GASTROCLYSIS: NA CZYM POLEGA, POWIKŁANIA I OPIEKA - MEDYCYNA - 2026

Gastroclisis jest zabieg przeznaczony do podawania dojelitowego (przewód pokarmowy) ludzi, którzy z powodów zdrowotnych nie mogą jeść ustami. Dotyczy osób z poważnymi schorzeniami neurologicznymi, takimi jak CVA (udar mózgowo-naczyniowy), zawał mózgu, stwardnienie zanikowe boczne czy pacjentów z zaawansowaną chorobą Alzheimera.

Konieczne może być również karmienie pacjentów metodą gastroclysis w przypadku raka głowy i szyi, operacji przełyku, złamań szczęki wymagających zakładania szprosu, urazów szyi obejmujących przewód pokarmowy, a nawet guzów przełyku i żołądka, które blokują przejście pokarmu przez przewód pokarmowy.

Z czego to się składa?

Gastroclysis polega na wprowadzeniu zgłębnika przez nos do żołądka. W tym celu stosuje się specjalne długie rurki znane jako rurki Levine, które są zaprojektowane tak, aby pozostawały w górnym odcinku przewodu pokarmowego przez długi czas.

Chociaż można je unieruchomić, w większości przypadków wykonuje się je pod fluoroskopią; czyli przy ciągłych obrazach rentgenowskich (jak klisza) w celu zagwarantowania, że ​​końcówka sondy dotrze do żołądka lub nawet dalej, do dwunastnicy, gdy wymaga tego stan kliniczny pacjenta.

Po in situ podawanie preparatów dojelitowych można rozpocząć przez zgłębnik do karmienia.

Ponieważ na tej drodze karmienia pomija się pierwszy etap trawienia (żucie i odsalanie), a biorąc pod uwagę, że pokarmy stałe mogą zatykać rurkę, na ogół wybiera się specjalne preparaty o konsystencji płynnej do gęstej.

Rodzaje preparatów, które można podawać

Gdy końcówka sondy znajduje się w żołądku, możesz zdecydować się na pokarmy o płynnej konsystencji, takie jak zupy, soki, mleko, a nawet klarowne koktajle, ponieważ podawany pokarm dotrze do żołądka i rozpocznie się proces trawienia. lub mniej normalne.

Jednak gdy w jakimś stanie końcówka sondy musi przesunąć się do dwunastnicy (jak w przypadku raka żołądka i raka głowy trzustki), podawanie tego typu pokarmu nie jest już możliwe, ponieważ w drugim etapie omijane jest również trawienie (żołądek).

W takich przypadkach należy podać szereg specjalnych preparatów zwanych dietą dojelitową, które składają się z preparatu pokarmowego składającego się z makrocząsteczek glukozy, lipidów i aminokwasów.

W zależności od przypadku bardzo ważne jest, aby dietetyk obliczył zarówno spożycie kalorii, jak i harmonogram podawania.

Opcje administracyjne

Karmienie przez gastroclysis można przeprowadzić na dwa sposoby: ciągłe kroplówki lub bolus.

Ciągłe kapanie

Ciągłe kroplowanie polega na podawaniu pokarmu metodą gastroclizy w sposób ciągły, kropla po kropli przez 6 do 8 godzin, po czym preparat należy wymienić na nowy.

Celem jest zapewnienie pacjentowi ciągłej podaży kalorii i składników odżywczych bez przeciążania przewodu pokarmowego i metabolizmu.

Ten typ schematu jest często stosowany u bardzo ciężko chorych pacjentów, zwłaszcza hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii.

Administracja kręgielni

Jest to najbardziej fizjologiczny schemat podawania, ponieważ przypomina sposób, w jaki zwykle jedzą ludzie.

W tym schemacie planuje się od 3 do 5 sesji karmienia dziennie, podczas których przez sondę podawana jest ilość określona przez dietetyka, zarówno kalorie, jak i płyny.

Każda sesja karmienia trwa zwykle od pół godziny do 45 minut, podczas których pacjent otrzymuje tyle kalorii, ile potrzebuje, aby utrzymać się do następnej sesji karmienia.

Bardzo ważne jest, aby w schemacie bolusa podawanie pokarmu było wystarczająco szybkie, aby zakończyć sesję karmienia w oczekiwanym czasie, ale wystarczająco wolne, aby uniknąć rozszerzenia żołądka, ponieważ mogłoby to spowodować nudności, a nawet wymioty.

Technika administracji

Protokół ciągłego podawania

Jeśli chodzi o ciągłe podawanie, nie ma większych wad. Po umieszczeniu zgłębnika i zweryfikowaniu jego położenia radiologicznie, drożność można zweryfikować przepuszczając wodę, a następnie podłączając worek do karmienia do wolnego końca i regulując kroplówkę.

Od tego momentu pozostaje już tylko sprawdzić, czy pokarm przechodzi przez zgłębnik i regularnie wymieniać woreczki z preparatami do karmienia, zwracając uwagę na to, aby rurkę myć wodą za każdym razem, gdy jest zmieniana, aby uniknąć zatkania.

Jest to prosta procedura, którą zazwyczaj przeprowadzają pielęgniarki, ponieważ jak wspomniano wcześniej, ten schemat podawania jest zwykle zarezerwowany dla pacjentów w stanie krytycznym.

Protokół podania bolusa

W przypadku podawania w bolusach - co jest zwykle techniką z wyboru, zwłaszcza przy wypisie pacjenta - sytuacja nieco się komplikuje. Jednak zgodnie z poniższym protokołem nie powinno być problemu z karmieniem pacjenta w domu przez gastroclizę.

- Mycie rąk.

- Przygotuj jedzenie używając do tego odpowiednich naczyń.

- Podaj odpowiednią porcję.

- Umyj wolny koniec sondy wodą i czystą szmatką.

- Za pomocą strzykawki o pojemności 30 cm3 przepuścić przez sondę wodę o temperaturze pokojowej, aby sprawdzić przepuszczalność. Jeśli pojawia się opór, spróbuj go pokonać, wywierając delikatny nacisk; jeśli nie jest to możliwe, skonsultuj się z lekarzem.

- Jeśli zgłębnik jest przepuszczalny, należy kontynuować podawanie pokarmu za pomocą strzykawki o pojemności 30 cm3, biorąc ze sobą porcję pokarmu, a następnie stopniowo wkraplając przez zgłębnik.

- Powtarzaj czynność do zakończenia porcji jedzenia.

- Na koniec ponownie umyj sondę wodą o temperaturze pokojowej i strzykawką 30 cm3.

- Pacjent musi pozostać w pozycji siedzącej lub półsiedzącej przez co najmniej 30 minut po podaniu posiłku.

- Oczyść wolny koniec zgłębnika, aby upewnić się, że jest wolny od resztek jedzenia.

Komplikacje

Powikłania gastroclyzy mogą być trzech typów: związane z umieszczeniem zgłębnika, wynikające z trwałości zgłębnika i związane z procesem karmienia.

Powikłania związane z umieszczeniem rurki

- Podczas umieszczania sondy istnieje ryzyko zranienia struktur nosa i małżowin.

- Pacjent może wymiotować i wdychać; dlatego najlepiej wykonywać zabieg na czczo.

- Może wystąpić przypadek fałszywej ścieżki; to znaczy, że sonda „przechodzi” przez tkankę stałą podczas umieszczania, otwierając nową, pozanatomiczną ścieżkę zamiast podążać naturalną ścieżką.

- Chociaż jest to rzadkie, może to być przypadek perforacji przełyku lub żołądka, zwłaszcza jeśli w wywiadzie występuje wrzód trawienny.

- Istnieje ryzyko, że zgłębnik dotrze do układu oddechowego zamiast przewodu pokarmowego. W takim przypadku pacjent zgłosi kaszel i duszność; jednak w zależności od stopnia pogorszenia stanu fizycznego mogą nie występować żadne objawy kliniczne.

Z powyższego wynika, jak ważna jest rentgenowska weryfikacja położenia sondy. W tym miejscu należy podkreślić, że żadna substancja nie będzie nigdy podawana przez zgłębnik, dopóki nie będzie 100% pewności, że wewnętrzny koniec znajduje się w żołądku lub dwunastnicy.

Powikłania wynikające z trwałości sondy

- Najczęściej występuje erozja błony śluzowej nosa, a nawet skóry skrzydeł nosa, zwłaszcza jeśli chodzi o sondy stałe i długotrwałe.

- Niektórzy pacjenci skarżą się na dyskomfort w gardle, a nawet nudności.

- Ryzyko zatkania jest zawsze obecne, zwłaszcza jeśli sonda nie jest regularnie myta. Kiedy tak się dzieje, czasami jedynym możliwym rozwiązaniem jest wymiana rurki.

Powikłania związane z procesem karmienia

- Zwykle pojawiają się w przypadku niepowodzeń w technice podawania, zwłaszcza w przypadku bardzo szybkiej infuzji.

- Pacjenci mogą odczuwać nudności, wymioty lub czkawkę z powodu ostrego rozstrzeni żołądka. Szczególnie ważne jest, aby pamiętać, że wymioty w takich przypadkach są bardzo niebezpieczne, ponieważ istnieje ryzyko aspiracji.

- Karmienie z powodu gastroclyzy może wiązać się z powikłaniami metabolicznymi, takimi jak hipoglikemia (jeśli podanie jest opóźnione dłużej niż jest to zalecane) i hiperglikemia (bardzo szybkie podanie lub niewystarczające stężenie składników odżywczych, zwłaszcza węglowodanów).

- W niektórych przypadkach może wystąpić biegunka i rozdęcie brzucha, zwłaszcza gdy rurka musi być umieszczona w dwunastnicy. Dzieje się tak, ponieważ wysoki ładunek osmotyczny pożywienia wywołuje biegunkę typu osmotycznego.

Opieka

Opieka gastroclysis jest podstawowa i jeśli jest obserwowana rutynowo każdego dnia, pacjent nie powinien mieć żadnych powikłań. Te troski obejmują:

- Czyszczenie wolnego końca zgłębnika przed i po każdej sesji karmienia lub wymiana woreczka z preparatem odżywczym.

- Mycie sondy nosowo-żołądkowej wodą o temperaturze pokojowej - Powinno to mieć miejsce przed i po każdej sesji karmienia lub zmianie woreczka z preparatem odżywczym.

- Zmieniaj miejsce mocowania wolnego końca sondy (z jednej strony, z drugiej na czole), aby uniknąć erozji w skrzydle nosa.

- Miejsce, w którym wychodzi rurka przez nos, powinno być czyste i suche. W razie potrzeby należy w tym celu zastosować specjalne opatrunki.

- Jeśli pojawia się opór podczas przepuszczania wody lub jedzenia, spróbuj pokonać go umiarkowanym ciśnieniem; jeśli nie jest to łatwe, skonsultuj się z lekarzem.

- Unikaj ciągnięcia lub popychania sondy do innej pozycji niż ta, w której się znajduje. W razie potrzeby przymocuj medycznym klejem, aby pacjent go nie zerwał.

Bibliografia

1. 1. Eatock, FC, Brombacher, GD, Steven, A., Imrie, CW, McKay, CJ i Carter, R. (2000). Karmienie nosowo-żołądkowe w ciężkim ostrym zapaleniu trzustki może być praktyczne i bezpieczne. International Journal of Pancreatology, 28 (1), 23–29.
   2. Roubenoff, R. i Ravich, WJ (1989). Odma opłucnowa spowodowana sondami nosowo-żołądkowymi. Arch Intern Med, 149 (149), 184-8.
   3. Gomes, GF, Pisani, JC, Macedo, ED i Campos, AC (2003). Sonda nosowo-żołądkowa jako czynnik ryzyka zachłystowego i zachłystowego zapalenia płuc. Current Opinion in Clinical Nutrition & Metabolic Care, 6 (3), 327-333.
   4. Vigneau, C., Baudel, JL, Guidet, B., Offenstadt, G., & Maury, E. (2005). Sonografia jako alternatywa dla radiografii w lokalizacji sondy nosowo-żołądkowej. Medycyna intensywnej terapii, 31 (11), 1570-1572.
   5. Chang, YS, Fu, HQ, Xiao, YM i Liu, JC (2013). Karmienie nosowo-żołądkowe lub nosowo-jelitowe w przewidywanym ciężkim ostrym zapaleniu trzustki: metaanaliza. Critical Care, 17 (3), R118.
   6. Scott, AG i Austin, HE (1994). Żywienie nosowo-żołądkowe w leczeniu ciężkiej dysfagii w chorobie neuronu ruchowego. Medycyna paliatywna, 8 (1), 45–49.
   7. Keohane, PP, Attrill, H., Jones, BJM i Silk, DBA (1983). Ograniczenia i wady zgłębników nosowo-żołądkowych typu „drobny otwór”. Clinical Nutrition, 2 (2), 85-86.
   8. Holden, CE, Puntis, JW, Charlton, CP i Booth, IW (1991). Żywienie nosowo-żołądkowe w domu: akceptowalność i bezpieczeństwo. Archiwa chorób w dzieciństwie, 66 (1), 148-151.
   9. Laing, IA, Lang, MA, Callaghan, O. i Hume, R. (1986). W porównaniu z karmieniem przez nos i dwunastnicę u niemowląt z niską masą urodzeniową Archiwa chorób w dzieciństwie, 61 (2), 138-141.
   10. Kayser-Jones, J. (1990). Stosowanie zgłębników nosowo-żołądkowych w domach opieki: perspektywa pacjenta, rodziny i lekarza. The Gerontologist, 30 (4), 469–479.
   11. Kolbitsch, C., Pomaroli, A., Lorenz, I., Gassner, M. i Luger, TJ (1997). Odma opłucnowa po założeniu sondy nosowo-żołądkowej u pacjenta z tracheostomią po obustronnym przeszczepie płuc. Medycyna intensywnej terapii, 23 (4), 440-442.
   12. Sefton, EJ, Boulton-Jones, JR, Anderton, D., Teahon, K. i Knights, DT (2002). Żywienie dojelitowe u pacjentów z poważnymi oparzeniami: stosowanie karmienia nosowo-jelitowego po niepowodzeniu karmienia nosowo-żołądkowego. Burns, 28 (4), 386-390.