TRAKTAT Z MAASTRICHT: CELE, SYGNATARIUSZE I WPŁYW NA EKONOMIĘ - HISTORIA - 2026

Traktat z Maastricht i Traktatu o Unii Europejskiej jest jednym z najważniejszych umów, które zostały dokonane w ramach organizacji tego związku państw. Umowa ta została podpisana 7 lutego 1992 r. I zaczęła obowiązywać od listopada następnego roku.

Głównym celem tego traktatu - który jest uważany za jeden z filarów tej organizacji - było zbudowanie, poprzez szereg umów, znacznie ściślejszej unii między krajami tworzącymi kontynent europejski w celu osiągnięcia celów wspólne z korzyścią dla większości krajów i obywateli.

Traktat z Maastricht uważany jest za fundamentalną podstawę Unii Europejskiej. Źródło: pixabay.com

Dlatego umowa ta oznaczała nowy etap w procesach politycznych w Unii Europejskiej, ponieważ poprzez tę umowę starano się podejmować decyzje, które byłyby tak otwarte i bliskie zwykłym obywatelom w ramach możliwości i ograniczeń prawnych.

Traktat ten opiera się na wartościach poszanowania godności ludzkiej, demokracji, równości, wolności i państwa prawa; do tej kategorii zaliczane są prawa wszystkich obywateli, w szczególności praw osób należących do mniejszości marginalizowanych.

Inny z celów ustanowionych w tym traktacie polegał na dążeniu do promowania pokoju powszechnego; Dąży również do promowania wartości, ochrony i dobrobytu narodów, szanując kulturę i skłonności każdego z nich.

Umowa ta umożliwia również swobodny przepływ osób narodowości europejskiej na kontynencie; jednak ruch taki musi być regulowany odpowiednimi środkami, aby zapobiec chaosowi i przestępczości między krajami UE

Ponadto traktat z Maastricht ustanawia niezbędne polityki mające na celu wzmocnienie rynku wewnętrznego, dążąc w ten sposób do wzrostu zrównoważonej gospodarki, a także do zapewnienia równowagi cenowej. Unia Europejska uznała, że ​​konieczne jest ustanowienie konkurencyjnego rynku, który sprzyjałby zatrudnieniu i postępowi społecznemu.

Co to jest traktat z Maastricht?

Traktat z Maastricht składa się z porozumienia, które zmodyfikowało wcześniej ustanowione traktaty europejskie w celu stworzenia Unii Europejskiej opartej na trzech fundamentalnych podstawach.

Te podstawy to wspólnoty europejskie, współpraca w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych (WSiSW) oraz wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB).

Dzięki tym modyfikacjom rozszerzenie Unii Europejskiej zostało przedłużone. Podobnie, dzięki Traktatowi Amsterdamskiemu (późniejszemu) starano się zagwarantować skuteczne i demokratyczne działanie rozszerzenia proponowanego w poprzednim traktacie.

Traktat o Unii Europejskiej musiał przejść trzy rewizje, zanim doszedł do ostatecznego postulatu; Zmiany te znane są jako traktat z Amsterdamu, traktat z Nicei i traktat lizboński, przy czym ten ostatni jest ostateczną modyfikacją.

Biorąc pod uwagę traktat lizboński, można stwierdzić, że porozumienie z Maastricht miało na celu przypomnienie głównych celów Unii Europejskiej, jej genezy i wartości.

Ponadto umowa ta koncentruje się na podstawowych elementach organizacji, takich jak pogłębienie integralnego charakteru i solidarności, która musi być obecna między różnymi państwami europejskimi.

Podobnie traktat ten przypomina o znaczeniu poszanowania praw obywateli i różnorodności kulturowej; Koncepcje te są uważane za ściśle demokratyczne.

Kompetencje ustalone w traktacie

W tej umowie Unii Europejskiej ustalono szereg kompetencji, które składają się na trzy podstawowe filary, określone w poprzednich punktach. Są to: wspólnota europejska, WPZiB i WSiSW.

Aby utrzymać porządek w tych trzech głównych bazach, konieczna była współpraca międzyrządowa; Osiągnięto to poprzez udział wspólnych instytucji i niektórych elementów związanych ze sferą ponadnarodową.

Innymi słowy, wymagało to udziału Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego.

cele

Każda podstawa traktatu z Maastricht ma do spełnienia szereg celów, a mianowicie:

Cel Wspólnoty Europejskiej

Celem Wspólnoty Europejskiej było zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku, a także zapewnienie zrównoważonego, znośnego i harmonijnego rozwoju różnych rodzajów działalności sektora gospodarczego. Powinien również gwarantować wysoki poziom zatrudnienia i równe szanse zatrudnienia dla kobiet i mężczyzn.

Cele te zostały określone w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską (TWE); zostały ustanowione w artykułach 3, 4 i 5 tej umowy.

Cel wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB)

Zgodnie z traktatem Unia Europejska musi prowadzić politykę zagraniczną i bezpieczeństwa w oparciu o metodę międzyrządową; W ten sposób państwa należące do organizacji są zobowiązane do wspierania ustalonych parametrów, kierując się solidarnością, lojalnością i wspólnymi wartościami.

Podobnie filar ten miał na celu promowanie współpracy międzynarodowej, a także dbano o zainteresowanie poszanowaniem praw człowieka i umocnieniem demokracji.

Współpraca w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych (WSiSW)

Jednym z celów określonych w Traktacie z Maastricht był rozwój wspólnych działań w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.

Ma to na celu zapewnienie obywatelom wysokich wyników w zakresie ochrony w obszarze obejmującym bezpieczeństwo, wolność i sprawiedliwość.

Z powyższego wynika, że ​​UE musiała wdrożyć szereg przepisów dotyczących przekraczania granic zewnętrznych i zaostrzyć kontrole. Nacisk położono również na walkę z terroryzmem, handlem narkotykami i przestępczością, podjęto wysiłki w celu wyeliminowania nielegalnej imigracji oraz wdrożono wspólną politykę azylową.

Sygnatariusze

Unia Europejska składa się z szeregu krajów reprezentowanych przez swoich władców, którzy mają obowiązek wysłuchania różnych propozycji, które mają na celu wspólną korzyść państw i ich obywateli.

W 1992 r. Nie było tak wielu krajów członkowskich Unii Europejskiej; dlatego tylko niektórzy z głównych przedstawicieli tej organizacji podpisali dziś traktat. Sygnatariuszami traktatu z Maastricht byli:

-Król Belgów.

-Królowa Danii.

- Prezydent Republiki Federalnej Niemiec.

- Prezydent Irlandii.

- Prezydent Republiki Greckiej.

-Król Hiszpanii.

- Prezydent Republiki Francuskiej.

- Prezydent Republiki Włoskiej.

-Wielki Książę Luksemburga.

-Królowa Holandii.

- Prezydent Republiki Portugalskiej.

-Królowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

W konsekwencji krajami, które podpisały traktat, były Belgia, Irlandia, Niemcy, Dania, Francja, Hiszpania, Grecja, Włochy, Holandia, Luksemburg, Portugalia i Wielka Brytania.

W 1995 roku dołączyły inne kraje, takie jak Finlandia, Austria, Szwecja, Cypr, Słowenia, Czechy, Słowacja, Węgry, Estonia, Litwa, Malta, Polska i Łotwa.

Później, w 2007 roku, podpisały je Rumunia i Bułgaria; Ostatecznie Chorwacja została dołączona do Traktatu o Unii Europejskiej w 2013 roku.

Wpływ na gospodarkę

Jedno z głównych podejść Unii Europejskiej, które zostało uwzględnione w traktacie z Maastricht, polegało na ustanowieniu wspólnych podstaw, aby przyczynić się do rozwoju gospodarczego.

Dlatego włączenie solidarności zbiorowej było niezbędne do przeprowadzenia niezbędnych działań na rzecz dobra wspólnego.

Pomimo dążenia Unii Europejskiej do tworzenia miejsc pracy i przyczyniania się do wzrostu gospodarczego narodów, po podpisaniu traktatu w 1992 r. Panoramę Europy przyćmiła seria kryzysów, które spowolniły pozytywne impulsy UE

Na przykład w następnych dziesięcioleciach stopa bezrobocia gwałtownie rosła, co zmusiło rządy do poświęcenia się rozwiązaniu własnego kryzysu narodowego, pomijając solidarność i konstrukcję zbiorową wymaganą w traktacie.

Ponadto doszło do strasznych napięć walutowych, które zaowocowały powstaniem Europejskiego Systemu Walutowego i UGW (Unia Gospodarcza i Walutowa).

Ograniczona wydajność

Wreszcie, zdaniem niektórych osób wtajemniczonych, Unia Europejska nie stanęła na wysokości zadania, jeśli chodzi o rozwiązanie problemów związanych z wprowadzeniem polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

Można to szczególnie zilustrować na przykładzie kryzysu w Jugosławii, który ułatwił rozpoczęcie wojny na kontynencie europejskim i zakończył dziesięciolecia pokoju.

Mimo to, nie można zaprzeczyć znaczeniu tego traktatu we Wspólnocie Europejskiej, gdyż umożliwił on otwarcie między różnymi krajami Starego Kontynentu.

Ułatwiał również negocjacje gospodarcze państwom i przenoszenie obywateli narodowości europejskiej na terytorium, oferując im więcej możliwości.

Bibliografia

1. (SA) (2010) „Traktat o Unii Europejskiej”. Pobrane 17 marca 2019 r. Z UE Europa: europa.eu
2. (SA) (2010) „Wersja skonsolidowana Traktatu o Unii Europejskiej”. Pobrane 17 marca 2019 r.z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej: boe.es
3. (SA) (2019) „Traktaty z Maastricht i Amsterdamu”. Pobrane 17 marca 2019 r.z Parlamentu Europejskiego: europarl.europa.eu
4. Canalejo, L. (sf) „Rewizja traktatu z Maastricht. Konferencja międzyrządowa w Amsterdamie ”. Pobrane 17 marca 2019 r. Z Dialnetl: dialnet.com
5. Fonseca, F. (sf) „Unia Europejska: Maastricht Genesis”. Pobrane 17 marca 2019 r.Z Dialnet: dialnet.com
6. Orts, P. (2017) „Traktat z Maastricht kończy 25 lat”. Pobrane 17 marca 2019 z BBVA: bbva.com