PSEUDOSKORPIONY: CHARAKTERYSTYKA, SIEDLISKO, ROZMNAŻANIE - BIOLOGIA - 2026

W zaleszczotki to grupa organizmów należących do rzędu Pseudoscorpionida. Charakteryzują się wyglądem bardzo podobnym do skorpionów, ale bez ogona. Zostały opisane w 1833 roku przez szwedzkiego zoologa Carla Sundevalla. Składa się z ponad trzech tysięcy gatunków szeroko rozpowszechnionych na całej planecie.

Ciekawostką dotyczącą tych zwierząt jest to, że czasami używają innych zwierząt, aby móc się poruszać i pokonywać duże odległości. Robią to, przyczepiając się do ciała innych zwierząt, takich jak latający owad, bez powodowania jakichkolwiek uszkodzeń.

Okaz Pseudoscorpion. Źródło: Donald Hobern z Kopenhagi w Danii

Taksonomia

Klasyfikacja taksonomiczna pseudoskorpionów jest następująca:

Domena internetowa: Eukarya

Królowa: Animalia

Gromada: Arthropoda

Klasa: Arachnida

Zamówienie: pseudoskorpiony

cechy

Psuedoscropions to organizmy eukariotyczne, ponieważ ich komórki mają strukturę zwaną jądrem komórkowym, w którym DNA jest bardzo dobrze upakowane. Są to zwierzęta zbudowane z różnych typów komórek wyspecjalizowanych w różnych funkcjach.

Jeśli wyimaginowana linia zostanie narysowana wzdłuż osi podłużnej próbki pseudoskorpiona, zostaną otrzymane dwie dokładnie równe połowy. Nazywa się to symetrią dwustronną.

Podobnie pseudeskorpiony charakteryzują się tym, że są dwupienne, co oznacza, że ​​istnieją osobniki żeńskie i męskie. Rozmnażają się płciowo i są jajorodne.

Z morfologicznego punktu widzenia są bardzo podobne do skorpionów, jedyna różnica polega na tym, że nie mają metasomy, który jest tylnym przedłużeniem skorpiona, w którym mieści się gruczoł jadowy i żądło.

Morfologia

Podobnie jak w przypadku wszystkich pajęczaków, ciało pseudoskorpionów jest podzielone na dwa segmenty lub znaczniki: głowotułów lub prosomę i brzuch lub opistosom. Elementy tego rzędu mają zmniejszoną długość, wynoszącą od 2 mm do 8 mm.

Dzięki podobieństwu do skorpionów zwierzęta te mają przerażający wygląd, a ich kolory wahają się od czarnego do czerwonawego, przechodząc przez szeroką gamę brązów.

- Prosoma

Jest to mniejszy segment z dwóch, które tworzą ciało pseudoskorpionów. Jest podzielony na sześć segmentów zwanych metamerami. Z niego rodzą się wszystkie przegubowe wyrostki zwierzęcia, które obejmują parę chelicerae i pedipalps, a także cztery pary nóg.

Grzbietową powierzchnię prosomy pokrywa rodzaj pancerza zwanego tarczą prozomiczną. Powierzchnia brzuszna jest prawie całkowicie zajęta przez pierwszą tętnicę przydatków, czyli koksi.

Również pośrodku przedniego końca znajdują się oczy zwierzęcia. Są gatunki, które mają jedną parę oczu, podobnie jak inne, które mają dwie pary.

Cheliceros

Chelicerae pseudoskorpionów są dwuprzegubowe i są podobne do tych u skorpionów. Kończą się szczypcami, które są przydatne do chwytania zdobyczy, a także do obrony przed innymi zwierzętami.

Pedipalps

Są to najdłuższe przydatki, jakie mają te zwierzęta. Oprócz tego są dość grube i wytrzymałe, co nadaje im przerażający wygląd. Bardzo przypominają pedipalpy skorpionów, co sprawia, że ​​zwierzęta te wyglądają podobnie.

Pedipalps charakteryzują się strukturami czuciowymi w kształcie włosów, zwanymi trichobotriami. Są one odpowiedzialne za dostrzeganie i reagowanie na wszelkie wibracje, dostarczając zwierzęciu wszelkich informacji o środowisku, w którym się rozwijają.

Ponadto, tak jak inne wyrostki pajęczaków składają się z kłykci, tak samo jest z kłykciami pseudoskorpionów. Tętnice tworzące pedipalps znane są pod nazwami: koksa, krętarz, kość udowa, rzepka i czela.

Na dystalnym końcu stopy można zobaczyć ruchomy i nieruchomy palec, do którego wpadają tak zwane gruczoły syntetyzujące jad, których używają do unieruchomienia, a w niektórych przypadkach zabicia ofiary.

Nogi

Mają w sumie cztery pary. Składają się z siedmiu części. Od dystalnej do proksymalnej: telotarso, basitarso, piszczel, rzepka, kość udowa i krętarz. W końcowym połączeniu widać obecność gwoździ.

Funkcja nóg jest związana wyłącznie i wyłącznie ze skutecznym ruchem i lokomocją zwierzęcia.

- Opistosome

To najdłuższy odcinek ciała zwierzęcia. Jest podzielony na około 9 segmentów. Oczywiście rodzaj i liczba segmentów zależy od danego gatunku.

- Anatomia wewnętrzna

Układ trawienny

Układ pokarmowy pseudoskorpionów jest kompletny. Ma otwór wejściowy, którym jest usta i otwór wyjściowy, czyli odbyt.

Usta są otoczone pierwszą parą wyrostków, chelicerae. Usta otwierają się do jamy ustnej, która komunikuje się bezpośrednio z krótką rurką mięśniową zwaną przełykiem.

Bezpośrednio za przełykiem znajduje się żołądek, miejsce, w którym syntetyzowane są różne enzymy trawienne, które przyczyniają się do dalszej degradacji spożywanego pokarmu. Po żołądku znajduje się jelito, które jest miejscem wchłaniania składników odżywczych.

Końcową część przewodu pokarmowego reprezentuje otwór odbytu, w którym uwalniane są substancje odpadowe, które nie są wykorzystywane przez organizm.

Podobnie, osoby te prezentują przyczepiony narząd zwany wątrobowo-trzustką, który spełnia tę samą funkcję, co wątroba i trzustka u kręgowców. To nic innego jak produkcja różnych substancji, głównie enzymów, które interweniują w procesie trawienia.

Układ oddechowy

Układ oddechowy występujący w pseudoskorpionach jest typu tchawicy i płuc książkowych. Jest to prymitywny i prymitywny układ oddechowy, który składa się z szeregu rurek zwanych tchawicami, które rozciągają się do wnętrza ciała zwierzęcia.

Tchawice docierają do struktur znanych jako płuca książkowe. To nic innego jak okryte wyobrażenia, które są ułożone jeden na drugim, dając wyobrażenie o kartach książki. Ten system ma pewną zaletę, ponieważ taki układ umożliwia rozszerzenie pola powierzchni, na którym zachodzi wymiana gazowa.

Każda tchawica komunikuje się z otoczeniem przez otwory zwane przetchlinami, które otwierają się na poziomie trzeciego i czwartego segmentu opisthosoma.

Układ krążenia

Pseudoskorpiony mają układ krążenia typu otwartego. Główny organ jest reprezentowany przez serce z ostiolami, których liczba jest zmienna w zależności od gatunku.

Krążącym płynem jest hemolimfa, która jest kierowana przez serce do tętnicy aortalnej, która jest odpowiedzialna za transport płynu do wszystkich komórek ciała zwierzęcia.

System nerwowy

Układ nerwowy pseudoskorpionów składa się głównie z grup zwojowych. W tym sensie przedstawiają grupę zwojów nerwowych, które funkcjonują jak mózg.

Następnie najważniejsze grupy zwojowe znajdują się w przełyku i żołądku. Obie emitują włókna nerwowe, przez które komunikują się z podstawowym mózgiem.

Dystrybucja i siedlisko

Pseudoskorpiony to wszechobecne zwierzęta, którym udało się skolonizować różnorodne środowiska.

Chociaż można je zobaczyć w różnych środowiskach, mają upodobanie do tych, w których jest mało światła, na przykład pod kamieniami lub ściółką. Są nawet gatunki, które mają podziemne nawyki.

Pseudoskorpion w swoim środowisku. Źródło: Pato Novoa z Valparaíso w Chile

Biorąc pod uwagę temperaturę, istnieją gatunki, które doskonale rozwijały się w środowiskach, w których utrzymuje się niskie temperatury, przyjmując nawet mechanizmy hibernacji.

Podobnie pseudoskorpiony są powszechnymi zwierzętami w suchych ekosystemach, w których temperatury są wysokie, takich jak pustynie.

Reprodukcja

Pseudoskorpiony to rodzaj rozmnażania pośredniego, w którym zapłodnienie ma charakter wewnętrzny. Oznacza to, że nie ma kopulacji między samcem i samicą, ale mimo to zapłodnienie zachodzi w ciele kobiety.

Proces przebiega następująco: samiec odkłada na ziemi strukturę zwaną spermatoforem, w której znajduje się plemnik. Samica bierze spermatofor i wprowadza je przez otwór narządów płciowych.

Już w organizmie zachodzi proces zapłodnienia. Później samica składa jaja, z których rodzą się młode. Przedstawiają one cechy osoby dorosłej, choć oczywiście mniejszej. W ten sposób można stwierdzić, że pseudoskorpiony są jajorodnymi organizmami rozwijającymi się bezpośrednio.

Ważne jest, aby zauważyć, że istnieją gatunki pseudoskorpionów, które podczas procesu rozmnażania kontemplują ciekawe rytuały godowe, takie jak taniec, w którym samiec i samica trzymają się za pedipalpy i poruszają się oscylacyjnie w przód iw tył.

Karmienie

Pseudoskorpiony to zwierzęta drapieżne. Żywią się innymi stawonogami, takimi jak między innymi roztocza, muchówki czy mrówki. Jego typowy mechanizm karmienia polega na chwytaniu zdobyczy przy użyciu pedipalpsów i zaszczepianiu ich jadem.

Biorąc pod uwagę niewielki rozmiar pseudoskorpionów, najczęściej mają one zewnętrzne trawienie. Oznacza to, że zwierzę wydziela enzymy trawienne, które zaczynają degradować ofiarę, zamieniając ją w rodzaj owsianki, która jest spożywana i wchłaniana przez zwierzę.

Z kolei gdy ofiara jest mniejsza, możliwe jest, że zostaje ona połknięta przez zwierzę i przetworzona w jego ciele.

Po wejściu do organizmu żywność jest poddawana działaniu różnych enzymów trawiennych syntetyzowanych przez żołądek i wątrobowo-trzustkę. Później, na poziomie jelita, pożyteczne składniki odżywcze są wchłaniane, aby przejść do komórek, a tym samym zostać przez nie wykorzystane i wykorzystane.

Wreszcie substancje, które nie zostały wchłonięte, są wydalane przez odbyt w postaci odpadów.

Reprezentatywne gatunki

Rząd Pseudoscorpionida obejmuje dwa podrządki: Epiocheirata i Locheirata. Pomiędzy nimi występuje około 3250 opisanych gatunków. Są one pogrupowane w około 26 rodzin.

Dactylochelifer latreillei

Charakteryzują się czerwonawymi pazurami na dalszym końcu ich pedipalps. Jego odwłok jest brązowy, a prosoma jest ciemniejsza, a nawet czarna.

Dendrochernes cyrneus

Jest to typowe dla niektórych obszarów europejskich i Azerbejdżanu. Ich pedipalpy są nieco krótsze niż u innych gatunków pseudoskorpionów. Podobnie, przedostatnia tętnica jego stóp jest dość gruba w porównaniu z resztą.

Titanobochica magna

Znany jako gigantyczny pseudoskorpion jaskiń Algarve, ma zwyczaj zamieszkiwania w jaskiniach, preferując miejsca bez światła. Charakteryzuje się tym, że jego nogi są dość cienkie, a tętnica końcowa bardzo wydłużona. Został odkryty niespełna 10 lat temu i jest jednym z najbardziej uderzających gatunków z rzędu Pseudoscorpionida.

Okaz Titanobochica magna. Źródło: Depths

Bibliografia

1. Curtis, H., Barnes, S., Schneck, A. and Massarini, A. (2008). Biologia. Artykuł redakcyjny Médica Panamericana. 7. edycja
2. Harvey, MS (2013). Pseudoscorpions of the World, wersja 3.0. Muzeum Australii Zachodniej w Perth. museum.wa.gov.au
3. Hickman, CP, Roberts, LS, Larson, A., Ober, WC i Garrison, C. (2001). Zintegrowane zasady zoologii (tom 15). McGraw-Hill.
4. Ribera, I., Melic, A., Torralba, A. (2015). Wprowadzenie i wizualny przewodnik po stawonogach. Magazyn IDEA 2. 1-30.
5. Weygoldt, P. (1969). Biologia pseudoskorpionów. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press.
6. Zaragoza, JA 2004. Pseudoscorpions. Na praktycznym kursie entomologii. (Barrientos, JA Ed.): Hiszpańskie Stowarzyszenie Entomologii; Alicante: CIBIO. Iberoamerykańskie Centrum Różnorodności Biologicznej; Bellaterra: Uniwersytet Autonomiczny w Barcelonie, Servei de Publicacions: 177-187.