TKANKA NACZYNIOWA: CECHY I FUNKCJE - BIOLOGIA - 2026

Tkanki naczyniowej w organizmach roślinnych, składający się z szeregu ogniw, które koordynują przechodzenie różnych substancji - takich jak woda, sole, składniki odżywcze - między strukturami rośliny, czy to łodygi i korzenie. Istnieją dwie tkanki naczyniowe, złożone z różnych komórek wyspecjalizowanych w transporcie: ksylemu i łyka.

Pierwsza odpowiada za transport soli i minerałów z korzeni do pędów, czyli w kierunku do góry. Składa się z nieożywionych elementów tchawicy.

Źródło: pixabay.com

Druga tkanka, łyko, przenosi składniki odżywcze rośliny z regionu, w którym powstały, do innych obszarów, w których są potrzebne, na przykład do rosnącej struktury. Składa się z żywych elementów sitowych.

Istnieją organizmy roślinne, którym brakuje odpowiednich tkanek naczyniowych, takie jak mszaki czy mchy. W takich przypadkach jazda jest bardzo ograniczona.

cechy

Warzywa charakteryzują się systemem trzech tkanek: skórną, która pokrywa organizm rośliny, podstawową, która wiąże się z reakcjami metabolicznymi oraz tkankę naczyniową, która jest ciągła w całej roślinie i odpowiada za transport substancji. .

W zielonych łodygach zarówno ksylem, jak i łyk znajdują się w ogromnych równoległych sznurach w tkance podstawowej. Ten system nazywa się wiązkami naczyniowymi.

W pędach dwuliściennych wiązki naczyniowe są zgrupowane w pierścieniu wokół centralnego rdzenia. Ksylem jest wewnątrz i otacza go łyko. Kiedy schodzimy do korzenia, zmienia się układ elementów.

W systemie korzeniowym nazywana jest stelą i jej układ jest różny. Na przykład u roślin okrytozalążkowych stela korzenia przypomina lity cylinder i znajduje się w środkowej części. W przeciwieństwie do tego układ naczyniowy struktur powietrznych jest podzielony na wiązki naczyniowe, utworzone przez pasma ksylemu i łyka.

Obie tkanki, ksylem i łyko, różnią się budową i funkcją, jak zobaczymy poniżej:

Łyko

Łyk znajduje się zwykle na zewnątrz pierwotnej i wtórnej tkanki naczyniowej. W roślinach ze wzrostem wtórnym łyko znajduje się, tworząc wewnętrzną skorupę warzywa.

Anatomicznie składa się z komórek zwanych elementami sitowymi. Należy wspomnieć, że struktura różni się w zależności od badanej linii. Termin sito odnosi się do porów lub otworów, które umożliwiają połączenie protoplastów w sąsiednich komórkach.

Oprócz elementów przesiewających łyko składa się z innych elementów, które nie są bezpośrednio zaangażowane w transport, takich jak komórki towarzyszące i komórki przechowujące substancje rezerwowe. W zależności od grupy można zaobserwować inne składniki, takie jak włókna i sklereidy.

Łyk u roślin okrytozalążkowych

U okrytozalążkowych łyk składa się z elementów sita, do których należą elementy rurki sitowej, znacznie zróżnicowane.

W okresie dojrzałości elementy rurki sitowej są unikalne wśród komórek roślinnych, przede wszystkim dlatego, że brakuje im wielu struktur, takich jak jądro, dictyosom, rybosom, wakuola i mikrotubule. Mają grube ścianki, wykonane z pektyny i celulozy, a pory otoczone są substancją zwaną kalozą.

W roślinach dwuliściennych protoplasty elementów rurki sitowej prezentują słynne białka p. Pochodzi z młodego elementu rurki sita w postaci małych ciałek, a gdy komórki się rozwijają, białko rozprasza i wypełnia pory płytek.

Podstawowa różnica między elementami sitowymi a elementami tchawicy tworzącymi łyko polega na tym, że te pierwsze składają się z żywej protoplazmy.

Phloem u nagonasiennych

Natomiast elementy tworzące łyko u nagonasiennych nazywane są komórkami sitowymi, a wiele z nich jest prostszych i mniej wyspecjalizowanych. Zwykle są związane z komórkami zwanymi albuminiferous i uważa się, że odgrywają rolę komórki towarzyszącej.

Ściany komórek sitowych często nie są zdrewniałe i są dość cienkie.

Xylem

Ksylem składa się z elementów tchawicy, które, jak wspomnieliśmy, nie są żywe. Jego nazwa nawiązuje do niesamowitego podobieństwa, jakie mają te struktury do tchawic owadów, używanych do wymiany gazowej.

Komórki, które go tworzą, są wydłużone i mają perforacje w grubej ścianie komórkowej. Komórki te są ułożone w rzędy i połączone ze sobą przez perforacje. Struktura przypomina cylinder.

Te elementy przewodzące są klasyfikowane jako cewniki i tchawice (lub elementy naczyń).

Te pierwsze występują praktycznie we wszystkich grupach roślin naczyniowych, podczas gdy tchawice rzadko spotyka się w roślinach prymitywnych, takich jak paprocie i nagonasienne. Śluzy łączą się, tworząc naczynia - podobnie jak kolumna.

Najprawdopodobniej tchawice wyewoluowały z elementów tchawicy w różnych grupach roślin. Uważa się, że tchawice są najbardziej wydajnymi strukturami pod względem transportu wody.

cechy

Funkcje Phloem

Phloem uczestniczy w transporcie składników odżywczych w roślinie, pobierając je z miejsca ich syntezy - którymi są zazwyczaj liście - i przenosząc je do regionu, w którym są potrzebne, na przykład do rosnącego narządu. Błędem jest myślenie, że skoro ksylem przenosi się z dołu do góry, łyko robi to w sposób odwrotny.

Na początku XIX wieku ówcześni badacze zwrócili uwagę na znaczenie transportu składników odżywczych i zauważyli, że po usunięciu pierścienia kory z pnia drzewa transport składników odżywczych został zatrzymany, ponieważ usunięto łyko.

W tych klasycznych i pomysłowych eksperymentach przepływ wody nie został zatrzymany, ponieważ ksylem był nadal nienaruszony.

Funkcje Xylema

Ksylem reprezentuje główną tkankę, przez którą następuje przewodzenie jonów, minerałów i wody przez różne struktury roślin, od korzeni po organy powietrzne.

Oprócz roli naczynia przewodzącego, dzięki zdrewniałym ścianom uczestniczy także we wspieraniu konstrukcji roślinnych. Czasami może również uczestniczyć w rezerwie składników odżywczych.

Bibliografia

1. Alberts, B., & Bray, D. (2006). Wprowadzenie do biologii komórki. Panamerican Medical Ed.
2. Brawo, LHE (2001). Podręcznik laboratorium morfologii roślin. Śliniaczek Orton IICA / CATIE.
3. Curtis, H. i Schnek, A. (2006). Zaproszenie na biologię. Panamerican Medical Ed.
4. Gutiérrez, MA (2000). Biomechanika: Fizyka i Fizjologia (nr 30). Redakcja CSIC-CSIC Press.
5. Raven, PH, Evert, RF i Eichhorn, SE (1992). Biologia roślin (tom 2). Odwróciłem się.
6. Rodríguez, EV (2001). Fizjologia produkcji roślin tropikalnych. Redakcja University of Costa Rica.
7. Taiz, L. i Zeiger, E. (2007). Fizjologia roślin. Uniwersytet Jaume I.