REKIN GRENLANDZKI: CHARAKTERYSTYKA, SIEDLISKO, ZACHOWANIE - BIOLOGIA - 2026

Grenlandia lub Boreal rekin (Somniosus microcephalus) jest chrzęstnej ryby, które jest częścią rodziny somniosidae. Gatunek ten ma najdłuższą żywotność spośród wszystkich żyjących kręgowców i może trwać od 260 do 512 lat.

Jego ciało jest duże, mierzy do 7,3 metra długości. W stosunku do płetw grzbietowe i piersiowe są małe. Ubarwienie rekina włochatego waha się od szarego do brązowego i może mieć ciemne poprzeczne paski.

Rekin grenlandzki lub borealny. Źródło: Couch, Jonathan; Lydon, AF

Somniosus microcephalus występuje w oceanach północnoatlantyckich i arktycznych. Ta ryba corocznie wędruje. Zimą gromadzi się w głębokich wodach, do 80 ° N, by zasiedlić cieplejsze obszary. Wręcz przeciwnie, latem biegnie dalej na południe, na znacznie większą głębokość.

Jeśli chodzi o dietę, są mięsożercami. W jej diecie znajdują się między innymi węgorz, łosoś atlantycki, dorsz i śledź. Podobnie zjada skorupiaki, ptaki morskie i małe ssaki, takie jak foki. Jest to także padlinożerca, który zjada mięso renifera, konia lub innych ciał waleni.

cechy

Pomimo małej głowy rekin grenlandzki jest mocny i duży. Ma krótką, zaokrągloną kufę i małe oczy.

W stosunku do płetw piersiowe są małe, a płat ogonowy lekko wydłużony. Jeśli chodzi o płetwy grzbietowe, są one zredukowane i nie mają kolców. Z drugiej strony gatunek ten nie ma płetwy ogonowej.

Jeśli chodzi o otwory skrzelowe, są one stosunkowo małe w porównaniu z dużymi rozmiarami ryby. Znajdują się one po obu stronach głowy rekina.

- Adaptacje

Rekin włochaty żyje w bardzo zimnych wodach, których temperatura wynosi średnio 4 ° C. Dzięki temu Twoje ciało przeszło różne adaptacje, które pozwalają mu się rozwijać i przetrwać w tym środowisku. Wśród nich są:

Duże ilości tlenku trimetyloaminy i mocznika

Ten rekin musi utrzymywać w organizmie odpowiednią ilość wody i soli, co oznacza ogromny wydatek energetyczny. Jednak fakt, że ma wysoki poziom mocznika, oznacza, że ​​może osiągnąć tę równowagę bez marnowania energii.

Niekorzystnym aspektem jest to, że wysokie stężenie mocznika destabilizuje białka. Aby temu przeciwdziałać, w biochemii krwi ryby znajdują się tlenek trimetyloaminy. Ten pierwiastek przyczynia się również do wyporności, oprócz działania jako środek przeciw zamarzaniu.

Doskonały węch

Obecność pasożytów oka powoduje, że Somniosus microcephalus ma wysoko rozwinięty zmysł węchu. W ten sposób może zlokalizować swoją zdobycz, a także padlinę innych gatunków morskich.

Ząbki skórne

Podobnie jak u innych rekinów cała skóra pokryta jest zębami. Są to wypustki w postaci małych zębów, które zmniejszają odporność na wodę, gdy rekin pływa. Ząbki są równomiernie rozłożone na całym ciele, tworząc oddzielne podłużne kolumny. Są stożkowe i zakrzywione w kierunku płetwy ogonowej.

Duże przetchlinki

Za oczami rekin grenlandzki ma dwa otwory, które odpowiadają śladom szczelin skrzelowych. Struktury te pozwalają zwierzęciu na uzyskanie większej ilości tlenu z wody podczas powolnego pływania.

- Rozmiar

Microcephaly somniosus to duży, wolno pływający rekin. Samce tego gatunku są mniejsze niż samice. W ten sposób mierzy średnio 6,4 metra, chociaż może mieć do 7,3 metra długości. Jeśli chodzi o wagę, waha się od 1 do 1400 kilogramów.

- Kolorowanie

Rekin borealny ma ciało szare, brązowe lub czarne. Może jednak mieć białe plamy lub ciemne linie z tyłu ciała lub po bokach ciała.

- Ząbkowanie

Zęby górne i dolne różnią się kształtem. Tym samym górne są cienkie, nie mają prążków i wyglądają jak włócznia. Mogą się one wahać od 50 do 52 sztuk w każdej szczęce.

W stosunku do dolnych są kwadratowe, szerokie i mają krótkie, skierowane na zewnątrz guzki. W sumie mogą dodać 48 do 52 zębów.

Zęby górnej szczęki działają jak kotwica, podczas gdy zęby dolnej szczęki tną zdobycz na kawałki. Żerując padliną dużych zwierząt, rekin włochaty wykonuje ruch obrotowy na szczęce.

W tym filmie możesz zobaczyć okaz tego gatunku:

Ewolucja

Wspólny przodek między rekinem grenlandzkim (Somniosus microcephalus) a śniakiem pacyficznym (Somniosus pacificus) żył w głębokich wodach, prawdopodobnie w zasięgu pan-oceanicznym.

Ponadto eksperci sugerują, że dywergencja tych dwóch gatunków nastąpiła 2,34 miliona lat temu. Fakt ten prawdopodobnie nie jest powiązany z żadnym wydarzeniem, takim jak pojawienie się Przesmyku Panamskiego. Może to być również związane z ochłodzeniem planety, do którego doszło w czwartorzędu.

Najwcześniejsze pojawienie się S. pacificus miało miejsce około 100 milionów lat temu. Niektóre z tych skamieniałości odpowiadają miocenowi i zostały znalezione we Włoszech i Belgii. Sugeruje to występowanie tych gatunków przed schłodzeniem późnego miocenu i początkiem zlodowacenia plejstoceńskiego.

W wyniku różnych badań naukowcy potwierdzają istnienie rekinów mieszanych genetycznie w regionach subarktycznych, kanadyjskich i wschodniego Atlantyku.

Sugeruje to hybrydyzację między S. pacificus i S. microcephalus, produktem kontaktu, który nastąpił po początkowej rozbieżności między gatunkami.

Długość życia

Żarłacz borealny ma najdłuższą żywotność spośród wszystkich gatunków kręgowców. Ze względu na fakt, że jego roczny wzrost wynosi około ≤1 centymetra, eksperci uważają za bardzo prawdopodobne, że długowieczność tego rekina jest wyjątkowa.

Specjaliści nie są w stanie zastosować u tego gatunku ustalonych chronologii oceniających wzrost. Dzieje się tak, ponieważ rekin nie ma zwapniałych tkanek. Dlatego w badaniach przeprowadzonych na morzach arktycznych specjaliści oszacowali wiek rekina inną metodą.

W tym przypadku posłużyli się chronologią uzyskaną z rdzeni soczewek okularowych. Dane uzyskuje się stosując techniki datowania radiowęglowego.

Wyniki wskazują, że całkowita długość waha się od 504 do 588 centymetrów. W odniesieniu do wieku mieści się w przedziale od 260 do 512 lat.

Podobnie, biorąc pod uwagę, że samica dojrzewa płciowo do długości około 400 centymetrów, odpowiedni wiek wynosi od 134 do 178 lat. Biorąc pod uwagę wyniki tych badań, długość życia rekina borealnego, który mierzy ponad 500 centymetrów długości, wynosi 272 lata.

Taksonomia

-Królestwo zwierząt.

-Subreino: Bilateria.

-Filum: Chordata.

-Subfilum: kręgowiec.

-Infrafilum: Gnathostomata.

-Superclass: Chondrichthyes.

-Klasa: Chondrichthyes.

-Podklasa: Elasmobranchii.

-Superorden: Euselachii.

-Zamówienie: Squaliformes.

-Rodzina: Somniosidae.

- Rodzaj: Somniosus.

-Gatunek: Somniosus microcephalus.

Siedlisko i dystrybucja

Dystrybucja

Rekin grenlandzki występuje w północnej części Oceanu Atlantyckiego oraz w regionach Arktyki w zakresie od 80 ° N do 55 ° S.Jednak obserwacje odnotowano na południu, w pobliżu Portugalii i Francji, w Zatoce. San Lorenzo w Karolinie Północnej i Cape Cod.

Tak więc w Arktyce i na północnym Atlantyku rozciąga się od wybrzeży Nowej Anglii i Kanady po skandynawskie wody morskie. W ten sposób obejmuje Islandię, Grenlandię, Cape Cod, wyspę Spitsbergen (Norwegia), Zatokę Maine.

Ponadto żyje od Morza Białego (Rosja) i Norwegii, po Morze Północne i od Zatoki Świętego Wawrzyńca po Wyspy Ellesmere. Na południowym Atlantyku i Oceanie Południowym znajduje się w Macquarie, na Wyspach Kerguelena oraz w RPA.

Siedlisko

Somniosus microcephalus to ryba epibnthiczna i pelagiczna, która żyje w pobliżu szelfów kontynentalnych i wyspiarskich oraz na górnych zboczach, położonych na głębokości od 1200 do 2200 metrów. Gatunek ten występuje w wodach, których temperatura waha się od 0,6 do 12 ° C, choć zazwyczaj preferuje te o temperaturze poniżej 5 ° C.

Rekin grenlandzki dokonuje długich migracji. W chłodniejszych miesiącach, na borealnym Atlantyku iw Arktyce, żyje w strefie pływów i na powierzchni, na wybrzeżu, w ujściach rzek i w płytkich zatokach.

Wiosną i latem w rejonach niższych szerokości geograficznych, takich jak Morze Północne i Zatoka Maine, zasiedla szelfy kontynentalne.

Eksperci przeprowadzili badanie uzupełniające późną wiosną w regionie niedaleko wyspy Baffina. Badanie wykazało, że rekiny pozostawały na głębokich obszarach w godzinach porannych, stopniowo przechodząc na płytsze obszary po południu i w nocy.

Stan zachowania

Rekin grenlandzki jest zagrożony wyginięciem, głównie z powodu kłusownictwa. Sytuacja ta spowodowała, że ​​IUCN zaliczył ten gatunek do grupy zwierząt zagrożonych wyginięciem.

W przeszłości rekin grenlandzki był celem połowów wątrobowych w wodach Islandii, Norwegii i Grenlandii. Gatunek ten ceniony jest przede wszystkim za olej z wątroby. Duża próbka może dostarczyć około 114 litrów oleju z wątroby.

W 1857 roku na Grenlandii roczny połów wynosił od 2000 do 3000 rekinów, ale w latach 1910-tych liczba ta wzrosła do 32 000 rekinów rocznie. Ze względu na politykę konserwatorską połowy te zaprzestano w 1960 roku.

Obecnie gatunek ten łowi się przypadkowo w sieci skrzelowe, pułapki na ryby oraz przy połowach krewetek i halibuta włokiem. Ponadto jest łowiony przez rzemieślnicze połowy prowadzone w Arktyce.

Na poniższym filmie można zobaczyć polowanie na okaz tego gatunku:

Karmienie

Somniosus microcephalus żywi się głównie rybami pelagicznymi i dennymi. Należą do nich śledź, gromadnik, łosoś atlantycki, karmazyn, dorsz, węgorz, halibut grenlandzki i atlantycki. Zjada także inne rekiny, kalmary, ptaki morskie, ślimaki, kraby, rozgwiazdy, meduzy i jeżowce.

Rekiny borealne, pomimo powolnego pływania, często łapią małe ssaki morskie, takie jak morświny i foki. Ponadto zwykle żywią się padliną, do której należą tusze reniferów i koni.

Aby złapać zdobycz, rekin grenlandzki często gromadzi się w dużych grupach wokół łodzi rybackich.

Reprodukcja

Samica tego gatunku osiąga dojrzałość płciową, gdy jej ciało ma około 400 centymetrów, co odpowiada wieku od 134 do 178 lat.

Eksperci zwracają uwagę, że blizny na płetwach ogonowych samicy mogą odpowiadać zachowaniom związanym z zalotami lub godami. Dlatego wnioskuje się, że samiec gryzie ją w celu uległości.

Ze względu na ograniczone informacje na temat procesu rozrodczego rekina grenlandzkiego wcześniej przypuszczano, że samica złożyła jaja na dnie morskim. Jednak dzięki badaniom przeprowadzonym w 1957 roku stwierdzono, że jest to gatunek jajożerny.

W ten sposób zapłodnienie jaj następuje wewnętrznie i pozostają one w jamie macicy, dopóki nie osiągną dojrzałości. Zarodki żywią się woreczkiem żółtkowym. W stosunku do wielkości miotu jest to od 5 do 10 młodych.

Po urodzeniu młody rekin mierzy od 38 do 42 centymetrów. Jest to całkowicie niezależne, co sugeruje, że nie ma rodzaju opieki rodzicielskiej.

Zachowanie

Somniosus microcephalus to zwierzę ektotermiczne, które żyje w wodach bliskich 0 ° C. Jego prędkość pływania jest bardzo niska, biorąc pod uwagę jego duży rozmiar. To sprawia, że ​​jest jedną z najwolniejszych ryb chrzęstnych.

Zwykle pływa z prędkością 1,22 km / h, choć czasami może osiągnąć 2,6 km / h. Ponieważ ta prędkość jest mniejsza niż prędkość używana przez fokę do poruszania się, biolodzy wysuwają hipotezę, że aby polować na tego morskiego ssaka, rekin atakuje go nieświadomie, gdy śpi.

Rekin borealny spędza większość czasu w pobliżu dna morza, szukając pożywienia. Jednak może również ścigać i chwytać zdobycz.

Ten gatunek ma samotne nawyki. Jednak w niektórych przypadkach jest nawet. Jedna z tych okazji ma miejsce na etapie reprodukcji, kiedy jest tymczasowo zgrupowana z samicą.

Ponadto może masowo gromadzić się wokół łodzi rybackich w poszukiwaniu padliny produkowanej przez komercyjny przemysł rybny.

Związek z

Niektóre rekiny grenlandzkie często mają pasożyty widłonogów Ommatokoita elongata przyczepione do rogówki ich oczu. Powoduje to uszkodzenie tej struktury, co może prowadzić do utraty wzroku.

Jednak sytuacja ta nie wydaje się poważnie wpływać na rekina, ponieważ chwytanie ofiary nie zależy od wzroku.

Eksperci sugerują, że bioluminescencja tych pasożytów przyczynia się do zbliżania zwierząt do rekina, co może stanowić wzajemny związek między tymi dwoma gatunkami zwierząt.

Bibliografia

1. Nielsen, Julius, Hedeholm, Rasmus, Bushnell, Peter, Brill, Richard, Olsen, Jesper, Heinemeier, J., Christiansen, Jørgen, Simon, Malene, Steffensen, Kirstine, Steffensen, John. (2016). Radiowęgiel soczewki oka ujawnia wieki długowieczności rekina grenlandzkiego (Somniosus microcephalus). Odzyskany z researchgate.net
2. PM Kyne, Sherrill-Mix, SA & Burgess, GH 2006. Somniosus microcephalus. Czerwona lista zagrożonych gatunków IUCN 2006. Odzyskane z iucnredlist.org.
3. Wikipedia (2020). Rekin grenlandzki. Odzyskany z wikipedia.org
4. Dane Eagle (2020). Rekin grenlandzki. Odzyskany z floridamuseum.ufl.edu.
5. Marinebio (2020). Rekiny grenlandzkie. Odzyskany z marinebio.org.
6. John P. Rafferty. (2020). Rekin grenlandzki. Odzyskany z britannica.com.
7. Mills, P. (2006). Somniosus microcephalus. Sieć różnorodności zwierząt. Odzyskany z animaldiversity.org.
8. Walter RP, Roy D, Hussey NE, Stelbrink B, Kovacs KM, Lydersen C, McMeans BC, Svavarsson J, Kessel ST, Biton Porsmoguer S, Wildes S, Tribuzio CA, Campana S, Petersen SD, Grubbs RD, Heath DD, Hedges KJ1, Fisk AT. (2017). Pochodzenie rekina grenlandzkiego (Somniosus microcephalus): skutki zlodowacenia i introgresji. Odzyskany z ncbi.nlm.nih.gov.