła również funkcję Ludowego Komisariatu do Spraw Narodowych, swojego pierwszego stanowiska w rządzie.

Akumulacja mocy

Stopniowo Stalin stawał się silniejszy w partii. W kwietniu 1922 r. Został mianowany sekretarzem generalnym Wszechrosyjskiej Partii Komunistycznej, początkowo na stanowisku niższym, ale takim, które Stalin ładował treściami politycznymi.

Ta kumulacja władzy zaskoczyła Lenina. Już chory, bliski śmierci, przywódca bolszewików próbował tak manewrować, aby Stalin nie był jego zastępcą. Jak sam powiedział, był „szorstki” i nie nadawał się na to stanowisko.

Jednak pisma Lenina na ten temat nie dotarły do ​​Komitetu Centralnego, ponieważ Stalin wziął na siebie ich ukrycie.

Śmierć Lenina

Po śmierci Lenina w partii doszło do walki o władzę. Postawiła Stalina przeciwko Trockiemu i Bucharinowi. Główna różnica ideologiczna między Stalinem a Trockim polegała na tym, że pierwszy opowiadał się za konsolidacją rewolucji w ZSRR, a drugi za „trwałą rewolucją”.

Każdy z pretendentów próbował upomnieć się o dziedzictwo Lenina. Stalin przystąpił nawet do zorganizowania pogrzebu, obiecując wieczną lojalność. Jednocześnie udało mu się uniemożliwić udział Trockiemu.

Ostatecznie Stalin osiągnął swój cel i Trocki musiał iść na wygnanie. Później zaczął oczyszczać swoich najpotężniejszych rywali, którzy próbowali się ratować, tworząc wraz z wdową po Leninie „zjednoczoną opozycję”.

Już w 1929 roku na XV Kongresie KPZR widać było, że strategia Stalina się sprawdziła. Zarówno Trocki, jak i Zinowjew zostali wydaleni z organizacji, a Bucharin otrzymał odwet.

Plany pięcioletnie

Z wolnymi rękami i bez rywali w zasięgu wzroku, Stalin zaczął rozwijać swoją politykę gospodarczą, szczególnie skupioną na kolektywizacji i industrializacji kraju.

Stalin, dążąc do osiągnięcia swoich celów, niczego nie powstrzymał. W ten sposób wiele gruntów zostało wywłaszczonych, co spowodowało zmniejszenie produkcji zbóż w pierwszych latach.

To, w połączeniu z powstałymi wówczas problemami środowiskowymi, spowodowało na Ukrainie wielki głód, w wyniku którego zginęły miliony ludzi.

Inne podjęte środki to przymusowa kolektywizacja rolnictwa i przenoszenie całych wsi w celu rozwiązania problemów nacjonalistycznych. Cały system produkcji został poddany ścisłej dyscyplinie, zgodnie z centralnym planem zaprojektowanym przez rząd.

Z wielkimi stratami ludzkimi Związek Radziecki osiągnął szybki wzrost gospodarczy dzięki planom pięcioletnim. Priorytetowo traktowano przyspieszoną industrializację, z dużym udziałem przemysłu ciężkiego i sektorów energetycznych.

Konsolidacja międzynarodowa i wewnętrzna

Stalin rozwinął w tych latach międzynarodową politykę mającą na celu uniknięcie izolacji kraju. W ten sposób w 1934 roku wystąpił o członkostwo w Lidze Narodów i zwrócił się do Francji i Wielkiej Brytanii.

Wewnętrznie jego polityka była brutalna. W latach 1936-1938 organizował tzw. Procesy Moskiewskie, w których osądzał i deportował znaczną część dowódców wojskowych i elity partyjnej. Szacuje się, że aresztowano ponad 1300 000 osób, a ponad połowę rozstrzelano.

Jednak część ludzi poparła swojego przywódcę. Postęp gospodarczy i społeczny w porównaniu do czasów carów był niezwykły, co sprawiło, że Stalin zachował pewne poparcie społeczne.

Pakt o nieagresji z Niemcami

U bram II wojny światowej Związek Radziecki i nazistowskie Niemcy podpisały traktat o nieagresji. Ponadto pojawił się tajny artykuł, w którym Europa Wschodnia i Środkowa zostały podzielone na strefy wpływów.

W tym okresie doszło do sowieckiej interwencji w Polsce, na wniosek szefa NKWD Berii. Wielu więźniów zostało straconych, czego Rosjanie zawsze zaprzeczali, dopóki Gorbaczow nie rozpoznał tego w 1990 roku.

Wejście na wojnę

Historycy są zgodni, że Hitler nigdy nie zamierzał przestrzegać paktu o nieagresji i to samo można powiedzieć o Stalinie. Po przejęciu kontroli nad prawie całą Europą w ciągu jednego roku, nazistowski przywódca skierował uwagę na Związek Radziecki.

22 czerwca 1941 r. Rozpoczęła się tzw. Operacja Barbarossa, podczas której Niemcy podjęli próbę najazdu na ZSRR. Ponad trzy miliony żołnierzy wkroczyło na terytorium ZSRR, a Stalin nie przygotował odpowiedniej obrony.

Stalin, dowiedziawszy się o inwazji, zamknął się w swojej daczy na przedmieściach Moskwy. Według biografów cierpiał na ciężką depresję, nie wiedząc, jaką inicjatywę podjąć. Ta bezczynność trwała około dziesięciu dni, kiedy stanowczo przejął dowodzenie nad ruchem oporu.

Jednym z jego pierwszych środków było odwołanie kampanii przeciwko prawosławiu. Musiał uwierzyć, że Sowieci przyłączyli się do walki, co robili zaciekle i bez wahania.

Konflikt

Procesy moskiewskie bardzo osłabiły Armię Czerwoną, ponieważ znaczna część jej przywódców została deportowana. To spowodowało, że Niemcy szybko zajęli pierwsze miejsce. Hitler myślał, że wojna będzie krótka i że Sowieci sami w końcu obalą Stalina.

Pomimo prób radzieckiego przywódcy Armii Czerwonej nie udało się powstrzymać natarcia nazistów. Stalin, mianowany głównodowodzącym armii, próbował znaleźć szybkie rozwiązania. Mimo to dał swoim generałom dużą autonomię, czego Hitler nie zrobił.

Ponadto wezwał niektórych ze swoich najlepszych generałów i tysiące żołnierzy stacjonujących na Syberii i mających doświadczenie po wojnie z Japonią.

Zwycięstwo

Sytuacja zaczęła się zmieniać wraz z nadejściem zimy. Stalinowi z Moskwy udało się powstrzymać Niemców, gdy byli zaledwie 42 kilometry od miasta. Następnie zorganizował kontratak.

Podobnie Sowieci bronili Stalingradu przed nazistowskim oblężeniem. Znaczenie tej obrony polegało na tym, że była to ostatnia obrona strefy naftowej Kaukazu, jednego z głównych celów Hitlera.

Już w 1943 roku Sowieci pokonali Niemców pod Kurskiem i przystąpili do wycofywania się z kraju, ścigana przez Armię Czerwoną. Wreszcie żołnierze radzieccy jako pierwsi weszli do Berlina w maju 1945 roku.

Stamtąd, jako przywódca jednej ze zwycięskich mocarstw, Stalin często spotykał się z innymi „wielkimi”, Churchillem i Rooseveltem.

Podczas tych spotkań Sowieci zdołali skonsolidować swój obszar wpływów, który obejmował kilka krajów Europy Wschodniej. Zdaniem brytyjskiego negocjatora Stalin był fantastycznym negocjatorem.

To, zdaniem ekspertów, nie usuwa polityki „kultu jednostki”, którą ustanowił Stalin. W rzeczywistości przyznał sobie honor Bohatera Związku Radzieckiego, coś zarezerwowanego dla tych, którzy wzięli udział w walce.

Zimna wojna

Zwycięstwo w wojnie światowej pozwoliło Stalinowi przedstawić się jako zbawiciel Związku Radzieckiego. Tak zwana Wielka Wojna Ojczyźniana w ZSRR zapewniła mu dobrą bazę propagandową dla swojego ludu.

Od tego momentu prawdą jest, że represje ze strony Stalina znacznie się zmniejszyły, nie zbliżając się do tych z lat trzydziestych XX wieku.

Za granicą radziecki przywódca otoczył swój kraj podobnie myślącymi rządami, jako obrona przed możliwym atakiem z Zachodu. Stany Zjednoczone zrobiły coś podobnego, tworząc sojusze wojskowe.

Jednym z punktów zwrotnych w stosunkach międzynarodowych była blokada Berlina zarządzona przez Stalina w 1948 r. Jego zamiarem było przejęcie pełnej kontroli nad miastem podzielonym wówczas między zwycięskie mocarstwa. Mieszkańcy Zachodu zbudowali windę powietrzną, aby zaopatrzyć miasto, a Stalin został zmuszony do opuszczenia.

W 1952 r. W podeszłym wieku i chory Stalin próbował odzyskać inicjatywę za granicą. Nota Stalina była planem zjednoczenia Niemiec bez interwencji supermocarstw, ale Stany Zjednoczone pokonały ten plan, nie ufając sowieckiemu przywódcy.

Ostatnie lata

Stan zdrowia Stalina zaczął się pogarszać od 1950 roku, w wieku siedemdziesięciu lat. Zawodziła mu pamięć i okazywał oznaki wyczerpania. Jego osobisty lekarz zalecił mu odejście z gabinetu.

Dwa lata później, na XIX Kongresie KPZR, Stalin został po raz pierwszy publicznie unieważniony. Przywódca wygłosił przemówienie antywojenne, ale Malenkow potwierdził potrzebę udziału ZSRR w różnych konfliktach międzynarodowych, aby utrzymać swoje stanowisko. Przy tej okazji Kongres zagłosował przeciwko Stalinowi.

Jego choroba i ta porażka wzmogły paranoję Stalina, który ponownie próbował przeprowadzić masowe czystki. List wysłany przez lekarza oskarżał lekarzy radzieckiego przywódcy o przepisywanie niewłaściwych leków, aby zakończyć jego życie, i reakcja Stalina była natychmiastowa.

Nie mając innego dowodu niż ten list, nakazał torturować lekarzy. Oczywiście wszyscy, z wyjątkiem dwóch, którzy zginęli, wyznali wszystko, o co zostali oskarżeni.

Oprócz tego, co stało się z jego lekarzami, szef ochrony został stracony, a jego prywatna sekretarka zniknęła. Członkowie Politbiura zaczęli się obawiać, że w którymś momencie się do nich zwróci.

Śmierć

W tej atmosferze strachu nie jest zaskakujące, że istnieją dwie różne wersje śmierci Stalina. Pierwsza, oficjalna, opowiada, jak 28 lutego 1953 r. Stalin spotkał się z kilkoma swoimi najbliższymi współpracownikami: Berią, Malenkowem, Chruszczowem i Bułganinem. Po obiedzie wszyscy poszli spać.

Druga wersja utrzymuje, że spotkanie istniało, ale potwierdza, że ​​zakończyło się wielką walką między nimi wszystkimi. W końcu Stalin, bardzo podekscytowany, udał się do swojej sypialni.

Rzeczywistość jest taka, że ​​Stalin nie pojawił się następnego ranka, nie wezwał swoich sług ani strażników. Aż do dziesiątej wieczorem 1 marca nikt nie odważył się wejść do sypialni przywódcy. W końcu to jego kamerdyner znalazł go na ziemi, który ledwo mógł mówić.

Z jakiegoś powodu nikt nie dzwonił do lekarza aż do 24 godzin później. Lekarze po przyjeździe orzekli, że Stalin doznał piorunującego udaru. Jego agonia trwała kilka dni.

5 marca serce Józefa Stalina zatrzymało się, nie mogąc go ożywić.

Bibliografia

1. Muñoz Fernández, Víctor. Biografia Stalina. Pobrane z redhistoria.com
2. Biografie i życie. Stalina. Uzyskane z biografiasyvidas.com
3. Segovia José. Tajemnicza śmierć Stalina. Uzyskane z xlsemanal.com
4. Biografia. Józef Stalin. Pobrane z biography.com
5. Hingley, Ronald Francis. Józef Stalin. Pobrane z britannica.com
6. Nelson, Ken. Biografia: Józef Stalin dla dzieci. Pobrane z ducksters.com
7. Abamedia. Józef Stalin (1879-1953). Pobrane z pbs.org