MARIE-ANTOINE CARÊME: BIOGRAFIA, PRACE I WKŁAD - SŁOWNICTWO KULTUROWE - 2026

Marie-Antoine Carême (1784-1833) była znanym francuskim smakoszem i szefem kuchni, który wyróżniał się również w dziedzinie architektury. Przede wszystkim jego wielki wkład w świat gotowania polegał na tym, że był pierwszym Europejczykiem, który zbadał słynne francuskie sosy; to badanie uwieczniło go w środowisku gastronomicznym.

Jego dzieło zatytułowane L'art de la cuisine française składa się w całości z pięciu tomów, które ukazały się w latach 1833–1844. W rzeczywistości tomy II i V ukazały się już po jego śmierci, natomiast tomy IV i V zostały napisane przez jego następcę Plumereya, na podstawie notatek pozostawionych przez Carême, gdy umarł.

Pomimo znaczenia tego smakosza dla sztuki jedzenia, prawie nie ma bibliografii w języku hiszpańskim, która dotyczyłaby studiów i życia tej postaci. Z tego powodu koneserzy stoją dziś przed żmudnym zadaniem tłumaczenia obszernych francuskich dokumentów dotyczących wiedzy Carême.

Biografia

Marie-Antoine Carême urodziła się w Paryżu we Francji, a konkretnie na Rue du Bac, w rodzinie, która jest nie tylko bardzo duża, ale także ma bardzo niskie dochody. W rzeczywistości mówi się, że Carême był bratem 24 innych dzieci z małżeństwa, chociaż niektóre źródła podają, że w sumie było 15 dzieci.

Nędza rodziny Carême była tak wielka, że ​​nawet ojciec zdecydował się porzucić Marie-Antoine, argumentując, że nie ma już dość pieniędzy, aby go utrzymać.

Jednak według niektórych źródeł ojciec zachęcał go do pójścia naprzód i znalezienia pracy. Marie-Antoine miała wtedy zaledwie 10 lat: był to rok 1793.

Ocalały z porzucenia

W XVIII wieku dość często zdarzało się, że dzieci z bardzo ubogich rodzin pozostawały same sobie, co oznaczało, że maluchy były zmuszane do strasznych i wyzyskowych prac lub, w najgorszym przypadku, uprawiały żebractwo i prostytucję.

Na szczęście tak się nie stało w przypadku Carême: po ciężkim dniu w poszukiwaniu pracy i zakwaterowania, młody człowiek znalazł tawernę La Fricassée de Lapin w Maine.

Widząc, że Marie-Antoine jest opuszczona i głodna, właściciel zlitował się nad nim i postanowił zaoferować mu zakwaterowanie i zatrudnienie jako pomoc kuchenna.

To właśnie w tej gospodzie młody Carême nauczył się różnych technik rzemieślniczych i odkrył swoje powołanie. W rzeczywistości w wieku 16 lat (w 1799 r.) Udało mu się dostać pracę w Chez Bailly, stając się praktykantem cukiernika o tym samym nazwisku.

To było wielkie osiągnięcie Marie-Antoine, ponieważ Chez Bailly był wówczas uważany za najlepszego cukiernika w całym mieście.

Pojawienie się w świecie gotowania

Później Bailly zdał sobie sprawę z entuzjazmu i pasji Marie-Antoine Carême do gotowania; w związku z tym pozwolił mu na naukę w wolne popołudnia w Bibliotece Narodowej Francji, jednej z najważniejszych na świecie.

Pozwoliło mu to dowiedzieć się znacznie więcej o rzemiośle, a także poznać inną z jego pasji: architekturę.

Jednym z najbardziej godnych podziwu aspektów Carême jest to, że młody człowiek nie umiał ani czytać, ani pisać, więc był zmuszony uczyć się samodzielnie iw sposób samouk. W ten sposób, poprzez różne lektury, mógł doskonalić swoje techniki kulinarne.

Podobnie w bibliotece studiował wielkich architektów, takich jak Andrea Palladio i Tertio, pokazując, że ma również wielki talent do rysowania i projektowania. W rzeczywistości Marie-Antoine połączyła swoje dwie pasje, ponieważ mówi się, że przeniosła swoją wiedzę architektoniczną na występ jako cukiernik.

Mówi się nawet, że Marie-Antoine Carême odtworzyła różne modele architektoniczne w cukrze i glazurze, dzięki czemu ciasto Bailly'ego było jeszcze bardziej uderzające i sławne. Z tego powodu firma zaczęła otrzymywać zamówienia z całego świata, dzięki czemu Carême zyskała renomę w gastronomicznym świecie.

Zmiana pracy

W wieku 18 lat - w 1801 - Carême zdecydowała się rzucić pracę w Bailly, aby dalej wspinać się po kuchni francuskiej. Wtedy to rozpoczął pracę w cukierni spadkobierców Gendron, gdzie poświęcił się wykonywaniu „dodatków” (innymi słowy posiłków) na wielkie bankiety w Paryżu.

Jednak w 1804 roku opuścił cukiernię Gendron i mając wystarczające oszczędności i wielką rosnącą sławę, zdołał otworzyć własną cukiernię zlokalizowaną przy Rue du Paix.

W tych latach Carême kontynuował naukę zawodu, mając jako nauczycieli znanych szefów kuchni, takich jak Richaud i Bouchet, o których sam mówił później.

Kucharz królów

W latach 1814–1815 w Paryżu stacjonowały wojska antynapoleońskie, co miało związek z bitwą pod Waterloo. Dlatego usługi kulinarne Carême zostały wynajęte przez rosyjskiego cara Aleksandra I, który przebywał w Paryżu dzięki sojuszowi, który został zawarty między dwoma krajami w celu zakończenia Napoleona Bonaparte.

Następnie, w 1816 roku, to książę Walii poprosił o usługi słynną już Marie-Antoine Carême. Ponadto w 1818 roku udał się do Wiednia, aby ofiarować swój talent kulinarny Lordowi Stewardowi, który był ambasadorem Wielkiej Brytanii na terytorium Austrii.

W 1819 r. Wrócił do Paryża, aby w tym czasie służyć księżnej Bragation; jednak na prośbę Lorda Stewarda miał wrócić do Wiednia. W końcu wrócił do Paryża w 1820 roku, gdzie kontynuował pracę dla innych członków rodziny królewskiej, takich jak książę Sterhazy i męski Rostchild.

Śmierć

W 1829 roku Marie-Antoine Carême postanowiła wycofać się ze świata gastronomii i arystokratycznego życia, aby poświęcić się pisaniu i wyrażaniu swojej wiedzy.

Zmarł w 1833 roku w wieku 48 lat z powodu bliskości toksycznych gazów z kuchni, które wdychał nieustannie podczas swojej kulinarnej kariery. Obecnie jego szczątki spoczywają na słynnym cmentarzu Montmartre.

Odtwarza

Według krytyków Carême pisał nie tylko książki kucharskie, ale raczej traktaty, gdyż jego książki to nie tylko katalog przepisów, ale także autor poświęcił się analizie każdego ze składników, potraw i potraw, będąc skrupulatnie wykonując czynności przygotowawcze.

Podobnie duch dzieł Carême jest dydaktyczny, syntetyzujący, a także aktualny; Obecnie nadal stosowana jest klasyfikacja sosów autora, a także jego traktat o gulaszach, który miał mieć charakter encyklopedyczny.

Oprócz jej popularnego dzieła L'art de la cuisine française au XIXe siècle, Marie-Antoine Careme jest również autorem innych tekstów poświęconych architekturze, takich jak Projects d'architecture pour les embellissements de Paris et de Saint-Pétersbourg.

Napisał również książki Projects d'architecture pour les embellissements de Paris i Projects d'architecture, poświęcone Alexandre 1.er, wszystkie opublikowane w 1821 roku.

Składki

Marie-Antoine Carême wniosła wiele wkładu w sztukę gastronomiczną, od produkcji różnych przyborów kuchennych po poprawę standardów higieny w kuchni. Z kolei fundusze i sosy Carême są uważane za podstawę dzisiejszej dyscypliny gotowania.

Mundur

Jednym z największych wkładów Marie-Antoine w świat gotowania było wprowadzenie słynnego białego munduru, który jest nadal w użyciu.

Wdrożył także użycie znanego dziś kapelusza. Znawcy tematu wskazują, że inspiracją były nakrycia głowy, które panie dworu austriackiego nakładały na włosy.

Ta zmiana munduru miała na celu polepszenie prezentacji kucharzy, pokazując higienę i czystość tych, którzy mieli zajmować się jedzeniem.

Mówi się, że Carême zrobiła ten krok, odwiedzając rosyjskie kuchnie, ponieważ była zszokowana, gdy zdała sobie sprawę z bałaganu i braku higieny, jaki mieli ci kucharze.

Prawidłowe odżywianie

Innym wkładem Marie-Antoine Carême było to, że jako jedna z pierwszych martwiła się o promowanie odpowiedniego odżywiania, ponieważ autorowi zależało na wyeliminowaniu nadmiaru tłuszczu z posiłków, zwłaszcza obiadów, ponieważ szukał równowagi. w procentach spożycia kalorii.

Podobnie Carême walczył z nadużywaniem przypraw i przypraw, a także z umieszczaniem mięsa i ryb na tym samym talerzu.

Ponadto autorka ma doskonały dekoracyjny smak; Marie-Antoine promowała pogląd, że jedzenie powinno zadowolić nie tylko żołądek, ale także oczy.

W rzeczywistości jego estetyczna troska była taka, że ​​smakosz poświęcił się projektowaniu różnych stylów zastawy stołowej, która cieszyła się chromatyczną wytwornością. Po zaprojektowaniu autor wysłał je do produkcji u najlepszych szklarzy w kraju.

Bibliografia

1. Ruiz, M (2000). Antonin Carême: szef kuchni królów i król szefów kuchni. Pobrane 21 września 2018 z ResearchGate: researchgate.net
2. Inga, P (2017). Propozycja opracowania sosów na bazie mortiño, joyapa, pitajaya i uvilla do stosowania u drobiu i ryb. Pobrane 21 września 2018 r. Z Institutional Repository of the University of Cuenca: dspace.ucuenca.edu.ec
3. Pierre, F (2017). Francuski kucharz. Pobrane 21 września 2018 z Książek Google: books.google.es
4. Capella, J (2015). Gotowanie to projektowanie. Czy można to porównać do zaprojektowania krzesła i gotowania pizzy? Pobrane 21 września 2018 z Revistes Catalanes amb Accés Obert: raco.cat
5. Weiss, A (2013). Francuskie jedzenie: na stole, na stronie iw kulturze francuskiej. Pobrane 21 września 2018 z Taylor & Francis Group: taylorfrancis.com