LATRODECTUS: CHARAKTERYSTYKA, KLASYFIKACJA, ODŻYWIANIE, ROZMNAŻANIE - BIOLOGIA - 2026

Latrodectus to rodzaj pająków z rodziny Theridiidae, który obejmuje 31 gatunków na całym świecie i są powszechnie nazywane czarnymi wdowami. Charakteryzują się między innymi wyraźnym dymorfizmem płciowym u samic znacznie większych niż samce, wyraźnie rozstawionymi bocznymi oczami i szczękawkami bez zębów.

Gatunki z rodzaju Latrodectus są owadożerne i mogą praktykować kanibalizm. Jej jad jest niezwykle toksyczny dla ludzi, a jego żądło wywołuje zespół zwany latrodectism, którego objawami są pobudzenie psychoruchowe, obfite pocenie się, skurcze i sztywność mięśni piersiowo-brzusznych, a także tachykardia.

Samiec Latrodectus geometricus. Zrobione i zredagowane z: LFrImagery.

Są to organizmy dwupienne, wewnętrznie zapłodnione, jajorodne. Po zapłodnieniu samica może pożreć samca, jednak takie zachowanie jest częstsze w warunkach laboratoryjnych niż w środowisku naturalnym. Samica może złożyć do 500 jaj w unikalnej strukturze ochronnej zwanej ootheca.

Oprócz czarnych wdów te pająki mają inne nazwy, takie jak krwawe pająki lub pająki pszenicy. Wśród reprezentatywnych gatunków z rodzaju są L. geometrusus, który jest tym o najszerszym występowaniu na świecie, oraz L. mactans, największy z rodzaju i najpospolitszy gatunek czarnych pająków na kontynencie amerykańskim.

cechy

Pająki z rodzaju Latrodectus są stosunkowo duże, a samice są większe niż samce. Ich boczne oczy są wyraźnie oddzielone, a pierwsza para wyrostków lub szczękiczek nie ma zębów.

Brzuch jest dobrze rozwinięty i ma kształt kulisty lub subglobularny. Mają strukturę zwaną colulus o proporcjonalnie dużych rozmiarach, ta struktura znajduje się w tylnej części brzucha lub opistosoma zamiast cribelle (narząd wytwarzający jedwab podobny do wełny i nazywany jedwabiem cribel).

Pomiędzy dwiema parami płuc samicy znajduje się owalna płytka poprzeczna, z prostym i eliptycznym otworem pośrodku, podczas gdy srom ma parę spermatek połączonych spiralnymi rurkami kopulacyjnymi, w których znajduje się męski organ kopulacyjny, który również ma kształt spirali.

Te pająki są na ogół czarne z jaskrawymi, uderzającymi kolorowymi wzorami plamek i pasm, co służy jako ostrzeżenie dla potencjalnych drapieżników, znane jako aposematyczne zabarwienie.

Taksonomia i klasyfikacja

Czarne wdowy to stawonogi chelicerate z klasy Arachnida, z rzędu Araneae, z rodziny Theridiidae. Rodzaj Latrodectus został wzniesiony przez Walckenaera w 1805 roku, ale oznaczenie gatunku typu zostało wykonane przez Latreille'a w 1810 roku.

Ten ostatni badacz wybrał gatunek opisany wcześniej przez Rossiego w 1790 r. Jako Aranea tredecimguttata, jako gatunek typowy dla rodzaju Latrodectus. Stanowiskiem typowym dla tego gatunku jest region Toskanii we Włoszech.

Do tej pory opisano ponad sto gatunków tego rodzaju, jednak obecnie tylko 31 gatunków jest uznanych za ważne, a pozostałe zostały zasymilowane z prawidłowymi gatunkami tego lub innych rodzajów pająków.

Odżywianie

Czarne wdowy to w zasadzie pająki owadożerne, chociaż mogą również żerować na innych stawonogach, w tym na pająkach tego samego gatunku. Ten kanibalizm występuje zwłaszcza u samic, które mogą pożreć samca po kopulacji.

Pająki chwytają zdobycz za pomocą pajęczyn. Kiedy ofiara wpada do sieci, pająk podchodzi i przykrywa ją pajęczyną za pomocą tylnych łap. Kiedy ofiara jest unieruchomiona, wstrzykuje swój jad, a następnie soki trawienne.

Trawienie jest pozakomórkowe i zachodzi w organizmie ofiary. Po strawieniu tkanek ofiary pająk przystępuje do wchłaniania strawionego materiału.

Reprodukcja

Pająki z rodzaju Latrodectus są rozmnażane płciowo i dwupienne, to znaczy mają różne płci. Samice i samce różnią się wielkością (dymorfizm płciowy), przy czym samice są większe niż samce.

Zapłodnienie jest wewnętrzne, a samice są jajorodne. Po kopulacji i zapłodnieniu samicy przez samca samica może ją pożreć, co zaobserwowano u wielu gatunków z rodzaju.

Samice złożą do 500 jaj w wodoodpornej kopercie zwanej ootheca. Jaja rozwiną się w tej strukturze, a kiedy się wyklują, pojawią się małe pająki podobne do dorosłych, to znaczy wykazują bezpośredni rozwój.

Zatruć

Jad czarnych wdów to żółtawy płyn złożony z różnych lipidów, węglowodanów i białek, którego głównym składnikiem aktywnym jest α-latrotoksyna. Ma presynaptyczne działanie neurotoksyczne, które wywołuje masowe uwalnianie acetylocholiny, katecholamin i innych substancji neuroprzekaźnikowych na poziomie płytki nerwowo-mięśniowej.

Latrotoksyny to grupa wysokocząsteczkowych białek o kwaśnym pH, występujących w jadzie wdów. Istnieje kilka typów, których toksyczność jest selektywna w zależności od ofiary pająków. Latroinsektotoksyny a, b i d działają na owady, α-latrotoksyna na kręgowce, a alatrokrustotoksyna na skorupiaki.

Truciznę wytwarzają zarówno samce, jak i samice, ale największym zagrożeniem dla ludzi są samice pająków, ponieważ są one większe, a zatem ich kły są wystarczająco duże i mocne, aby móc skutecznie atakować człowieka i wstrzykiwać truciznę. .

Samica Latrodectus mactans. Zrobione i zredagowane przez: Ben Swihart.

Latrodectism

Zespół wywoływany przez czarne wdowy nazywa się latrodectismo. Można go pomylić z różnymi patologiami, takimi jak ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, ostre zapalenie brzucha, kolka żółciowa lub nerkowa, zapalenie trzustki, tężec, ostry zawał mięśnia sercowego, zatrucie strychniną i stan przedrzucawkowy u kobiet w ciąży.

Pierwsze objawy pojawiają się kilka minut po ukąszeniu i obejmują miejscowy ból i rumień. Bóle nasilają się z czasem, następnie pojawia się uczucie pieczenia lub kłucia w stopach, skurcze, skurcze mięśni, sztywność ściany brzucha, nudności, wymioty, niepokój, priapizm, bóle głowy i inne.

Powikłania po zatruciu pająkiem wdowy są rzadkie, ale mogą nawet prowadzić do śmierci, co występuje tylko u niecałych 5% zatrutych pacjentów. Istnieje skuteczne antidotum na zatrucia opracowane przez Instytut Biotechnologii UNAM w Morelos i zatwierdzone do stosowania u ludzi w kilku krajach.

Reprezentatywne gatunki

Latrodectus geometricus

Ten pająk ma około 15 mm długości. Jest to kosmopolityczny gatunek, który według naukowców pochodzi z Afryki Południowej, ale obecnie zamieszkuje ciepłe obszary kontynentu amerykańskiego, Afryki, Azji i Australii.

Brązowa wdowa bardzo dobrze przystosowuje się do życia z ludźmi i może wykonać swoją tkaninę w różnych przedmiotach, takich jak części rowerowe, silniki samochodowe, pod meblami lub na oknach i drzwiach, między innymi.

Ubarwienie organizmów tego gatunku jest na ogół szarawe, z charakterystyczną plamką w kształcie klepsydry, umiejscowioną na brzusznej powierzchni brzucha, u tego gatunku zwykle pomarańczową lub żółtą. Nogi mają naprzemiennie pasma jasnych i ciemnych kolorów.

Samica składa ponad 100 jaj w ootheca, która charakteryzuje się strukturami przypominającymi kręgosłup. Samica może złożyć więcej niż jedną ootheca w sezonie lęgowym.

Latrodectus geometricus żywi się pszczołami, świerszczami, konikami polnymi, karaluchami i innymi owadami, które udaje mu się złapać w swoje sieci.

Latrodectus mactans

Samica amerykańskiej czarnej wdowy może osiągnąć 50 mm z wyciągniętymi nogami, co czyni ją największym gatunkiem z rodzaju. Ma czarny połysk, z czerwoną plamką w kształcie klepsydry i nogami z brązowymi i czarnymi pasami.

Jest to gatunek amerykański, z większą liczebnością w Ameryce Północnej, ale występuje aż do Argentyny. Zwykle buduje swoją tkaninę w ciemnych, osłoniętych miejscach, blisko ziemi.

Żywi się głównie owadami, choć może też żerować na innych pajęczakach. Jest spokojnym pająkiem i nie ma instynktu atakowania ludzi, atakuje tylko wtedy, gdy jest zagrożony.

Latrodectus tredecimguttatus

Znany również jako krwawy pająk. Jest to stosunkowo niewielki gatunek. Samica osiąga tylko 15 mm, a samiec o połowę mniejszą. Ma charakterystyczny wzór kolorystyczny, z 13 czerwonymi plamami otoczonymi białymi na czarnym odwłoku.

Samica Latrodectus tredecimguttatus. Zrobiono i zredagowano od: Nie podano autora do odczytu maszynowego. Założono, że Kork ~ commonswiki (na podstawie roszczeń dotyczących praw autorskich). .

Jest to gatunek śródziemnomorski, występujący od Hiszpanii i Portugalii po Azję Środkową. Jego głównym siedliskiem jest kora drzew, choć często występuje również pod kamieniami.

Główną ofiarą wchodzącą w skład jego diety są koniki polne, które łapie za pomocą swojej sieci, którą buduje w postaci kaptura. Może też żerować na innych owadach.

Latrodectus hasselti

Pochodzi z Australii, obecnie sprowadzony do Azji. Samica osiąga 10 mm, ale samiec nie przekracza 4 mm długości. Samica jest lśniąco czarna z czerwoną opaską z tyłu brzucha.

Nie jest to gatunek agresywny, jednak w Australii zatrucia tym gatunkiem nie są rzadkie, które na ogół zdarzają się, gdy samice pająka atakują męskie narządy płciowe człowieka. Powodem ataku na taki obszar jest to, że pająki te mają tendencję do ukrywania się w latrynach.

Bibliografia

1. Latrodectus. Na Wikipedii. Odzyskane z: en.wikipedia.org.
2. PE Ortuño i NP Ortiz (2009). Latrodectism. Przypadki kliniczne. Scientific Journal of Medical Science.
3. A. Melic (2000). Rodzaj Latrodectus Walckenaer, 1805 na Półwyspie Iberyjskim (Araneae: Theridiidae). Iberian Journal of Arachnology.
4. B. López (2019). Latrodectus mactans: charakterystyka, siedlisko, żerowanie. Odzyskany z: lifeder.org.
5. R. Dalefield (2017). Jadowite i jadowite bezkręgowce. Toksykologia weterynaryjna dla Australii i Nowej Zelandii.
6. Latrodectus tredecimguttatus. Na Wikipedii. Odzyskany z en.wikipedia.org