NEFRON: CHARAKTERYSTYKA, CZĘŚCI, FUNKCJE, TYPY I HISTOLOGIA - BIOLOGIA - 2026

W nefronów struktur znalezione części kory i rdzenia nerki. Są uważane za jednostki funkcjonalne tego organu filtrującego. Ludzkie nerki posiadają średnio od 1 do 1,5 miliona nefronów.

Strukturalnie nefrony składają się z dwóch głównych regionów: części kłębuszkowej, znanej jako kapsułka Bowmana, oraz części rurkowej. W tym ostatnim regionie wyróżnia się trzy podregiony: kanalik proksymalny, pętlę Henle i dystalny nefron.

Struktura nefronu.
Źródło: StormBringer, źródło Wikimedia Commons

W nerce nie wszystkie nefrony, które ją tworzą, są takie same. Są klasyfikowane jako korowe, średnio korowe i okołordzeniowe. Kłębuszki nefronowe znajdują się w korze. W nefronach korowych znajdują się w zewnętrznej części kory, aw nefronach okołordzeniowych w strefie korowo-rdzeniowej.

Charakterystyka nefronów

Nefrony to funkcjonalna jednostka nerek. Nefron składa się z skomplikowanej rurki nabłonkowej, która jest zamknięta na jednym końcu i otwarta w części dystalnej.

Nerka składa się z wielu nefronów, które zbiegają się w przewodach zbiorczych, które z kolei tworzą przewody brodawkowe i ostatecznie opróżniają się do miedniczki nerkowej.

Liczba nefronów tworzących nerkę jest bardzo zróżnicowana. U najprostszych kręgowców znajdujemy setki nefronów, podczas gdy u małych ssaków ich liczba może wzrosnąć nawet o rząd wielkości.

U ludzi i innych dużych ssaków liczba nefronów sięga ponad miliona.

Części i histologia

Madhero88, za Wikimedia Commons

Nerka ssaków jest typowa dla kręgowców. Są to sparowane organy, których morfologia przypomina fasolę. Jeśli zobaczymy je w przekroju strzałkowym, zobaczymy, że ma dwa zaznaczone obszary: zewnętrzny zwany korą i wewnętrzny zwany rdzeniem. Kora jest bogata w ciałka i kanaliki Malpighi.

Strukturalnie nefron można podzielić na trzy główne strefy lub regiony: proksymalny nefron, pętlę Henle i dystalny nefron.

Proksymalny nefron

Proksymalny nefron składa się z rurki z zamkniętym końcem początkowym i rurki proksymalnej.

Koniec rurki jest szczególnie szeroki i przypomina kulkę z jednym końcem wciśniętym do wewnątrz. Kulista struktura jest znana jako ciała Malpighi. Te ostatnie mają kapsułkę z podwójną ścianką, która otacza szereg naczyń włosowatych.

Ta struktura w kształcie miseczki nazywa się kapsułą Bowmana. Wnętrze torebki tworzy kontinuum ze względu na wąskie światło rozumiane jako kanalik nerkowy.

Ponadto w wewnętrznej części torebki znajdujemy rodzaj splątania naczyń włosowatych zwany kłębuszkiem nerkowym. Ta struktura jest odpowiedzialna za wczesne etapy produkcji moczu.

Kanaliki nefronów

Zaczynając od kapsuły Bowmana, w strukturze nefronów odnajdujemy następujące kanaliki:

Pierwszym jest proksymalny zwinięty kanalik, który powstaje z bieguna moczowego torebki Bowmana. Jego trajektoria jest szczególnie skomplikowana i wchodzi w promień rdzeniowy.

Następnie znajdujemy proksymalny kanalik prosty, nazywany również grubą zstępującą gałęzią pętli Henle, która opada w kierunku rdzenia.

Następnie znajdujemy cienką kończynę zstępującą pętli Henle, która ma ciągłość z proksymalnym kanalikiem prostym wewnątrz przyśrodkowej części. Kontynuacją kończyny zstępującej jest cienka kończyna wstępująca pętli Henle.

Dalszy kanalik prosty (nazywany również grubą wstępującą odnogą pętli Henle) jest strukturą, która stanowi kontynuację cienkiej wstępującej kończyny. Kanał ten wznosi się przez rdzeń i wchodzi do kory rdzenia rdzeniowego, gdzie styka się z ciałkiem nerkowym, które dało początek wspomnianym strukturom.

Ciałko nerkowe. Tieum z francuskiej Wikipedii / CC BY-SA (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/1.0)

Następnie dalszy kanalik prosty opuszcza promień rdzeniowy i styka się z biegunem naczyniowym ciałka nerkowego. W tym regionie komórki nabłonkowe tworzą plamkę densa. Wreszcie mamy dystalny zwinięty kanalik prowadzący do przewodu zbiorczego.

Uchwyt Henle

W poprzednim rozdziale opisano skomplikowaną i krętą strukturę w kształcie litery U. Kanał proksymalny, cienka kończyna zstępująca, kończyna wstępująca i kanalik dystalny są składnikami pętli Henle.

Jak zobaczymy w typach nefronów, długość pętli Henle jest zmienna w obrębie składników nerki.

Rękojeść Henle ..
Źródło: StormBringer, źródło Wikimedia Commons

Rozwidlenie pętli Henle składa się z dwóch gałęzi: jednej wznoszącej się i drugiej opadającej. Ascendent kończy się w kanaliku dystalnym, który tworzy przewód zbiorczy obsługujący wiele nefronów.

U ssaków nefron jest umieszczony przestrzennie tak, że pętla Henle i kanał zbiorczy biegną równolegle do siebie. W ten sposób kłębuszki są zlokalizowane w korze nerkowej, a pętle Henle pogłębiają się do brodawki rdzenia.

cechy

Nerki są głównymi narządami odpowiedzialnymi za wydalanie odchodów u kręgowców i uczestniczą w utrzymaniu optymalnego środowiska wewnętrznego w organizmie.

Jako funkcjonalna struktura nerek, nefron jest nieodzownym elementem mechanizmu homeostatycznego, regulując filtrację, wchłanianie i wydalanie wody oraz różnych rozpuszczonych w niej molekuł, od soli i glukozy po większe pierwiastki, takie jak lipidy i białka.

Funkcje strefy kłębuszkowej i kanalikowej

Zasadniczo funkcja warstwy kłębuszkowej polega na filtrowaniu płynów i ich składników. Z kolei kanalik jest powiązany z funkcjami modyfikowania objętości i składu filtratu.

Osiąga się to poprzez ponowne wchłanianie substancji do osocza i wydzielanie substancji z osocza do płynu cewkowego. W ten sposób w moczu udaje się zawierać pierwiastki, które muszą zostać wydalone, aby utrzymać objętość i stabilny skład płynów wewnątrz organizmów.

Funkcje pętli Henle

Pętla Henle jest typowa dla rodów ptaków i ssaków i odgrywa kluczową rolę w stężeniu moczu. U kręgowców pozbawionych pętli Henle zdolność do wytwarzania moczu hiperosmotycznego w stosunku do krwi jest znacznie zmniejszona.

Wydajność filtrowania

Zdolność nerek do filtrowania jest wyjątkowo wysoka. Codziennie filtruje się około 180 litrów, a części rurkowe są w stanie ponownie wchłonąć 99% przefiltrowanej wody i niezbędnych substancji rozpuszczonych.

Funkcjonowanie

W organizmach nerki pełnią bardzo szczególną funkcję: selektywnie eliminują substancje odpadowe pochodzące z krwi. Musisz jednak utrzymywać równowagę wody i elektrolitów w organizmie.

Aby osiągnąć ten cel, nerki muszą spełniać cztery funkcje: nerkowy przepływ krwi, przesączanie kłębuszkowe, reabsorpcję kanalikową i wydzielanie kanalikowe.

Zmodyfikowano z Kidney Nephron.png w Wikimedia Commons autorstwa Holly Fischer, za pośrednictwem Wikimedia Commons

Tętnicą odpowiedzialną za dostarczanie krwi do nerek jest tętnica nerkowa. Narządy te otrzymują około 25% krwi pompowanej z serca. Krew przenika do naczyń włosowatych przez tętniczkę doprowadzającą, przepływa przez kłębuszek i prowadzi do tętniczki odprowadzającej.

Różne średnice tętnic są niezbędne, ponieważ pomagają wytworzyć ciśnienie hydrostatyczne, które umożliwia filtrację kłębuszkową.

Krew przepływa przez naczynia włosowate okołocewkowe i naczynia odbytnicze, przepływając powoli przez nerki. Kapilary okołocewkowe otaczają proksymalne i dystalne kanaliki kręte, w których dochodzi do reabsorpcji niezbędnych substancji i następuje ostatni etap regulacji składu moczu.

Rodzaje nefronów

Nefrony są podzielone na trzy grupy: przykłębuszkowe, korowe i pośrednie. Klasyfikację tę ustala się na podstawie pozycji ciałek nerkowych.

Nefrony korowe

Nefrony korowe są również znane jako podtorebkowe. Mają one ciałka nerkowe zlokalizowane w zewnętrznej części kory.

Pętle Henle charakteryzują się tym, że są krótkie i rozciągają się specjalnie do obszaru rdzenia. Są uważane za przeciętny typ nefronu, w którym pętla pojawia się blisko dystalnego kanalika prostego.

Najliczniej występują korowe. Średnio stanowią 85% - w stosunku do pozostałych klas nefronów. Odpowiadają za eliminację substancji odpadowych i ponowne wchłanianie składników pokarmowych.

Nefrony przyrostowe

Drugą grupę stanowią nefrony okołoszpikowe, w których ciałka nerkowe znajdują się u podstawy piramidy rdzeniowej. Uchwyty Henle są długimi elementami, podobnie jak cienkie segmenty, które rozciągają się od wewnętrznej części piramidy.

Uważa się, że odsetek tego typu nefronów jest bliski jednej ósmej. Mechanizm ich działania jest istotny dla stężenia moczu u zwierząt. W rzeczywistości nefrony pozaszpikowe są znane ze swojej zdolności do koncentracji.

Nefrony śródkorowe

Nefrony pośrednie lub pośrednie mają - jak sama nazwa wskazuje - swoje ciałka nerkowe w środkowej części kory. W porównaniu z dwiema poprzednimi grupami, nefrony pośrednie wykazują pętle Henle o średniej długości.

Bibliografia

1. Audesirk, T., Audesirk, G. i Byers, BE (2003). Biologia: Życie na Ziemi. Edukacja Pearson.
2. Donnersberger, AB i Lesak, AE (2002). Podręcznik anatomii i fizjologii. Od redakcji Paidotribo.
3. Hickman, CP, Roberts, LS, Larson, A., Ober, WC i Garrison, C. (2007). Zintegrowane zasady zoologii. McGraw-Hill.
4. Kardong, KV (2006). Kręgowce: anatomia porównawcza, funkcja, ewolucja. McGraw-Hill.
5. Larradagoitia, LV (2012). Podstawy anatomofizjologii i patologii. Redakcja Paraninfo.
6. Parker, TJ i Haswell, WA (1987). Zoologia. Chordates (Vol. 2). Odwróciłem się.
7. Randall, D., Burggren, WW, Burggren, W., French, K., & Eckert, R. (2002). Fizjologia zwierząt Eckert. Macmillan.
8. Rastogi SC (2007). Podstawy fizjologii zwierząt. Międzynarodowe wydawcy New Age.
9. Żył, À. M. (2005). Podstawy fizjologii aktywności fizycznej i sportu. Panamerican Medical Ed.