GEOCHRONOLOGIA: HISTORIA, CZYM SIĘ ZAJMUJE, PRZYKŁADY BADAŃ - GEOGRAFÍA - 2026

Geochronologia jest nauką, która określa chronologicznym okresy wydarzeń geologicznych w toku historii Ziemi. Ponadto odpowiada za ustalenie jednostek geochronologicznych, czyli podziałów służących do formowania geologicznej skali czasu.

Geochronologii nie należy mylić z biostratygrafią, która poświęcona jest chronologicznej kolejności osadów według zawartości skamieniałości. Różnica wynika z faktu, że biostratygrafia, w przeciwieństwie do geochronologii, nie może podać absolutnego wieku skał, ale raczej umieszcza je w przedziale czasowym, w którym istniały określone skamieniałości.

Geochronologia określa chronologiczne okresy Ziemi poprzez skały i osady. Źródło: pixabay.com

Niektórzy badacze uważają, że geochronologia jest podstawową dyscypliną w ramach wszelkich badań geologicznych, paleontologicznych i / lub geologicznych. Jednak jest to nauka, która jest obecnie nauczana tylko na określonych stopniach magisterskich, które specjalizują się w archeologii i ewolucji człowieka.

Podobnie, geochronologię można studiować jako uzupełnienie innych dyscyplin naukowych i humanistycznych, takich jak chemia, fizyka, biologia, historia, archeologia i antropologia.

Historia

Pochodzenie słowa

Słowo „geochronologia” składa się z niedawno utworzonego neologizmu i pochodzi od trzech greckich słów: geo-związane z ziemią-, chronos - co oznacza „czas” - oraz logia, które z kolei pochodzą od logos - słowa, studiów lub myśli. -. Dlatego geochronologię można przetłumaczyć tekstowo jako: „Badanie czasu wieku Ziemi”.

Termin jako taki powstał pod koniec XIX wieku, a konkretnie w 1893 roku, a jego pojawienie się nastąpiło po pojawieniu się stratygrafii, ponieważ obie dyscypliny są ze sobą ściśle powiązane. Podczas gdy stratygrafia opisuje warstwy skaliste lub osadowe, geochronologia może odpowiedzieć na pytanie, ile lat mają te odkrycia.

Pierwsze próby datowania chronologii Ziemi

Od czasów starożytnych człowiek próbował określić wiek powstania planety. Na przykład niektórzy filozofowie hinduistyczni uważali, że wszystko, co istnieje, jest częścią cyklu, który obejmuje proces tworzenia, życia i śmierci Wszechświata.

Dlatego dla tych myślicieli jeden cykl Wszechświata odpowiadał jednemu dniu z życia Boga Brahmy, czyli około 4300 milionom lat. Zgodnie z tymi postulatami od rozpoczęcia tego cyklu do Ziemi będzie obecnie około 2 miliardy lat.

Później dwaj greccy filozofowie byli zainteresowani wiekiem Ziemi, byli to Ksenony Kolofonu (570-470 pne) i Herodota (484-425 pne). Pierwszy z nich uznał, że skamieniałości są pozostałością po bardziej prymitywnym typie życia, wnioskując, że skały powstały z osadów na dnie morza.

Skamieniałości i osady to pozostałości bardziej prymitywnego życia. Źródło: pixabay.com

Jeśli chodzi o Herodota, filozof ten podczas swoich podróży zauważył, że Nil pozostawił na swoich alejach szereg warstw osadów, które, aby uformować się, musiały upłynąć wiele lat.

XVII wiek

Począwszy od XVII wieku rozpoczęto szereg badań opartych na obserwacjach przyrodników. Umożliwiło to gromadzenie danych i rozpoczęcie postrzegania Ziemi jako planety, której nie można było stworzyć w jednej chwili.

Oznacza to, że w XVII wieku ustalono, że Ziemia powstawała przez wiele milionów lat, a nie w jednej chwili stworzenia.

Wśród najważniejszych przyrodników wyróżniał się Nicolás Steno (1638-1686), któremu w 1667 roku udało się stwierdzić, że skamieniałości są dowodem istnienia innych, bardziej prymitywnych czasów.

Ponadto w 1669 roku podjął pierwszą próbę datowania skał, stosując swoje prawo superpozycji warstw, które uznawało, że skały powyżej są młodsze niż te poniżej.

Innym naukowcem zainteresowanym datowaniem wieku planety był Robert Hooke (1637-1703), któremu udało się rozpoznać, że skamieniałości sugerują powtarzające się zmiany na Ziemi w całej jej historii, ponieważ wiele gór zostało przekształconych w morze i na odwrót. .

Najnowsze metody datowania Ziemi

W 1910 roku Gerard de Geer (1858-1943) wdrożył metodę warwową, która polega na badaniu cienkich rocznych warstw gliny zawartych w lodowcach - zwanych warwami - co pozwoliło mu zidentyfikować osady z 13000 rpne. DO.

Obecnie stosowana jest również metoda zwana hydratacją obsydianu, która polega na pomiarze czasu, jaki upłynął od powstania powierzchni obsydianu z uwzględnieniem uwodnienia lub ogrodzenia zmian.

Co bada geochronologia? (przedmiot badań)

Geochronologia bada absolutny wiek nie tylko skał, ale także osadów i minerałów. Jednak określenie wieku lub okresu geologicznego zawsze ma pewien poziom niepewności, ponieważ mogą występować różnice w zależności od metod stosowanych przez dyscyplinę.

W swoich badaniach geochronologia wykorzystuje datowanie radiometryczne, na które składa się technika umożliwiająca datowanie materiałów skalnych i organicznych poprzez porównanie radionuklidu - atomu z nadmiarem energii jądrowej - z produktami rozkładu, które są rozwijają się w znanym tempie rozpadu.

Geochronologia wykorzystuje również datowanie termoluminescencyjne, które jest metodą stosowaną również w archeologii do określania wieku niektórych pierwiastków poddanych ogrzewaniu. Osiąga się to poprzez szereg zmian, które powodują promieniowanie jonizujące w strukturze minerałów.

Przykłady badań

Jednym z najbardziej uznanych badań w dziedzinie geochronologii było badanie Morána Zenteno i Bárbary Martiny, zatytułowane Geochronologia i charakterystyka geochemiczna trzeciorzędowych skał magmowych Sierra Madre del Sur (2000).

W niniejszej pracy naukowcy opisali epoki środowiska tektonicznego południowej części Meksyku z uwzględnieniem stanu deformacji skorupy na tym obszarze.

Podsumowując, badania wykazały, że skały magmowe Sierra Madre del Sur rozciągają się od paleocenu do miocenu i są rozmieszczone na obszarze zawierającym piwnice o charakterze petrologicznym.

Kolejne bardzo ważne badanie dla tej dyscypliny przeprowadzili César Casquet i María del Carmen Galindo, których praca nosiła tytuł Metamorfizm w basenie Cameros. Geochronologia i implikacje tektoniczne (1992).

Naukowcy ci poświęcili się opisaniu zjawisk geologicznych Sierra de los Cameros, co wykazało interesujący przypadek ze względu na warunki metamorficzne, które nastąpiły w ramach tektonowo-sedymentacyjnej ewolucji regionu.

Bibliografia

1. Berggren, W. (1985) Cenozoic geochronology. Pobrane 10 października 2019 r.Z Society of America: pubs.geoscienceworld.org
2. Galindo, C., Casquet, C. (1992) Metamorphism in the Cameros basin; geochronologia i implikacje tektoniczne. Pobrane 9 października 2019 z Geogaceta: core.ac.uk
3. Koide, M. (1972) Marine geochronology. Pobrane 10 października 2019 z ScienceDirect: sciencedirect.com
4. Martín, J. (1971) Geochronologia osadów jeziornych. Pobrane 10 października 2019 z ScienceDirect: sciencedirect.com
5. Martiny, B., Zenteno, M. (2000). Geochronology and geochemical properties of the tertiary magmatic rocks of the Sierra Madre del Sur. Pobrane 10 października 2019 r. Z Bulletin of the Mexican Geological Society: boletinsgm.igeolcu.unam.mx
6. Rojas, Y. (2015) Geochronology. Pobrane 10 października 2019 z Geosciences: geociencias.unidades.edu.co
7. Treviño, J. (sf) Etymology of geochronology. Pobrane 10 października 2019 r.Z Etymologies of Chile: etimologias.dechile.net