JAVIERA CARRERA: BIOGRAFIA - HISTORIA - 2026

Javiera Carrera wyróżniała się walką w procesie, który doprowadził do uniezależnienia się Chile od Hiszpanii. Urodziła się w Santiago w 1781 roku i wśród wielu jej działań wyróżnia się tym, że jako pierwsza wyhaftowała flagę narodową. Siostra trzech bohaterów niepodległościowych (José Miguela, Juana José i Luisa) została uznana za symbol tamtych niespokojnych lat.

Zdaniem historyków wyróżniała się urodą i determinacją, a także wyszkoleniem, jakie zdobywała podczas spotkań intelektualistów, które odbywały się w jej domu. Jednak jego postać była przedmiotem niezadowolenia ze strony sektora po jego stronie, a jego relacje z O'Higginsem i San Martínem były szczególnie skomplikowane.

Javiera ukrył żołnierzy w swoim domu i otrzymał wozy załadowane bronią przeznaczoną dla zwolenników separacji z Hiszpanią. Hiszpańska ofensywa w 1814 r. Zmusiła ją do wygnania, pozostawiając drugiego męża i dzieci.

Jego konfrontacja z O'Higginsem sprawiła, że ​​przez lata przebywał poza krajem, wracając w 1828 roku. Zmarł na swojej hacjendzie w Santiago w 1862 roku. Jego ciało spoczywa obok ciał jego braci w katedrze stolicy.

Biografia

Francisca Javiera de la Carrera y Verdugo urodziła się w Santiago 1 marca 1781 roku. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem, jej wykształcenie było przekazywane dziewczętom. Skupiono się na tym, co nazywano „pracą właściwą seksowi”; to religia, dobre maniery i prace domowe.

Jedynymi przedmiotami akademickimi, których uczyły się dziewczynki, było czytanie i pisanie. Javiera wykorzystał jednak fakt, że jego dom odwiedzali ważni intelektualiści i wraz z trzema młodszymi braćmi zaczął poznawać takie pojęcia, jak suwerenność ludu, prawa obywatelskie czy demokracja przedstawicielska.

Według kronikarzy Javiera od najmłodszych lat wyróżniała się urodą, a także zdecydowanym charakterem. Uważa się, że był jednym z największych wpływów, jakie wywarł na nim jego bracia José Miguel, Juan José i Luis w ich walce o niepodległość.

Związek małżeński

Javiera wyszła za mąż, gdy miała piętnaście lat. Jej mąż, syn zamożnego kupca, zmarł w 1799 r., Pozostawiając jej wdowę z dwójką dzieci.

W następnym roku ożenił się ponownie. Tym razem z Pedro Díazem, hiszpańskim prawnikiem, z którym miała pięcioro dzieci.

Ruch na rzecz niepodległości

Javiera wraz z całą rodziną w 1810 r. Szybko poparła ruch rewolucyjny w poszukiwaniu niepodległości. Wielu autorów zwraca uwagę, że to właśnie ona promowała zaangażowanie rodziny w sprawę.

Wkrótce Javiera stała się znana w kręgach rewolucyjnych. Jego dom był schronieniem dla żołnierzy i był odpowiedzialny za przyjmowanie wagonów z bronią, która miała być rozdawana buntownikom. Krok po kroku jej występ zmienił ją w prawdziwą bohaterkę niezależności.

Z drugiej strony są tacy, którzy twierdzą, że Javiera była tą, która zachęcała swoich braci do bycia na pierwszej linii ruchu. Dla części historyków była prawdziwym ideologiem stojącym za Carrera.

Strona niepodległościowa została podzielona na dwie części: zwolenników Larraín i zwolenników Carrery. Mimo wspólnej przyczyny koegzystencja między nimi nie była łatwa.

I tak 4 września wybuchł rewolucyjny zamach stanu. José Miguel Carrera, ulubieniec Javiery, był jednym z liderów. Wydarzenia miały miejsce w tych miesiącach.

Najpierw grupa Larraín zajęła rząd, ale 2 grudnia 1811 r. José Miguel wydalił nowych władców, zachęcając swoją rodzinę do przejęcia władzy.

Stara Ojczyzna

Późniejsze lata znane są w Chile jako „stara ojczyzna”. Javiera wywarł ogromny wpływ na decyzje polityczne swoich braci, choć nie zajmował żadnego stanowiska. W rzeczywistości przeciwnicy rządu krytykowali ją za kilka decyzji podjętych przez jej brata, twierdząc, że to jej pomysły.

Wśród działań, w których otwarcie uczestniczę, jest tworzenie chilijskich symboli narodowych, takich jak flaga. Javiera zaprezentował go publicznie 4 lipca 1812 roku.

W międzyczasie Hiszpanie przeprowadzali reorganizację, aby spróbować zakończyć próbę niepodległości. W marcu 1813 r. Wojska rojalistów wysłane z Limy zmusiły José Miguela do utworzenia własnej armii, aby spróbować ich pokonać. Javiera ponownie wzięła aktywny udział w tej decyzji, tworząc grupy kobiet do pracy jako pielęgniarki.

W latach 1813 i 1814 obie strony kilkakrotnie starły się zbrojnie. Sytuacja sprawiła, że ​​José Miguel musiał przekazać dowództwo komuś z doświadczeniem wojskowym: Bernardo O'Higginsowi.

Mimo tej zmiany Hiszpanie zwyciężyli i odzyskali kontrolę nad rządem. Przywódcy rewolucji nie mieli innego wyboru, jak tylko udać się na wygnanie.

Wygnanie

Javiera musiała podjąć doniosłą decyzję: towarzyszyć rodzeństwu, zostawiając męża i dzieci lub zostać. Ostatecznie wybrał to pierwsze i pomaszerował do Argentyny, do miasta Mendoza.

Był tam także O'Higgins, z którym Carrera wypadła bardzo głęboko. W tym czasie gubernatorem Cuyo był José de San Martín, z którym również toczyły ostre spory.

W listopadzie 1814 r. Na rozkaz San Martín musieli opuścić Mendozę i udać się do Buenos Aires. W stolicy Argentyny spędzili 5 trudnych lat bez pieniędzy i zmuszeni do wykonywania drobnych prac, aby się utrzymać.

Nie odłożyli jednak na bok swojej politycznej strony, a ich dom stał się centrum wszystkich spisków chilijskich wygnańców. José Miguel udał się do Stanów Zjednoczonych, aby spróbować znaleźć wsparcie w powrocie do Chile, a Javiera pozostał odpowiedzialny za wszystkie przygotowania.

W międzyczasie jego polityczni wrogowie San Martín i O'Higgins odnieśli zwycięstwa nad Hiszpanami. Drugi został mianowany naczelnym dyrektorem tzw. Nowej Ojczyzny.

Próby odzyskania władzy przez Carrerę zakończyły się niepowodzeniem. Konspiracja z 1817 r., Która miała na celu obalenie nowego rządu chilijskiego i aresztowanie San Martín, doprowadziła do aresztowania Juana José i Luisa. Javiera próbował ich uwolnić, ale 8 kwietnia 1818 roku obaj bracia zostali rozstrzelani.

Aresztowanie Javiery

Śmierć jego braci wywarła na Javierze ogromne wrażenie. To spowodowało, że w kolejnych miesiącach zachowywał się bardzo agresywnie.

Propaganda, którą przeprowadziła przeciwko San Martín i O'Higgins, spowodowała, że ​​argentyński rząd ją aresztował, a José Miguel musiał uciekać do Entre Ríos.

Javiera została przeniesiona do Luján Guard, ponieważ argentyńscy władcy chcieli, aby była incommunicado i nie była w stanie poprowadzić żadnej nowej próby buntu.

Kilka miesięcy później, pod koniec 1819 roku, Javiera zachorował i mógł wrócić do Buenos Aires. Nie był tam długo, bo mimo swojego wieku zagrał w skomplikowanej ucieczce do Montevideo na początku 1820 roku. Mieszkał w tym mieście przez cztery lata, prowadząc spokojne i nieskomplikowane życie.

Śmierć José Miguela i powrót do Chile

Jeśli było coś, co uderzyło Javierę na tym etapie jej życia, to była to śmierć jej brata José Miguela, jedynego, który pozostał przy życiu.

Po wzięciu do niewoli 31 sierpnia 1821 r. Wraz z innymi buntownikami José Miguel trafił do Mendozy. Tam gubernator Godiy Cruz, przyjaciel O'Higgins i San Martín, skazał go na rozstrzelanie. Próby Javiery, by pośredniczyć w jego życiu, były daremne i José Miguel został stracony w tym samym miejscu, w którym byli jego bracia.

Według kronik Javiera zachorowała, gdy dowiedziała się o egzekucji. Jego przygnębienie było widoczne dla wszystkich znajomych, którzy zalecali mu powrót do Chile.

Jednak Javiera odmówił, przysięgając, że nie wróci, podczas gdy O'Higgins nadal będzie rządził. Następnie, dopóki zamach stanu nie obalił władcy w 1824 r., Kobieta nie wróciła do swojego kraju.

Ostatnie lata i śmierć

Po 10 latach wygnania Javiera została przyjęta z uczuciem i szacunkiem przez swoich współobywateli. Zmęczona życiem publicznym przeszła na emeryturę na swoją farmę, skąd rzadko wyjeżdżała.

Jedną z okazji, kiedy to zrobił, była prośba o repatriację ciał jego braci, co miało miejsce w 1828 roku. Javiera Carrera zmarła w Santiago 20 sierpnia 1862 roku w wieku 81 lat.

Bibliografia

1. Portal edukacyjny. Javiera Carrera. Uzyskane z portalueducativo.net
2. Icarito. Francisca Javiera Carrera Verdugo. Uzyskane z icarito.cl
3. Nauczyciel online. Javiera Carrera Verdugo. Uzyskane z profesorenlinea.cl
4. Biografia. Biografia Javiery Carrera Verdugo (1781-1862). Pobrane z thebiography.us
5. Revolvy. Javiera Carrera. Pobrane z revolvy.com
6. Marquez, Humberto. Ameryka Łacińska: Kobiety w historii - więcej niż tylko bohaterki. Odzyskany z ipsnews.net
7. Minster, Christopher. Biografia Jose Miguela Carrery. Pobrane z thinkco.com