CO TO SĄ RUCHY EPIROGENICZNE? - GEOGRAFIA - 2026

Te ruchy epirogénicos są pionowe ruchy w górę iw dół, które występują powoli w ziemi „s skorupę. Przez lata w skorupie ziemskiej występowały różne ruchy, spowodowane naciskiem wywieranym przez wewnętrzne warstwy Ziemi.

Ruchy te spowodowały zmiany w kształcie kory, których skutki są dziś odczuwalne. Wśród tych ruchów są erupcje: orogeniczne, epirogeniczne, sejsmiczne i wulkaniczne.

Obraz odzyskany z Ciencia Geográfica.

Pierwsze to nierówne ruchy, które doprowadziły do ​​powstania gór. Z kolei epirogeniczne są powolne ruchy skorupy ziemskiej.

Sejsmika to gwałtowne i krótkie wibracje skorupy. Wreszcie erupcje wulkanów reprezentują nagłe wyrzucenie stopionych skał z wnętrza Ziemi.

Różnica między ruchami epirogennymi i orogenicznymi

Te orogeniczne są stosunkowo szybkimi ruchami tektonicznymi i mogą być poziome lub pionowe, ich etymologicznym znaczeniem jest geneza gór.

Dlatego rozumie się, że te ruchy zapoczątkowały góry i ich relief. Ruchy te mogą być poziome lub przez zginanie, pionowe lub przez złamanie.

Z drugiej strony epirogeniczne to ruchy wznoszenia się i opadania, znacznie wolniejsze i słabsze niż orogeniczne, ale zdolne do kształtowania reliefu bez pękania. Ruchy te powstają w płytach tektonicznych, powodując powolne, ale stopniowe powstawanie nieregularności w terenie.

Różne płyty, na których spoczywa każdy kontynent i ocean, unoszą się na szczycie magmy obfitującej w wnętrze planety.

Ponieważ są to oddzielne płytki w płynnym i niestabilnym ośrodku, nawet jeśli nie jest to postrzegane, są one zdecydowanie w ruchu. Z tego rodzaju mobilności powstają wulkany, trzęsienia ziemi i inne cechy geograficzne.

Przyczyny ruchów epirogennych

Pionowe ruchy skorupy ziemskiej nazywane są epirogenicznymi. Występują one w dużych lub kontynentalnych regionach, są bardzo powolnymi wstrząsami wznoszenia i opadania największych mas kontynentalnych.

Chociaż prawdą jest, że nie powodują większych katastrof, mogą być dostrzeżone przez ludzi. Są one odpowiedzialne za ogólną równowagę platformy. Nie przekraczają nachylenia 15 °.

Epigeneza w górę jest głównie spowodowana zanikiem ciężaru, który wywierał nacisk na masę kontynentu, podczas gdy ruch w dół pojawia się, gdy ten ciężar pojawia się i działa na masę (Jacome, 2012).

Dobrze znanym przykładem tego zjawiska są wielkie masy lodowcowe, gdzie lód z kontynentu wywiera nacisk na skały powodując opadanie tej platformy. Wraz z zanikaniem lodu kontynent stopniowo się unosi, umożliwiając utrzymanie równowagi izostatycznej.

Ten rodzaj ruchu powoduje zanurzenie jednego wybrzeża i wynurzenie się drugiego, czego dowodem są klify Patagonii, co z kolei powoduje cofanie się morza lub cofanie się morza na wzniesionym wybrzeżu.

Konsekwencje epirogenezy

Przechylanie lub ciągły ruch epirogenezy powoduje powstanie struktur monoklinicznych, które nie przekraczają 15 ° w pionie i tylko w jednym kierunku.

Może również generować większe wybrzuszenia, powodując rozłożone struktury, znane również jako nieliniowe. Jeśli jest to wypukłość wstępująca, nazywa się ją anteclise, ale jeśli jest opadająca, nazywa się sineclise.

W pierwszym przypadku przeważają skały pochodzenia plutonicznego, ponieważ funkcjonują one jako zerodowana powierzchnia; Ze swej strony sineklise jest odpowiednikiem basenów akumulacyjnych, w których występują liczne skały osadowe. To z tych konstrukcji wyłania się relief tabelaryczny i ukształtowanie zbocza (Bonilla, 2014).

Kiedy ruchy epriogeniczne są skierowane w dół lub ujemne, część tarcz kontynentalnych zostaje zanurzona, tworząc płytkie morza i szelfy kontynentalne, pozostawiając warstwy osadowe osadzone na najstarszych skałach magmowych lub metamorficznych.

Kiedy występuje w ruchu dodatnim lub w górę, warstwy osadowe znajdują się nad poziomem morza i są narażone na erozję.

Efekt epirogenezy obserwuje się w zmianie linii brzegowych i postępującej transformacji wyglądu kontynentów.

W geografii tektonizm jest gałęzią, która bada wszystkie te ruchy zachodzące wewnątrz skorupy ziemskiej, wśród których jest dokładnie ruch orogeniczny i epirogeniczny.

Ruchy te są badane, ponieważ bezpośrednio wpływają na skorupę Ziemi, powodując deformację warstw skalnych, które pękają lub zmieniają układ (Velásquez, 2012).

Teoria globalnej tektoniki

Aby zrozumieć ruchy skorupy ziemskiej, współczesna geologia oparła się na teorii globalnej tektoniki opracowanej w XX wieku, która wyjaśnia różne procesy i zjawiska geologiczne, aby zrozumieć charakterystykę i rozwój zewnętrznej warstwy Ziemia i jej struktura wewnętrzna.

W latach 1945 - 1950 na dnie oceanu zebrano dużą ilość informacji, wyniki tych badań wywołały akceptację wśród naukowców co do mobilności kontynentów.

Do roku 1968 powstała już kompletna teoria dotycząca procesów geologicznych i przemian skorupy ziemskiej: tektonika płyt (Santillana, 2013).

Wiele uzyskanych informacji było dzięki technologii nawigacji dźwiękowej, znanej również jako SONAR, która została opracowana podczas II wojny światowej (1939–1945) ze względu na wojowniczą potrzebę wykrywania obiektów zanurzonych na dnie oceanów. Używając SONAR, był w stanie stworzyć szczegółowe i opisowe mapy dna oceanu. (Santillana, 2013).

Tektonika płyt opiera się na obserwacjach, z których wynika, że ​​stała skorupa Ziemi jest podzielona na około dwadzieścia półsztywnych płyt. Zgodnie z tą teorią płyty tektoniczne tworzące litosferę poruszają się bardzo powoli, ciągnięte przez ruch wrzącego płaszcza znajdującego się pod nimi.

Granicą między tymi płytami są obszary o aktywności tektonicznej, w których regularnie występują trzęsienia ziemi i erupcje wulkanów, ponieważ płyty zderzają się, rozdzielają lub nakładają się na siebie, powodując pojawienie się nowych form rzeźby lub zniszczenie określonej części Wschód.

Bibliografia

1. Bonilla, C. (2014) E pirogénesis y Orogénesis Odzyskane z prezi.com.
2. Ecured. (2012) Continental Shields. Odzyskany z ecured.cu.
3. Fitcher, L. (2000) Plate Tectonic Theory: Plate Boundaries and Interplate Relationships Pobrano z csmres.jmu.edu.
4. Służba geologiczna. Teoria dryfu kontynentalnego i tektoniki płyt. Odzyskany z infoplease.com.
5. Jacome, L. (2012) Orogenesis and Epirogenesis. Odzyskany z geograecología.blogsport.com.
6. Santillana. (2013) Teoria tektoniki płyt. Geografia ogólna 1 rok, 28. Carakas.
7. Strahler, Artur. (1989) Geografia fizyczna. Carcelona: Omega.
8. Velásquez, V. (2012) Geografia i tektonizm środowiska. Odzyskany z geografíaymedioambiente.blogspot.com.