LEW GREIFFA: BIOGRAFIA, STYL, DZIEŁA, ZWROTY - BIOGRAFIE - 2026

León de Greif (1895-1976) był kolumbijskim pisarzem i poetą, uważanym za jednego z najwybitniejszych intelektualistów XX wieku za innowacje językowe w swoich tekstach, a jednocześnie za używanie starożytnych słów.

Jego prace wyróżniały się kreatywnością i pomysłowością, przepełnioną symboliką i szczególnym brzmieniem. Jeśli chodzi o język, pisarz połączył kulturę z nowym i starym, co sprawiało, że jego pisma były trudne do zrozumienia. Jego literatura należała do ruchu awangardowego.

Lew Greiffa. Źródło: Culture Bank of the Republic, źródło Wikimedia Commons

Niektóre z najważniejszych tytułów wyjątkowego dzieła tego pisarza to: Fałszywe przedstawienie, Księga znaków, Wariacje na temat niczego i Prosas de Gaspar. Pisarz podpisał kilka swoich prac pod pseudonimami, takimi jak „Gaspar de la Nuit”, „Leo le Gris”, „Matías Aldecoa” i „Guisao”.

Biografia

Narodziny i rodzina

Francisco de Asís León Bogislao de Greiff Haeusler urodził się 22 lipca 1895 roku w Medellín. Pochodził z kulturalnej rodziny z klasy średniej, wywodzącej się z mieszanki kultur, takich jak niemiecka, hiszpańska i szwedzka. Jego ojciec nazywał się Luis de Greiff Obregón, a matka Amalia Haeusler Rincón.

Studia

León de Greiff uczęszczał na pierwsze lata studiów w swoim rodzinnym mieście. W Liceo Antioqueño skończył liceum i liceum i wtedy obudziła się jego pasja do literatury i literatury. Po pokonaniu tego etapu wstąpił do National School of Mines, aby studiować inżynierię, ale uczęszczał tylko na trzy lata, ponieważ został wydalony.

Wydział Kopalni UNAL, miejsce studiów Leóna de Griffa. Źródło: SajoR, za Wikimedia Commons

Powodem usunięcia Greiffa i niektórych jego kolegów był bunt i dezintegracja. Wkrótce potem zdecydował się rozpocząć studia prawnicze na Republikańskim Uniwersytecie w Bogocie, aw 1913 roku rozpoczął pracę jako asystent dziennikarza i prawnika Rafaela Uribe Uribe.

Greiff i Los Panidas

Młody Leon wrócił do Medellín po pobycie w Bogocie i zaczął rozwijać swoją karierę literacką. Swoją pracę rozpoczął w lutym 1915 r. Od utworzenia grupy literackiej Los Panidas.

Podstawowymi celami tej grupy literackiej była poetycka odnowa i przeciwstawienie się ustalonym normom literackim. Pisarz współpracował z dwunastoma innymi młodymi ludźmi w wieku od osiemnastu do dwudziestu lat.

Panidas wydał magazyn o tym samym tytule, a Greiff był redaktorem pierwszych trzech części. Tam miał okazję zaprezentować wiersz „Ballada o ekstatycznych sowach”. Życie tego ruchu literackiego było krótkie, bo zaledwie cztery miesiące od założenia zaprzestali działalności.

Inne zadania

León de Greiff musiał poświęcić się innym zadaniom, aby utrzymać się finansowo. Tak więc w 1916 r. Pracował jako księgowy w Banku Centralnym, a następnie pełnił funkcję kierownika budowy Antioquia Railroad w regionie Bolombolo. Później ten obszar stał się inspiracją dla niektórych jego wersetów.

Powrót do literatury

Pisarz wznowił swoją pasję do literatury w 1925 roku, kiedy dołączył do nowoczesnego ruchu literackiego Los Nuevos. Spotkał tam wybitnych kolumbijskich intelektualistów, takich jak: Alberto Lleras Camargo, Germán Arciniegas, Rafael Maya i Luis Vidales.

W tym czasie opublikował kilka artykułów w czasopiśmie grupy i rozpoczął swoją profesjonalną konsolidację. W połowie lat dwudziestych León de Greiff opublikował swoją pierwszą książkę, zatytułowaną „Misrepresentations”. W tej pracy zademonstrowano jego kreatywność i zdolność do innowacji językowych.

Życie osobiste

W życiu autora było też miejsce na miłość. Kiedy miał szesnaście lat, poznał Matilde Bernal Nichols, z którą zaczął randkować, a następnie pobrali się w 1927 roku. Para miała czworo dzieci: Astrid, Boris, Hjalmar i Axel. Pozostali razem aż do jej śmierci.

Profesjonalny boom

León de Greiff rozwijał się zawodowo w latach trzydziestych XX wieku, publikując kilka książek. W latach 1930-1937 wydał trzy następujące utwory: Księgę znaków, Wariacje o niczym i Prosas de Gaspar. Od 1940 do 1945 roku prowadził zajęcia z literatury na Narodowym Uniwersytecie Kolumbii.

Ostatnie lata i śmierć

Kolumbijski poeta ostatnie lata swojego życia poświęcił pisaniu poezji i był kulturalnym przedstawicielem swojego kraju w Szwecji pod koniec lat pięćdziesiątych. Jego najnowsze publikacje to Under the Sign of Leo and Nova et Vetera. León de Greiff zmarł w wyniku wypadku 11 lipca 1976 roku w Bogocie w wieku osiemdziesięciu lat.

Nagrody i wyróżnienia

- North Star w 1964 roku, Szwecja.

- Order Boyacá w 1965 roku.

- Krajowa Nagroda Literacka 1970.

- Hołd od National College of Journalists. Przekazane przez pisarza Gabriela Garcíę Márqueza.

- Medal Jorge Zalamea w 1971 roku.

- Symboliczny topór Antioquia.

- Obywatelski Medal Generała Santandera w 1971 r.

- Nagroda Antioquia w 1973 roku.

- Honorowy Członek Instituto Caro y Cuervo w 1974 roku.

- Doktorat honoris Causa Universidad del Valle.

- Zakon San Carlos.

- Hołd od Krajowego Stowarzyszenia Instytucji Finansowych w 1975 roku.

- W Wenezueli jego imieniem nazwano nagrodę.

Styl

Twórczość Leóna de Greiffa należała do nurtów awangardowych i modernistycznych. Jego teksty cechowało użycie kulturalnych, nowatorskich i archaicznych słów. Pisarz nadał także swojej poezji symbolikę, grę słów i dźwięk, które odróżniały ją od innych i komplikowały jej rozumienie.

Miasto Medellín, miejsce urodzenia León de Greiff. Źródło: DAIRO CORREA, za Wikimedia Commons

Poetyckie dzieło tego autora uchodzi za autentyczne, dowcipne, pełne wyobraźni, dynamiczne, intensywne, a niekiedy filozoficzne. Greiff był pod wpływem swoich lektur europejskich pisarzy, takich jak Mallarmé, Baudelaire i Rimbaud.

Tematyczny

Leon de Grieff pisał w swoich dziełach o samej poezji i skupiał się na nadaniu jej innej perspektywy poprzez satyrę. Pisał również o miłości jako uczuciu częstym i absolutnie koniecznym, aby istnieć. W niektórych swoich wierszach odzwierciedlał to uczucie, umieszczając tylko wykrzyknik, który się zamyka.

Autor sprawił, że postrzeganie kobiecości, kobiety, emanuje z miłości. Poświęcił w nim idealną istotę o szerokich i symbolicznych cechach. Tak więc wersety odnoszące się do jego ust, ramion, dłoni, głosu i oczu były znane. Wszystko to bez utraty cech swojego stylu i muzykalności.

Odtwarza

- Przedstawianie nieprawdziwych informacji (1925).

- Księga znaków (1930).

- Wariacje wokół niczego (1936).

- Prosas de Gaspar (1937).

- Fárrago (1954).

- Pod znakiem Lwa (1957).

- Nova et vetera (1973).

Krótki opis niektórych jego prac

Przedstawianie nieprawdziwych informacji

Była to pierwsza książka wydana przez Leóna de Greiffa, a jej pełny tytuł brzmiał: Fałszywe przedstawienie Leo Legrisa, Matíasa Aldecoa y Gaspara, elementarz mamotreto 1915-1922. Tą pracą pisarz ujawnił zamiar zmiany lub zniekształcenia wytycznych ustalonych w literaturze kolumbijskiej na początku XX wieku.

Słowem „mamotreto” autor chciał uwydatnić „anormalność” swoich wierszy, ponieważ nie są one zgodne ze składnią i językoznawstwem tamtych czasów. W jego pracy była ironia i całkowicie ambitny zamiar. Geniusz i wyjątkowość León zostały potwierdzone w tej pierwszej publikacji.

Zarejestruj książkę

Ta druga praca kolumbijskiego pisarza miała satyryczny i muzyczny ton pod względem użycia języka. Podążał za tymi samymi parametrami, co pierwszy: rzucać wyzwanie, przekształcać i odnawiać poezję. Leon de Greiff dokonał kpiącego porównania ówczesnych poetów, używając pingwinów jako symboli.

Wariacje wokół niczego

Tą pracą León de Greiff dokonał satyrycznej krytyki poezji i ludzi, którzy ją otrzymali, czyli czytelników. Uważał, że twórczość poetycka tamtych czasów była sztywna, dlatego nalegał na swobodne pisanie, stosowanie gier słownych i innej miary.

Prosas of Gaspar

León de Greiff pozostał mocny w swojej poetyckiej koncepcji i dzięki tej pracy powrócił, aby dogłębnie potraktować problematykę, nie tracąc jednak ironicznego charakteru. Kontynuował debatę na temat pojęcia i znaczenia poezji. Były to dynamiczne zwrotki pełne dźwięku.

Fragment niektórych jego wierszy

„Cancioncilla”

„Chciałem raz na zawsze

-Kochałem ją od czasów starożytnych-

do tej kobiety, w której oczach

Wypiłem radość i ból …

Raz chciałem - nikt tego nie chciał

Ani nie będzie chciał, co jest żmudnym przedsięwzięciem-

do tej kobiety, w której jest ciepło

kwiatowe kolana zakotwiczyły moje marzenia.

Raz chciałem - nigdy o niej nie zapomniałem

żywy ani martwy - dla tej kobiety,

w której istocie jest cudowny

Żal mi się odrodzić …

A ta kobieta nazywa się … Nikt,

Nikt nie wie - ona wie i ja -.

kiedy umrę, powiedz -tylko-

Kto będzie kochał tak, jak on kochał?

„Piosenka nocna”

„W twoich włosach są perfumy

noc

aw twoich oczach jego burzliwe światło.

Smak nocy wibruje w twoim

pulsujące usta.

Moje serce przybite do

noc abenuz.

… noc jest w twoich ciemnych oczach,

opalowy:

konstelacje tętnią życiem

bańka.

Noc jest w twoich ciemnych oczach

kiedy je zamkniesz:

ostatnia noc, złowieszcza noc,

noc czarownic …

Na twoim czole ukryta udręka

błędy bezsenności,

aw Twojej kochającej piersi jego

burzowe światło.

W czarującą noc, czarującą

Myślę …

Smak nocy wibruje w twoim

pulsujące usta.

Twoje dłonie to dwa blade księżyce

na moim czole.

Gwoździe w tobie napędzają mnie, o noc

zachwycający!

Noc… letnie drewno mojego krzyża ”.

„Krótszy”

- Nie zostawiasz mnie, ledwo

przybywasz,

lekka marzycielska iluzja, gęsta,

intensywnie żywy kwiat.

Moje płonące serce do żniwa

jest twardy i odważny…; dla niego

dominacja, miękka …

Moje płonące serce dryfuje …

Nie zostawisz mnie, po prostu przybywasz.

Jeśli mnie zostawisz, jeśli się mnie boisz, odejdziesz …

kiedy

wróć, wrócisz jeszcze bardziej lubieżnie

a znajdziesz mnie, lubieżnego, ciebie

Czekanie…".

„Song of Rosa del Cauca”

„Och, Rosa oczu

jak zamknięta noc:

i powrócił im subtelny zez

perfidne i złe azagaje

dla mojego serca - dla odważnej i nieśmiałej pary -,

dla mojego serca: rzutki, bełty i maczugi!

A jego oczy bardzo mnie bolały

aksamit - czerń - i żądza - w ogniu -! ”.

„Biały księżyc … i zimno”

„Biały księżyc… i zimno…

i moje słodkie serce

jak dotąd … jak dotąd …

Tak odległa jego ręka!

Biały księżyc i zimno

i moje słodkie serce

jak dotąd…

I niejasne nuty fortepianu …

Z lasu pobliski aromat …

I szum rzeki …

I moje słodkie serce

jak dotąd…!".

„Song of Dinarzada”

„Byłeś mój, paląc Dinarzadę:

Cała twoja istota została mi dana

Błagam!

Cała twoja istota nic mi nie wydała!

Cały twój ogień rozpłynął się we mnie

ogień!

… Co mnie obchodzi ponury kurs

ślepy!

Ten opuszczony jest dla mnie ogniem

jałowa równina! Alígero popłynął

pod rozczochraną burzą!

Cały twój ogień rozpłynął się w moim ogniu!

Twoje wielkie serce, twoja dusza

ekstatyczny,

twój bardzo dobry duch, na moją prośbę

poddali się: nic mi nie ofiarowali!

Noc: w twoich wyjątkowych ramionach I.

Dostarczył,

Subtelna Dinazarda, sen nocy …

Byłeś mój, żarliwy Dinazardo!

Cały twój ogień rozpłynął się we mnie

ogień!".

Zwroty

- „Przede wszystkim zachęcał nas cel odnowy. W tamtych czasach poezja stała się zbyt akademicka. Wydawało nam się to starą rzeczą, z którą musieliśmy walczyć. W istocie to kryterium pokoleniowe staraliśmy się narzucić ”.

- "Straciłem czas i straciłem podróż …".

- „Nie opuszczasz mnie, gdy tylko do mnie dotrzesz, lekka marzycielska iluzja, gęsty, intensywny żywy kwiat”.

- „Cóż, jeśli miłość uciekła, to jeśli miłość odeszła… zostawmy miłość i idźmy z żalem…”.

- "… I opłakujmy się trochę za to, co było tak dużo … za zwykłą miłość, za tak dobrą ukochaną, za ukochaną tak dobrą, z rąk lilii …".

- "Ta kobieta to urna, pełna mistycznych perfum …".

- „Kochałem raz na zawsze - kochałem ją od zamierzchłych czasów - tę kobietę, w której oczach piłem radość i ból…”.

- „Poeta i kochanek Żyję tylko po to, by kochać i marzyć od stycznia do stycznia”.

- „Na zakręcie każdej drogi życie przynosi mi odważną miłość”.

- „Kocham samotność, kocham ciszę. Proszę, proszę o niewyraźne światło: mrok. Szanuję egzotykę i absurd ”.

Bibliografia

1. Lew Greiffa. (2019). Hiszpania: Wikipedia. Odzyskane z: es.wikipedia.org.
2. Tamaro, E. (2019). Lew Greiffa. (Nie dotyczy): Biografie i życie. Odzyskane z: biografiasyvidas.com.
3. Lew Greiffa. (2017). Kolumbia: Banrepcultural. Odzyskane z: encyclopedia.banrepcultural.org.
4. Martínez, W. (2019). Leon de Greiff: dyscyplina bohemy. Kolumbia: The Spectator. Odzyskany z: elespectador.com.
5. Lew Greiffa. (S. f.). Kuba: EcuRed. Odzyskany z: ecured.cu.