SOWIECI: TŁO, GENEZA I ROLA W REWOLUCJI ROSYJSKIEJ - HISTORIA - 2026

W Sowieci byli podstawowymi organizacje na rozwój rewolucji rosyjskiej, po pierwsze, a po formalnym funkcjonowania Związku Radzieckiego. Słowo to oznacza w języku rosyjskim zgromadzenie, zwołanie lub radę i było używane do oznaczania grup robotników, żołnierzy i chłopów.

Ten typ organizacji miał swój główny historyczny poprzednik w powstaniu Komuny Paryskiej, kiedy ludzie zorganizowali się, by stworzyć demokratyczny rząd z klasą robotniczą na czele. Jednak dopiero podczas rewolucji 1905 r., Także w Rosji, pojawili się pierwsi Sowieci.

Petersburg radziecki z pomnikiem Lenina z przodu - Źródło: Joaquín Montaño

To pierwsze doświadczenie zakończyło się, gdy car surowo represjonował jego członków. Dwanaście lat później Sowieci odrodzili się z siłą, mając tyle samo lub więcej władzy niż Duma stworzona po pierwszym wybuchu rewolucji w lutym.

Sowiety, zwłaszcza ta w Petersburgu, odegrały kluczową rolę w drugiej części rewolucji rosyjskiej w październiku 1917 r. Bolszewikom udało się opanować miasto, pozwalając im przejąć władzę w kraju prawie bez oporu.

Chociaż Sowieci byli wybitnie rosyjskim fenomenem, pojawili się także w innych częściach świata, chociaż nie uzyskali takiej siły, jaką mieli w Rosji.

tło

W XIX wieku istniały pewne systemy organizacji robotniczych, które zbiegły się z tym, co później stało się Sowietami. Jednak najbardziej podobny poprzednik miał miejsce w Paryżu, podczas wojny, którą ten kraj prowadził z Prusami.

Komuna Paryska

Według ekspertów Komuna Paryska była pierwszą formą organizacji robotniczej, która miała własny program polityczny, odrębny od reszty klas społecznych. Chociaż drobnomieszczaństwo również się przyłączyło, dowodzili robotnicy.

Historycznym kontekstem powstania Komuny była wojna między Francją a Prusami, która rozpoczęła się w 1870 roku. Po kilku miesiącach konfliktu Prusacy wyraźnie wygrywali, ich wojska wkraczały na terytorium Francji i zagrażały samej stolicy.

W Paryżu, niezadowolonym z przebiegu wojny, przeciwko jego rządowi wybuchło powstanie ludowe. Ponadto klasy rządzące opuściły miasto w obawie przed Prusakami, więc to robotnicy przejęli inicjatywę.

Tak narodziła się Komuna Paryska, która starała się zorganizować obronę miasta. Podobnie nazwali wybory powszechnym głosowaniem, tworząc prawdziwie popularny rząd.

Pochodzenie

Pierwsze rady o tej nazwie pojawiły się podczas rewolucji 1905 roku w Rosji, chociaż dopiero w 1917 roku uzyskały wystarczającą władzę, by przewodzić rewolcie.

Rewolucja rosyjska 1905 r

Rosja na początku XX wieku utrzymywała absolutystyczny system rządów z niemal feudalną strukturą gospodarczą na obszarach wiejskich. Na czele państwa stał car Mikołaj II, który nie był w stanie poprawić sytuacji ekonomicznej robotników i chłopów.

Wojna z Japonią w 1904 roku pogorszyła sytuację w kraju. W związku z tym zaczęto organizować demonstracje i protesty. Podczas jednej z nich, 9 stycznia 1905 r., Siły carskie brutalnie represjonowały uczestników, strzelając nawet do nieuzbrojonej ludności.

Odpowiedzią było powstanie przeciwko carowi. Wtedy po raz pierwszy pojawili się Sowieci. Były to rady gminne, w których uczestniczyli robotnicy. Wielokrotnie pełniły rolę swego rodzaju samorządu.

Wreszcie car musiał ustąpić. W październiku zezwolił na ogłoszenie konstytucji i powołanie parlamentu zwanego Dumą. To usatysfakcjonowało część liberałów, którzy porzucili walkę na ulicy.

Czując się bezpiecznie, car wysłał swoje wojska do siedziby radzieckiej w Petersburgu, represjonując i aresztując wiele jej elementów.

Pierwszy radziecki

Chociaż nie osiągnął historycznego znaczenia Sankt Petersburga, wielu historyków twierdzi, że pierwszy Związek Radziecki był tym, który pojawił się w Iwanowo-Woznesensku.

Miasto było najważniejszym ośrodkiem przemysłu włókienniczego w Rosji. Z tego powodu ruch robotniczy miał szczególne znaczenie w tej miejscowości, z silną obecnością ideologii socjalistycznej.

Kiedy wybuchła rewolucja 1905 r., Robotnicy tekstylni Iwanowo-Woznesenska zaczęli się organizować. 12 maja ogłosili strajk w sektorze, ale szybko rozprzestrzenił się na resztę działalności produkcyjnej. Następnego dnia odbył się zbiór strajkujących, w którym uczestniczyło nawet 30 000 robotników.

Na tym spotkaniu wybrali Sowieta, składającego się ze 110 delegatów, do negocjacji z pracodawcami i władzami w sprawie poprawy warunków pracy.

Rewolucja lutowa 1917 r

Represje carskie po rewolucji 1905 r. Spowodowały utratę wpływów przez Sowietów. Dopiero w 1917 roku siłą pojawili się ponownie i odegrali decydującą rolę w nowej rewolucji.

W lutym tego roku demonstracje i protesty powróciły na ulice Piotrogrodu (ówczesna nazwa Petersburga). Oprócz powodów ekonomicznych i politycznych podobnych do tych z 1905 roku, kolejnym powodem niezadowolenia społecznego był udział Rosji w I wojnie światowej i klęski jej armii przeciwko Niemcom.

Przy tej okazji niezadowolenie dotarło również do wojska i drobnomieszczaństwa. Z tego powodu żołnierze wysłani do represji protestujących odmówili ostrzału. Duma, pomimo próby jej rozwiązania przez cara, zebrała się, by odebrać monarchę władzę i wybrać rząd tymczasowy.

Ostatecznie car zdecydował się abdykować na rzecz brata, ale odrzucił tron. W ten sposób proklamowano republikę.

Piotrogród radziecki

W środku rewolucji 27 lutego (według kalendarza gregoriańskiego 12 marca) odbyło się spotkanie, w którym uczestniczyli przywódcy związkowi, posłowie socjalistyczni oraz członkowie Centralnego Komitetu Przemysłu Wojennego. Wielu z nich siedziało w więzieniu, dopóki rewolucjoniści ich nie uwolnili.

Powodem tego zebrania było stworzenie sowietu na wzór tego utworzonego w 1905 roku. Kongregacja powołała tymczasowy Komitet Wykonawczy i wezwała przedstawicieli robotników na ponowne spotkanie tego popołudnia.

W ten sposób narodził się Piotrogrodzki Związek Radziecki. Wkrótce w pozostałej części Rosji zaczęły pojawiać się inne osoby o tej samej strukturze i celach.

Na przykład robotnicy musieli wybierać jednego delegata na tysiąc robotników, a żołnierze musieli też wysyłać przedstawiciela do każdego oddziału.

Kim byli i jaką rolę odegrali w rewolucji rosyjskiej

Rady, zgromadzenia lub rady w języku rosyjskim były bardzo ważną formą organizacji robotniczych podczas rewolucji rosyjskiej.

Po abdykacji cara Mikołaja II sytuacja polityczna w kraju była bardzo niestabilna. Od początku istniała dwoistość władzy, z rządem tymczasowym z jednej strony, az drugiej strony sowieckim petersburskim, z rosnącym poparciem.

Władca rządu tymczasowego Kiereński chciał zwołać zgromadzenie konstytucyjne i nie rezygnować z pierwszej wojny światowej. Ze swojej strony Sowieci opowiadali się za jak najszybszym wyjściem z konfliktu i podjęciem socjalistycznych działań.

Struktura rad

Jako organizacja robotnicza bazą Sowietów była fabryka. Wybory delegatów różniły się w zależności od miejscowości, ale wszyscy pracownicy mogli zawsze uczestniczyć bez ograniczeń.

Np. W Sankt Petersburgu i Moskwie na 500 robotników przypadał jeden przedstawiciel, aw Odessie na 100. Nawet w niektórych miejscach popularność tego typu organizacji była tak duża, że ​​nawet kupcy stworzyli jednego posiadać.

W dużych miastach wybierano także generała rad. W innych składały się z rad slumsów. Najważniejsze stanowiska, jak prezydent i sekretarz, były wybierane w Zgromadzeniu Ogólnym Sowietu.

W kierunku rewolucji październikowej

Jak wspomniano, radziecka petersburska odegrała kluczową rolę w rewolucji październikowej.

W pierwszym spotkaniu uczestniczyło około 250 delegatów, choć wkrótce przybyli kolejni. Spotkanie to, 27 lutego 1917 r., Służyło wewnętrznemu zorganizowaniu zgromadzenia. W ten sposób wybrali ośmioosobowy Komitet Wykonawczy i zdecydowali, że każda partia socjalistyczna ma wysłać po dwóch delegatów.

W ten sposób zarówno mieńszewicy, jak i bolszewicy, poprzez eserowców lub ludowych socjalistów, mieli tę samą reprezentację.

1 marca żołnierze wysłali dziewięciu delegatów. Tego samego dnia Rada została oficjalnie przemianowana na Piotrogrodzką Radę Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. Zatwierdzili również utworzenie milicji, która miała pomóc przywrócić porządek w mieście.

Sowiet wydał własną publikację, Izwiestia. W pierwszym wydaniu wezwał do poparcia ludu i zadeklarował, że jego celem jest stworzenie powszechnego rządu, utrwalenie wolności publicznych i promowanie utworzenia Konstytuanty z demokratycznie wybranymi członkami.

Popularne wsparcie

Sowiet petersburski stał się prawdziwą potęgą w Rosji, prawie na tym samym poziomie co Rząd Tymczasowy. Obie organizacje odbywały spotkania, a Sowieci, nie chcąc wchodzić do rządu, zgodzili się go wspierać, o ile osiągnięte porozumienia będą wypełnione.

W pierwszych tygodniach to mieńszewicy, umiarkowani, mieli najwięcej przedstawicieli w Związku Radzieckim, zwolenników liberalno-demokratycznego systemu jako wstępnego kroku do wprowadzenia socjalizmu.

Wśród najważniejszych wydarzeń tego okresu wyróżnia się publikacja rozkazu numer 1, w wyniku którego radziecki petersburski objął dowództwo nad wojskami rewolucyjnymi.

I Kongres Rad

Podczas gdy wszystko to się działo, Sowieci w całym kraju organizowali lepsze struktury administracyjne. Aby skoordynować swoje działania, zwołali 3 czerwca 1917 r. I Wszechrosyjski Zjazd Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.

Nadal jednak umiarkowani byli bardziej obecni, więc poparcie dla rządu tymczasowego zostało potwierdzone. Jednak demonstracja zwołana 18 czerwca, nawet po zebraniu się Kongresu, pokazała, że ​​najbardziej radykalne stanowiska zyskują na znaczeniu wśród ludności.

Wreszcie zjazd utworzył stały organ reprezentujący Sowietów między zjazdami: Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy (WTsIK).

Pod kontrolą bolszewików

Próba puczu przeciwko rządowi tymczasowemu, którą wykonał Korniłow, zakończona niepowodzeniem, wzmocniła bardziej radykalnych bolszewików. To, wraz z wewnętrznym podziałem na umiarkowane szeregi, pozwoliło tym pierwszym przejąć kontrolę nad petersburską sowiecką. Leon Trocki został mianowany prezesem tegoż 9 września.

Przed tym mianowaniem 127 sowietów w całym kraju uchwaliło 31 sierpnia rezolucję wzywającą do utworzenia państwa radzieckiego. Motto brzmiało: „Cała władza dla Sowietów”.

Rewolucja październikowa

Wreszcie, w październiku tego samego roku, bolszewicy podjęli krok w kierunku przejęcia władzy w kraju. Jej przywódcy, Trocki i Lenin, zdali sobie sprawę, że rząd był izolowany, prawie bez wsparcia, więc był to idealny czas.

Pomimo niechęci umiarkowanych, wyznaczono datę powstania: 24 października. Kiedy nadszedł czas, rewolucjoniści napotkali niewielki opór. Czerwona Gwardia, złożona z bolszewików, była w stanie przejąć bez sprzeciwu bank centralny, centralę telefoniczną, mosty i stacje.

Następnie pomaszerowali w kierunku Pałacu Zimowego z zamiarem szturmu, co zrobili z łatwością. .

Lenin i Trocki zwołali II Kongres Rad na następny dzień, 25. W jego trakcie ogłosili rozwiązanie rządu tymczasowego. Ogólna odpowiedź była przychylna, chociaż mieńszewicy i eserowcy woleli opuścić Kongres.

26 czerwca Sowieci utworzyli Radę Komisarzy Ludowych, w której skład wchodzili wyłącznie przedstawiciele bolszewików.

Konstytucja ZSRR z 1918 r

Bolszewicy zaczęli przygotowywać konstytucję opartą na radach. Został zatwierdzony w 1918 r. I ustanowił system rad robotniczych, chłopskich i żołnierskich jako podstawę jego struktury politycznej.

W ten sposób powstał system składający się z kolejnych Sowietów, których mianowano przedstawicielami aż do osiągnięcia najwyższej władzy: Rady Najwyższej. Każda Republika Związku Radzieckiego miała własną Radę Najwyższą.

Jednak od 1922 r., Wraz z postępującą biurokratyzacją państwa, Sowieci zaczęli tracić wiele ze swojej rzeczywistej władzy i zdolności decyzyjnych na szczeblu lokalnym. Doprowadziło to do stworzenia systemu parlamentarnego, choć ani liberalnego, ani wybieranego bezpośrednio, z jedną partią.

Rozwiązanie Kongresu Rad

Ten dryf zakończył się na XVII Wszechrosyjskim Kongresie Rad, który odbył się w styczniu 1937 r., Który przesądził o rozwiązaniu tego organu.

Sowieci poza Rosją

Choć to w Rosji zjawisko Sowietów nabrało większego znaczenia, można znaleźć próby ich ustanowienia w innych krajach. Ogólnie wszyscy mieli bardzo krótkie życie.

Limerick Soviet

Jedna z prób stworzenia Związku Radzieckiego poza Związkiem Radzieckim miała miejsce w Limerick w Irlandii w 1919 roku. Kontekst historyczny był bardzo pomyślny, ponieważ wojna anglo-irlandzka została połączona ze wzrostem ruchów robotniczych w całej Europie.

Promotorami Związku Radzieckiego z Limerick były związki hrabstw i Irlandzka Partia Pracy. Była to odpowiedź na utworzenie przez Anglików specjalnego regionu wojskowego na tym terenie, który ograniczył prawa obywatelskie obywateli.

Odpowiedzią na utworzenie takiej strefy było wezwanie do strajku generalnego, a także wezwanie do bojkotu wojsk angielskich. Sowieci wydrukowali własną walutę i nałożyli stałe ceny na najbardziej podstawowe produkty.

Interwencja miejscowego kościoła doprowadziła do otwarcia negocjacji. Te zakończyły się odwołaniem strajku i zawieszeniem specjalnego rejonu wojskowego.

Bawarska Republika Radziecka

Jednym z najbardziej znanych Sowietów poza ZSRR był ten, który został zainstalowany w Bawarii w Niemczech. W 1918 r., Po klęsce w I wojnie światowej, sytuacja polityczna w kraju była bardzo niestabilna, z otwartymi konfrontacjami bojówek komunistycznych i skrajnie prawicowych.

Bawarska Republika Rad była częścią drugiej fazy rewolucji listopadowej, która zakończyła się obaleniem wszystkich pozostałych królów w Niemczech.

Bawarski Związek Radziecki składał się ze zrzeszonych chłopów, robotników i żołnierzy. W kwietniu 1919 r. Próbowali przekształcić Republikę Bawarską w państwo socjalistyczne, na bazie których rządzili Sowieci.

Wysłanie wojsk przez rząd centralny z udziałem ultra-nacjonalistycznych milicji zakończyło zamach 3 maja 1919 r., Po niespełna miesiącu operacji.

Republika Kuby

Poza Europą najdłuższe doświadczenie z Sowietem miało miejsce na Kubie, w batey środkowego Azucarero Mabay, w gminie Bayamo.

Chociaż uważa się, że Związek Radziecki powstał w latach pięćdziesiątych XX wieku, w rzeczywistości bardzo podobna organizacja działała na tym obszarze od lat trzydziestych XX w. Jej narodziny były spowodowane twierdzeniem Stanów Zjednoczonych o obniżeniu ceny cukru i pracowników. .

Wobec tego robotnicy postanowili zorganizować się w komitecie, który miał zorganizować strajk w sektorze. Nacisk robotników zdołał skłonić kierowników cukrowni do przekazania kluczy do fabryki, za pomocą której przejęli nad nią kontrolę.

W międzyczasie Komunistyczna Partia Manzanillo, pobliskiego miasta, próbowała utworzyć sowiecką, która połączyłaby chłopów, drobnych osadników i strajkujących Mabay.

Wszystkie te działania spowodowały, że cukrownia Mabay została uznana za własność zbiorową, podobnie jak w przypadku hodowli kolonii i bydła.

Bibliografia

1. Nin, Andreu. Sowieci: ich pochodzenie, rozwój i funkcje. Odzyskany z marxists.org
2. Ocaña, Juan Carlos. The Bolshevik Revolution: November 1917. Pobrane z Historiesiglo20.org
3. Casanova Julián. Bolszewicy u władzy. Uzyskane z elpais.com
4. History.com redaktorzy. Związek Radziecki. Pobrane z history.com
5. Redaktorzy Encyclopaedia Britannica. Radziecki. Pobrane z britannica.com
6. Figes, Orlando. Od cara do ZSRR: chaotyczny rok rewolucji w Rosji. Pobrane z nationalgeographic.com
7. Rachleff, Peter. Sowieci i komitety fabryczne podczas rewolucji rosyjskiej. Pobrane z libcom.org
8. Riddell, John. „All Power to the Soviet” - hasło, które zapoczątkowało rewolucję. Pobrane z links.org.au