CO TO JEST OOGONIA? - BIOLOGIA - 2026

Oogonia są diploidalne komórki rozrodcze są kobiety. Znajdują się w jajniku, rosną i są zmodyfikowane morfologicznie. W oogonii następuje pierwszy podział mejotyczny i poprzez zmiany powstają żeńskie gamety lub zalążki. Są to komórki o kształcie kulistym, a materiał genetyczny jądra jest szczególnie luźny.

W nas, ludziach, płód żeński zaczyna tworzyć oogonia. Oznacza to, że oocyty utworzone na tym etapie reprezentują całą ilość, która będzie dostępna przez całe życie reprodukcyjne tego osobnika.

Oogonia. Źródło: Chassot AA, Gregoire EP, Lavery R, ​​Taketo MM, de Rooij DG, et al.

Proces mejozy zatrzymuje się w fazie wtórnej oocytów do czasu, gdy hormonalne bodźce dojrzewania spowodują złuszczanie się oocytu podczas każdego cyklu miesiączkowego.

Analogiczną komórką w męskim odpowiedniku jest spermatogonia, komórki kolonizujące jądra. Obie linie zarodkowe starają się wytworzyć haploidalne gamety płciowe, które połączą się w przypadku zapłodnienia, dając początek diploidalnej zygocie.

Morfologia oogonii

Oogonia to prekursory lub komórki rozrodcze, które są odpowiedzialne za produkcję oocytów: żeńskich gamet.

Komórki te znajdują się w jajnikach ludzkich kobiet i mają kulisty kształt. Jądro oogonii pozwala im odróżnić je od komórek somatycznych, które na ogół towarzyszą im w jajnikach. Te komórki nazywane są pęcherzykowymi i tworzą pierwotny pęcherzyk.

Materiał genetyczny wewnątrz oocytów jest rozproszony, a jąderka są widoczne i łatwo rozróżnialne, podczas gdy w komórkach somatycznych jest znacznie bardziej zagęszczony.

Cytoplazma jest podobna do komórek pęcherzykowych. Niektóre organelle, takie jak retikulum endoplazmatyczne, są słabo rozwinięte. W przeciwieństwie do tego mitochondria są duże i widoczne.

Oogeneza

Oogeneza to proces powstawania gamet u osobników płci żeńskiej. Proces ten zaczyna się od żeńskich komórek rozrodczych, oogonii.

Efektem końcowym są cztery haploidalne komórki potomne, z których tylko jedna rozwinie się w dojrzałą komórkę jajową, a pozostałe trzy zdegenerują się w struktury zwane ciałami polarnymi. Teraz opiszemy szczegółowo proces oogenezy:

Podziały mitotyczne w macicy: faza namnażania

Jajniki to struktury tworzące żeński układ rozrodczy. U ludzi występują jako sparowane narządy. Jednak są one dość zmienne w królestwie zwierząt. Na przykład u niektórych żyworodnych ryb jajniki łączą się, au ptaków powstaje tylko lewy jajnik.

Strukturalnie jajnik posiada obwodową warstwę mezotelialną zwaną listkiem zarodkowym, a wewnątrz niej znajduje się zredukowana warstwa włóknista zwana albugineą.

Oogonia utknęła w jajniku. We wczesnych stadiach oogenezy oogonia otacza się komórkami somatycznymi i inicjuje proces podziału poprzez mitozę. Pamiętajmy, że w tego typu podziałach komórkowych wynikiem są identyczne komórki potomne o tym samym ładunku chromosomów, w tym przypadku diploidalne.

Różne Oogonia mają różne cele. Wiele z nich jest podzielonych przez kolejne zdarzenia mitozy, podczas gdy inne nadal powiększają się i nazywane są oocytami pierwszego rzędu (patrz faza wzrostu). Te, które dzielą się tylko przez mitozę, nadal są oogonia.

Liczne podziały mitotyczne, którym oogonia przechodzi w tej fazie, mają na celu zapewnienie sukcesu rozmnażania (więcej gamet, większa możliwość zapłodnienia).

Faza wzrostu

W drugiej fazie procesu każda oogonia zaczyna rozwijać się niezależnie, zwiększając w sobie ilość materiału odżywczego. Na tym etapie komórka nabiera znacznie większego rozmiaru, generując oocyty pierwszego rzędu. Głównym celem fazy wzrostu jest gromadzenie składników odżywczych.

W przypadku zapłodnienia komórka musi być przygotowana, aby zaspokoić typowe zapotrzebowanie procesu na białko; podczas pierwszych podziałów, które następują po zapłodnieniu, nie ma możliwości syntezy białek, więc muszą się one gromadzić.

Faza dojrzewania

Ta faza ma na celu zmniejszenie obciążenia genetycznego komórki w celu wytworzenia diploidalnej gamety. Gdyby gamety nie zmniejszyły swojego ładunku genetycznego w czasie zapłodnienia, zygota byłaby tetraploidalna (z dwoma zestawami chromosomów od ojca i dwoma od matki).

U płodu komórki rozrodcze mogą osiągnąć maksymalnie 6 do 7 milionów w piątym miesiącu życia. Później, gdy rodzi się osobnik, wiele komórek uległo degeneracji i komórki jajowe przetrwały. W tej fazie oocyty zakończyły już swój pierwszy podział mejotyczny.

W przeciwieństwie do mitozy, mejoza jest podziałem redukcyjnym, a komórki potomne mają połowę ładunku chromosomów komórki macierzystej. W tym przypadku oogonia jest diploidalna (z 46 chromosomami), a komórki potomne będą haploidalne (tylko 23 chromosomy w przypadku ludzi).

Wymienione wyżej konstrukcje są w swego rodzaju spoczynku. Kiedy nadchodzi okres dojrzewania, zmiany zaczynają się od nowa.

Oocyty drugiego rzędu i ciałko polarne

W każdym cyklu jajnikowym oocyty dojrzewają. W szczególności oocyt obecny w dojrzałym pęcherzyku (w tym momencie ładunek genetyczny jest wciąż diploidalny) wznawia procesy podziału komórki i kończy się utworzeniem dwóch struktur zwanych oocytem II, z haploidalnym ładunkiem genetycznym i ciałkami polarnymi.

Los ciałka drugiego rzędu polega na zdegenerowaniu się i przyjęciu wraz z nim haploidalnego ładunku.

Później rozpoczyna się drugi podział mejotyczny, który zbiega się z wystąpieniem owulacji lub wydaleniem komórki jajowej z jajnika. W tym momencie jajnik zostaje zajęty przez jajowody.

Ten drugi podział powoduje powstanie dwóch haploidalnych komórek. Jajo zabiera cały materiał cytoplazmatyczny, podczas gdy druga komórka lub drugie ciałko polarne ulega degeneracji. Cały ten opisany proces zachodzi w jajniku i przebiega równolegle do różnicowania się form pęcherzykowych.

Zapłodnienie

Dopiero w przypadku zapłodnienia (połączenie komórki jajowej i plemnika) jajo przechodzi drugi podział mejotyczny. W przypadku braku zapłodnienia komórka jajowa ulega degeneracji w ciągu odpowiednio 24 godzin.

Drugi podział daje w wyniku strukturę, która umożliwia połączenie jąder w gametach męskiej i żeńskiej.

Bibliografia

1. Balinsky, BI i Fabian, BC (1975). Wprowadzenie do embriologii. Filadelfia: Saunders.
2. Flores, EE i Aranzábal, MDCU (red.). (2002). Atlas histologii kręgowców. UNAM.
3. Gilbert, SF (2005). Biologia rozwojowa. Panamerican Medical Ed.
4. Inzunza, Ó., Koenig, C., & Salgado, G. (2015). Morfologia człowieka. Wydania UC.
5. Palomero, G. (2000). Lekcje embriologii. Uniwersytet Oviedo.
6. Sadler, TW (2011). Embriologia medyczna Langmana. Lippincott Williams & Wilkins.