- cechy
- Taksonomia
- Morfologia
- - Anatomia zewnętrzna
- Głowa
- Bagażnik samochodowy
- Ogon
- - Anatomia wewnętrzna
- Układ trawienny
- System nerwowy
- Układ rozrodczy
- Siedlisko i dystrybucja
- Reprodukcja
- Karmienie
- Bibliografia
W sczecioszczękie to grupa zwierząt morskich, które charakteryzują się wydłużony korpus w kształcie torpedy. Są dość kontrowersyjne, ponieważ nawet specjaliści omawiają niektóre z ich cech, aby sklasyfikować je filogenetycznie w prawidłowy sposób.
Zostały opisane przez niemieckiego zoologa Karla Leuckarta w 1854 roku. Zwierzęta te zdołały przetrwać na planecie już od dłuższego czasu, ponieważ pierwsze wzmianki o ich istnieniu pochodzą z epoki paleozoicznej, a konkretnie z okresu kambru.
Przykłady ketognatów. Źródło: różni autorzy. Moja kompilacja.
Ten typ składa się z dwóch klas: Sagittoidea i Archisagittoidea. W tych klasach występuje łącznie 20 rodzajów, na które składa się około 120 gatunków. Są wszechobecne, ponieważ są rozsiane po wszystkich morzach świata.
cechy
Ketognaths to zwierzęta o przezroczystym ciele, które wyróżniają się, ponieważ we wszystkich swoich komórkach prezentują swój materiał genetyczny upakowany i zamknięty w jądrze komórkowym, ograniczonym tam błoną.
Są także organizmami wielokomórkowymi, ponieważ składają się z różnych typów komórek, z których każda specjalizuje się w innych funkcjach, takich jak wydzielanie substancji, odżywianie lub rozmnażanie.
Ketognathowie są hermafrodytami. Rozmnażają się w sposób płciowy, z zapłodnieniem wewnętrznym i bezpośrednim rozwojem, oprócz tego, że są jajorodne. Podobnie wykazują dwustronną symetrię, co oznacza, że składają się z dwóch dokładnie równych połówek.
Taksonomia
Klasyfikacja taksonomiczna ketognathów jest następująca:
Domena internetowa: Eukarya.
Królestwo Animalia.
Superfilo: Spiralia.
Gromada: Chaetognatha.
Morfologia
Ketognaths są małe, od 1 cm do 12 cm. Mają również wydłużony korpus, w kształcie torpedy i są przezroczyste, chociaż niektóre gatunki mają kolory czerwonawe, pomarańczowe lub różowe.
- Anatomia zewnętrzna
Ciało ketogntów składa się z trzech obszarów lub regionów: głowy, tułowia i ogona.
Głowa
Wyraźnie różni się od reszty ciała szeregiem struktur, które go charakteryzują. W pierwszej kolejności przedstawia rodzaj haczyków, zwanych także haczykami, które są rozmieszczone w 2 rzędach na bocznych krawędziach głowy. Jego funkcja jest związana z chwytaniem zdobyczy.
W głowie jest otwór, usta. Jest on otoczony strukturami zwanymi zębami, które przyczyniają się do żucia pożywienia. Mają też małe złożone oczy.
Pomiędzy głową a tułowiem znajduje się krótka szyja. Stanowi to punkt początkowy fałdu powłokowego typu cap, który służy jako ochrona głowy, gdy jest schowana.
Bagażnik samochodowy
Jest to najdłuższa część ciała ketognatów. Ma dwie pary płetw, jedną przednią i drugą tylną. Nie mają one żadnej muskulatury i są podtrzymywane przez organy zwane homalopterygiums, które są rodzajem miękkich promieni.
W tylnej części znajduje się ujście odbytu i otwory, które odpowiadają kanałowi żeńskich narządów płciowych.
Przedstawienie ketognath. Źródło: Apokryltaros
Ogon
Jest to najkrótsza część ciała ketognath. Wewnętrznie jest całkowicie zajęty przez jądra zwierzęcia. Ma płetwę ogonową, a także dwa boczne przedłużenia znane jako digítelas.
- Anatomia wewnętrzna
Ciało jest ograniczone ścianą, która ma kilka warstw. Od wewnątrz można wymienić: mięśnie podłużne, splot nerwowy, błonę podstawną, naskórek i naskórek. Ta ostatnia pełni funkcję ochrony zwierzęcia.
Ketognathowie mają kilka ubytków typu koelomatycznego. W głowie ta wnęka nazywa się prokele i jest dziwna. Pień ma mezocele, która wyróżnia się równością. I wreszcie ogon to metacele, będący również parą.
Zwierzęta te mają układ pokarmowy, układ nerwowy i narządy rozrodcze. Jednak nie mają układu oddechowego, układu wydalniczego ani układu krążenia.
Układ trawienny
To całkiem proste. Składa się z ust, które prowadzą do jamy ustnej. Zaraz za nim znajduje się gardło, w którym wytwarzana jest największa ilość enzymów trawiennych.
Za gardłem znajduje się jelito, które jest miejscem wchłaniania. Wreszcie przewód pokarmowy kończy się w odbycie, który jest otworem, przez który uwalniane są produkty trawienne.
System nerwowy
Lokalizacja jest powierzchowna. Przedstawia na poziomie głowy nagromadzenie neuronów, zwój mózgowo-rdzeniowy, z którego wychodzą włókna nerwowe kierujące się do różnych struktur zwierzęcia. Oprócz zwoju mózgowo-mózgowego istnieją inne, takie jak zwoje przedsionkowe i zwojowe brzuszne.
Układ rozrodczy
Męski układ rozrodczy znajduje się w ogonie. Składa się z jąder (1 para) z przewodami, przez które uwalniają plemniki. Te wpływają do pęcherzyków nasiennych.
Z drugiej strony żeński układ rozrodczy ma dwa jajniki, które znajdują się w pniu. Z nich są kanały (jajowody), które mają strukturę znaną jako pojemnik nasienny. Wreszcie jajowody wpływają do pochwy, która otwiera się na zewnątrz przez pory narządów płciowych.
Siedlisko i dystrybucja
Członkowie gromady Chaetognatha są zwierzętami czysto wodnymi. Jednak nie radzą sobie dobrze we wszystkich tego typu ekosystemach, ale występują wyłącznie w ekosystemach typu morskiego.
W ekosystemach morskich ketognaty występują częściej w tych, w których poziom zasolenia jest niższy. Dlatego można powiedzieć, że ulubionym siedliskiem tego typu zwierząt są przestrzenie morskie z wodami o niskiej zawartości soli.
Reprodukcja
Typ rozmnażania obserwowany w ketognatach jest płciowy. W tym przypadku, aby nowy osobnik mógł się rozwinąć, konieczny jest kontakt, zjednoczenie i połączenie komórek płciowych. Rozmnażanie płciowe jest korzystniejsze niż bezpłciowe, ponieważ jest ściśle związane ze zmiennością genetyczną.
Ketognaths to zwierzęta hermafrodytyczne. Oznacza to, że ta sama osoba ma męskie narządy rozrodcze i żeńskie. W tym sensie zrozumiałe jest wierzenie, że zwierzęta te są samozapłodnione. Jednak tak się nie dzieje, przynajmniej nie regularnie.
Jedna osoba zapładnia drugą. Chociaż w niektórych przypadkach może dojść do samozapłodnienia.
Rozmnażanie w ketognatach charakteryzuje się tym, że zapłodnienie jest wewnętrzne, rozwój bezpośredni i są jajorodne.
Przed zapłodnieniem osoby te przejawiają pewne obrzędy zalotów, które nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione przez specjalistów.
Aby doszło do zapłodnienia, dochodzi do kontaktu dwóch osobników, a jeden z nich uwalnia spermatofor w dowolnym miejscu tułowia drugiego osobnika. Zawiera plemniki.
Spermatofor ma zdolność rozpuszczania zewnętrznej warstwy ciała (naskórka), dzięki czemu plemniki mogą penetrować pień i tym samym docierać do jajeczek w celu ich zapłodnienia.
Po zapłodnieniu następuje złożenie jaj. Nie wszystkie gatunki ketognatów składają jaja w ten sam sposób. Niektórzy umieszczają je pojedynczo, inni w grupach, a inni w rzędach.
Wreszcie, gdy upłynie odpowiedni czas i osobnik rozwinie się prawidłowo, z jaj wyłania się zwierzę, które ma cechy ketognata dorosłego. Stąd rozwój jest bezpośredni, ponieważ osobniki, które wykluwają się z jaj, nie przechodzą przez stadia larwalne.
Karmienie
Są to zwierzęta mięsożerne, często żerujące na małych zwierzętach, takich jak niektóre bezkręgowce, takie jak widłonogi, a nawet niektóre meduzy.
Ketognaths to bardzo wydajne drapieżniki. W momencie zauważenia ofiary, zwierzę instynktownie wyrzuca głowę z kaptura i zabezpiecza ją haczykami, które ma w tym celu.
Natychmiast pochłania ofiarę, dzięki czemu jest praktycznie w całości. Pokarm dostaje się do ust i przechodzi do gardła, gdzie jest poddawany działaniu wydzielanych tam enzymów trawiennych.
Następnie w jelicie następuje głównie wchłanianie przetworzonych składników odżywczych. Odpadowy produkt trawienia, który nie jest potrzebny organizmowi, trafia do odbytu w celu uwolnienia za granicę.
Bibliografia
- Bone, Q. and Kapp, H. (1991). The biology of the Chaetognaths. Oxford University Press. Londyn
- Brusca, RC i Brusca, GJ, (2005). Bezkręgowce, wydanie 2. McGraw-Hill-Interamericana, Madryt
- Curtis, H., Barnes, S., Schneck, A. and Massarini, A. (2008). Biologia. Artykuł redakcyjny Médica Panamericana. 7. edycja
- Hickman, CP, Roberts, LS, Larson, A., Ober, WC i Garrison, C. (2001). Zintegrowane zasady zoologii (tom 15). McGraw-Hill.
- Palma, S. (2001). Indeks bibliograficzny dotyczący bioróżnorodności wodnej w Chile: Quetognatos (Chaetognatha). Nauka i technologia morska. 24.
- Simonetti, J., Arroyo, A., Spotorno, A. and Lozada, E. (1995). Różnorodność biologiczna Chile. CONICYT.