ANTONIO JOSÉ DE SUCRE, WIELKI MARSZAŁEK AYACUCHO: BIOGRAFIA - HISTORIA - 2026

Antonio José de Sucre (1795-1830), znany jako Wielki Marszałek Ayacucho, był wenezuelskim wojskowym i politykiem. Słynie z tego, że był jednym z głównych bohaterów niepodległości w Ameryce Łacińskiej.

Sucre wyróżniał się jako żołnierz w licznych bitwach, które zademonstrowały jego talent do kierowania i koordynowania wojsk. W 1819 roku zaczął wyróżniać się wśród wojska pod dowództwem Simóna Bolívara dzięki swojej zdolności do tworzenia strategii bojowych i niezachwianej lojalności.

Martín Tovar y Tovar (1827 - 1902), za pośrednictwem Wikimedia Commons

Był gubernatorem Peru, naczelnym generałem armii Wielkiej Kolumbii, dowódcą armii południa i prezydentem Boliwii. Simón Bolívar całkowicie zaufał Antonio José de Sucre, który poprowadzi wyzwalające armie w najważniejszych i najbardziej zaciętych bitwach o niepodległość.

Sucre miał również okazję zabłysnąć jako dyplomata i został doceniony za traktowanie swoich wrogów po zwycięstwie w konfrontacji, ponieważ dał przykład poszanowania praw człowieka przeciwnika.

Życie Antonio José de Sucre zakończyło się w Ber-lex.europa.eu, gdzie został zamordowany. Ta śmierć jest nadal owijana tajemnicą, ponieważ nigdy nie wiadomo, kto ją zlecił, ani jakie były przyczyny, które kierowały tym losem. Uważa się, że są to najbardziej prawdopodobne przyczyny polityczne lub osobiste.

Pomimo faktu, że jedyna córka jego małżeństwa zmarła w bardzo młodym wieku, Sucre miał inne dzieci pozamałżeńskie, które rozpoznał i pomagał finansowo, oprócz zapewnienia im edukacji.

Wielki Marszałek Ayacucho jest rozpoznawany na całym kontynencie. Kilka miast, stanów i okręgów w Wenezueli, Kolumbii, Boliwii i Ekwadorze zostało nazwanych na cześć tego wybitnego Wenezueli.

Biografia

Wczesne lata

Antonio José de Sucre y Alcalá urodził się 3 lutego 1795 roku w Cumaná w Wenezueli. Był synem porucznika Vicente de Sucre y Urbaneja z Maríą Manueli de Alcalá y Sánchez.

Młody Antonio José został osierocony w wieku 7 lat. To wtedy został pod opieką swojego wuja Antonio Alcalá w Carcas. Tam rozpoczął swoją edukację. Później wstąpił do akademii wojskowej, aw 1809 r. Wstąpił do wojska w Cumanie.

W wieku 17 lat otrzymał już stopień porucznika, potem służył u Francisco de Miranda. Udowodnił, że jest na wysokości zadania i służył z wyróżnieniem w kampaniach przeciwko rojalistom.

W następnym roku Sucre był częścią manewrów przeprowadzonych w celu wyzwolenia wenezuelskiego wschodu. W 1814 r., Gdy służył generałowi Santiago Mariño jako adiutant, był obecny przy spotkaniu sił wschodnich i zachodnich w Aragui.

Wojskowe początki

Wraz z Bermúdezem młody Antonio José de Sucre wystąpił w bitwie pod Maturín. W 1815 r. Ówczesny porucznik przeniósł się do Margarity, a następnie skierował się w stronę Antyli i Kartageny. W ten sposób udało mu się uciec przed Pablo Morillo.

Jeszcze pod rozkazami Mariño, w 1816 r. Awansował do stopnia pułkownika i otrzymał tytuł szefa Sztabu Generalnego.

W 1817 roku Sucre otrzymał stopień dowódcy Cumaná. W tym samym roku objawił się Mariño i udał się do Guayany, gdzie dołączył do służby wyzwoliciela Simóna Bolívara. Pod koniec tego roku mianowali go namiestnikiem Gujany.

Ponadto został mianowany generalnym dowódcą Dolnego Orinoko i musiał stworzyć batalion noszący nazwę tej rzeki. W październiku 1817 roku, aby uniknąć powstań w Cumanie, Sucre dowodził armiami tego miasta. Następnie musiał wykonać rozkazy generała Bermúdeza.

Jego kariera wojskowa rozwijała się szybko iw wieku 24 lat Sucre służył już, choć tymczasowo, jako szef tytularny Sztabu Generalnego. W sierpniu 1819 r. Otrzymał awans na stanowisko generała brygady.

Dyplomacja

Po ustanowieniu Republiki Kolumbii, Bolívar pozostawił Antonio José de Sucre odpowiedzialnego za sporządzenie zawieszenia broni i uregulowania traktatu wojennego.

Dokument ten zyskał międzynarodową renomę, ponieważ stał się wzorem do naśladowania, jeśli chodzi o traktowanie pokonanych w konfliktach zbrojnych przez armie, które odniosły zwycięstwo.

Bolívar powiedział o tekście napisanym przez Sucre, że był to „najpiękniejszy pomnik pobożności zastosowany w wojnie”.
Dzięki interwencji Antonio José de Sucre, oprócz zakończenia wojny aż do śmierci, która wykrwawiła Wenezuelę, doszło do rozejmu między armiami rojalistów i patriotów.

Wraz z zawieszeniem broni Santa Ana Bolívar osiągnął niezwykle wartościową pauzę, o której myślał o bitwie pod Carabobo io tym, jak poradzą sobie z jego przeciwnikami na boisku.

Zwycięstwo w tym konkursie miało decydujące znaczenie dla uzyskania wolności w Wenezueli.

Armia Wyzwolenia

Sucre objął stanowisko szefa armii południowej Kolumbii w 1821 roku. Rozpoczynając kampanię, dzięki której Ekwador odzyska wolność.

Zajął stanowisko generała José Miresa na czele, a swoją misję uczynił też swoją misją, czyli skierowaniem ekwadorskiej prowincji do Gran Kolumbii.

Musiał także przejąć kontrolę nad żołnierzami Guayaquil, które później miały służyć Sucre do wyzwolenia stolicy, Quito, aby wypełnić cel całego planu.

Pichincha

Sucre przybył do Guayaquil 6 kwietnia. Następnie stanął przed Radą Zarządzającą, gdzie zaproponował miastu zachowanie suwerenności; jednak musieli zaakceptować ochronę Wielkiej Kolumbii.

W ten sposób Sucre skłonił miasto do zgodzenia się na zapewnienie mu niezbędnych środków do uwolnienia Quito w konfrontacji ze zwolennikami Hiszpanii.

Konkurs odbył się 24 maja 1822 r. Tego dnia stoczyła się słynna bitwa pod Pichincha, w której armie dowodzone przez Antonio José de Sucre, który bronił sprawy libertariańskiej, oraz Melchor de Aymerich, który wspierał korona, walczył w okolicach Quito.

Tym zwycięstwem los sprawy wolności został praktycznie przesądzony. Quito stałoby się niezależne, a wszystkie prowincje, które należałyby do jego jurysdykcji, nie byłyby już pod władzą Hiszpanii, lecz same.

Junin

Przez pewien czas zarządzał Quito, gdzie Sucre tworzył instytucje i centra nauczania. Był w mieście do 1923 roku, kiedy Bolívar zdecydował się wysłać go do Peru, gdzie znajdowały się bastiony rojalistów.

Spotkanie w Junín było wstępem do ostatecznego wyzwolenia Górnego Peru. Tam 6 sierpnia 1824 r. Wojska Sucre stanęły naprzeciw zwolenników hiszpańskiego króla. Znowu odnieśli zwycięstwo, co znalazło odzwierciedlenie w duchach walczących po obu stronach.

Bitwa o Junín otworzyła drogę Simónowi Bolívarowi, który wkroczył na ziemie Peru 1 września. Wtedy wyzwoliciel postanowił pozostawić losy ostatniej bitwy, by walczyć o wolność w rękach Antonio José de Sucre.

Ayacucho

Ostatnia wielka bitwa lądowa między rojalistami a wyzwolicielami miała miejsce 9 grudnia 1824 r. Na Pampa de la Quinua, terytorium należącym do departamentu Ayacucho w Peru.

Bolívar dał generałowi Antonio José de Sucre rozkaz poprowadzenia armii, która będzie walczyć o wolność kontynentu amerykańskiego. Sucre miał 6879 żołnierzy, podczas gdy wojska wroga liczyły 10 000, składających się głównie z tubylców i metysów, którzy opowiadali się za hiszpańskimi rządami.

Siły niepodległościowe stanęły w obliczu ostatniego namiestnika, który pozostał w regionie. Sucre poprowadził swoje armie do zwycięstwa, po raz kolejny peruwiańscy rojaliści zostali pokonani.

Wicekról, który został ranny w walce, został wzięty do niewoli. Po tych zawodach Antonio José de Sucre otrzymał honor Wielkiego Marszałka Ayacucho.

Po kapitulacji warunki kapitulacji były najlepsze, jakie można było uzgodnić. Sucre okazał szlachetność w zwycięstwie i traktował pokonanych z honorem. Z tego powodu, oprócz swoich dotychczasowych działań w traktatach, Wenezuelczyk był uważany za pioniera praw człowieka.

Stworzenie Boliwii

6 sierpnia 1825 r. Zadekretowano utworzenie Boliwii, nowego narodu złożonego ze starych prowincji zwanych Górnym Peru. Antonio José de Sucre zwołał zgromadzenie i za zgodą Simóna Bolívara narodziny tego kraju zostały zatwierdzone.

Wielki marszałek Ayacucho został również wybrany na pierwszego prezydenta Boliwii i sprawował tę funkcję przez dwa lata. Swoje stanowisko wykorzystywał do promowania polityki, takiej jak uwalnianie niewolników i dzierżawa ziemi tubylcom.

Sucre był dobrym administratorem i zdołał zorganizować Skarb Państwa. Ponadto zajmował się edukacją, promując tworzenie szkół i ośrodków studiów wyższych. Odzyskanie pracy na ziemi było również fundamentalne dla Wenezueli.

Pomimo ulepszeń Peruwiańczycy byli niezadowoleni z niezależności terytoriów, które ich zdaniem powinny podlegać ich jurysdykcji. Bunty nie czekały i Sucre zrezygnował z prezydentury w 1828 roku.

Jego rodzina towarzyszyła mu do Ekwadoru, gdzie się osiedlili. Ale wkrótce po wojnie, która wybuchła w kwestiach granicznych, między Kolumbią a Peru, Antonio José de Sucre został ponownie wezwany do przejęcia kontroli nad armiami kolumbijskimi.

Tarqui

Wielki marszałek Ayacucho, Antonio José de Sucre musiał powrócić na pola bitew w 1829 roku. W konfrontacji, która miała miejsce w Tarqui, Sucre musiał poprowadzić walczące armie Gran Colombia.

Armie spotkały się 27 lutego 1829 roku w Portete de Tarqui, obszarze w pobliżu Cuenca. Siłami peruwiańskimi dowodził José de la Mar, a Gran Colombinas - Sucre.

W niecałą godzinę Sucre wygrał dla Gran Colombia. W siłach peruwiańskich panował chaos i anarchia, podczas gdy te dowodzone przez wojsko wenezuelskie były skoordynowane, gdy szarżowały na przeciwnika.

Koniec snu Bolivara

Po zwycięstwie w Tarqui, Wielki Marszałek Ayacucho udał się do stolicy Gran Kolumbii z nowym zwycięstwem na swoim koncie. W Bogocie Sucre odkrył, że marzenie Simóna Bolívara zostało stopniowo rozdrobnione przez pragnienie autonomii w każdym regionie.

W 1830 r.Cudowny Kongres narodu przygotował reformę konstytucyjną, która zdyskwalifikowała Antonio José de Sucre z prawa do sprawowania prezydencji w kraju, ponieważ od tego czasu pierwszy prezydent musiał mieć 40 lat, a armia Wenezueli ledwo miała 35.

Ta sama instytucja powierzyła mu zadanie zapobieżenia separacji Wenezueli poprzez zawarcie porozumienia z rządem prowincji. Jednak Sucre nie był w stanie uzyskać owoców negocjacji, które próbował podjąć, i powrócił, jak rzadko, pokonany.

Rodzina

Pierwsza córka Antonio José de Sucre urodziła się z jego związku z Tomasa Bravo i została ochrzczona Simona de Sucre Bravo. Ta dziewczyna urodziła się 16 kwietnia 1822 roku, kiedy jej ojciec miał 27 lat. Nie wiadomo, co stało się z Simoną w jej dorosłym życiu.

Później Sucre miał syna płci męskiej w La Paz, urodzonego 15 stycznia 1826 roku. Chłopiec nazywał się José María Sucre Cortés i był synem Marszałka Wielkiego Ayacucho z Rosalía Cortés Silva.

Ale dopiero w 1828 roku Sucre poślubił Marianę Carcelén de Guevara y Larrera, Marquesa de Solanda y Villarocha. Była matką Teresy, która urodziła się 10 czerwca 1829 roku.

W tym samym roku, co małżeństwo Sucre, urodził się jego drugi syn, Pedro César de Sucre Rojas, który miał z Maríą Rojas.

Śmierć

W 1830 roku Wielki Marszałek Ayacucho powrócił do stolicy Kolumbii, podczas procesu podziału, który Bolívar przewidział, że stanie przed narodem. Stamtąd udał się na spotkanie z rodziną w Quito.

Antonio José de Sucre został zamordowany 4 lipca 1830 roku w Ber-lex.europa.eu w Kolumbii. Niektórzy winią za to wydarzenie José María Obando, wojskowego. Ale przestępstwo pozostaje nierozwiązane.

Wciąż budzi kontrowersje, ponieważ nie wiadomo, jaki był powód, który wywołał to wydarzenie. Istnieją teorie na temat motywów politycznych, regionalnych lub rodzinnych, które mogły skłonić Sucre do zamachu.

Dziedzictwo

Stolica Boliwii została ochrzczona na cześć tego bohatera imieniem Sucre, podobnie jak stan, w którym urodził się na wschodnim wybrzeżu Wenezueli i niektórych gminach w pozostałej części kraju.

Podobnie nazwisko Gran Mariscal de Ayacucho zostało użyte do określenia kolumbijskiego departamentu i kilku dzielnic Quito. Ponadto przez pewien czas ekwadorska waluta nosiła nazwę Sucre.

W Sucinto Summary of the Life of General Sucre, opublikowanym w 1825 roku przez Simóna Bolívara, wyzwoliciel okazał podziw, jaki odczuwał dla tego żołnierza i przyjaciela:

„Generał Sucre jest Ojcem Ayacucho: jest odkupicielem dzieci Słońca; To on zerwał łańcuchy, którymi Pizarro owinął imperium Inków. Potomkowie będą reprezentować Sucre z jedną nogą w Pichincha, a drugą w Potosí, niosąc w rękach kołyskę Manco-Capaca i kontemplując łańcuchy Peru zerwane mieczem ”.

Bibliografia

1. En.wikipedia.org. (2018). Antonio jose de sucre. Dostępne pod adresem: en.wikipedia.org.
2. Sieć kulturalna Republiki Kolumbii (2018). Antonio José de Sucre - Encyklopedia - Banrepcultural. Dostępne pod adresem: encyclopedia.banrepcultural.org.
3. Andrade, L. (1995). Sucre: Żołnierz i Patriota. Tribute of the President of the Republic, wyd. Carakas.
4. Encyklopedia Britannica. (2018). Antonio José de Sucre - przywódca Ameryki Południowej. Dostępne na: britannica.com.
5. Gil, V. (2005). Antonio José de Sucre - Wielki Marszałek Ayacucho. Czas.