ZESPÓŁ KOQUELUCHOIDALNY: ROZPOZNANIE, OBJAWY, LECZENIE - MEDYCYNA - 2026

Zespół koqueluchoidalny to nazwa szeregu objawów ze strony układu oddechowego, podobnych do tych występujących w przypadku krztuśca, ale gdzie nie można wykazać obecności Bordetella pertussis. Podobnie jak krztusiec, naturalna historia tej patologii wpływa na układ oddechowy. Ale mogą to powodować różne rodzaje bakterii lub wirusów.

W niektórych przypadkach krztusiec wytwarzany w efekcie przez Bordetella pertussis można nazwać zespołem koqueluchoidalnym, tylko dlatego, że nie dysponujemy niezbędnymi metodami diagnostycznymi do izolacji mikroorganizmu.

Znane są trzy gatunki Bordetella: B. pertussis, B. parapertussis i B. bronchiseptic. Nie wykazano odporności krzyżowej między tymi trzema gatunkami. Oznacza to, że możesz mieć „krztusiec” więcej niż raz.

Przenoszenie przebiega przez bezpośredni kontakt, z osoby na osobę, poprzez kropelki śliny.

Etiologia zespołu Coqueluchoid

Zespół może być spowodowany przez kilka rodzajów bakterii innych niż Bordetella pertussis i Bordetella parafertussis. Wśród nich są H. influenzae, M. catarrhalis i M. pneumoniae.

Podobnie może być spowodowane przez niektóre wirusy, które zostały już wyizolowane z podobnych klinik, takie jak adenowirus, wirus grypy, paragrypy 1-4, syncytialny wirus oddechowy (RSV), wirus cytomegalii i wirus Epsteina-Barra.

Z tego ostatniego syncytialny wirus oddechowy jest przyczyną prawie 80% obrazów klinicznych zwanych „zespołem koqueluchoidalnym”. Z tego powodu ten bardzo podobny obraz kliniczny może wystąpić kilka razy w ciągu życia człowieka.

Istnieją dowody na symbiotyczny związek między B. pertussis a adenowirusem. Wskazuje to, że zakażenie przez jeden z mikroorganizmów predysponuje do zakażenia przez drugi.

Objawy

Krótko mówiąc, objawy są takie same, jak w przypadku krztuśca. Z tego powodu ważne jest, aby je rozróżnić poprzez izolację mikroorganizmu, aby nadać diagnozie nazwę.

Obraz objawowy dzieli się na trzy fazy lub stadia kliniczne, które różnią się nieznacznie w zależności od wieku pacjenta.

Faza nieżytowa

W tej fazie objawy są nieswoiste i przypominają wyraźnie infekcję górnych dróg oddechowych.

Występuje z wyciekiem z nosa, zatorami, zapaleniem spojówek, łzawieniem i niską gorączką. Ta faza trwa około 1 do 2 tygodni. Gdy objawy zaczynają ustępować, rozpoczyna się kolejna faza.

Faza napadowa

Drażniący i przerywany suchy kaszel oznacza początek tej fazy. Później ewoluuje w nieuniknione napady, które są główną cechą patologii.

Pacjent będzie kaszleł w sposób ciągły. Szyja i jama klatki piersiowej zostaną nadmiernie rozciągnięte. Ponadto będzie miał wystający język, szerokie, łzawiące oczy i niewielką okołowargową sinicę.

Kaszel jest zaczerwieniony i czasami wymiotny. Ten okres ulega zaostrzeniu, osiągając więcej niż jeden epizod na godzinę. Faza ta trwa od 2 do 6 tygodni, kiedy nasilenie i częstotliwość objawów zaczynają się zmniejszać.

Faza rekonwalescencji

Ta faza trwa około 2 tygodni. W tym czasie objawy zaczynają ustępować, aż znikną całkowicie.

U niemowląt stadium nieżytowe prawie wcale się nie objawia. Każdy bodziec uważany za normalny może wywołać uduszenie zaczerwienieniem twarzy. Po epizodzie napadowego kaszlu może wystąpić sinica lub bezdech.

Okres rekonwalescencji u niemowląt jest wydłużony. Na tym etapie kaszel i stridor są głośniejsze.

U osób dorosłych i młodzieży zwykle dochodzi do utraty odporności nabytej przez szczepionki. Zwykle trwa to 5-10 lat od przyjęcia ostatniej dawki.

Dlatego w takich przypadkach objawy mogą być różne lub łagodniejsze. Kaszel może trwać dłużej niż dwa tygodnie i nie daje żadnych objawów ogólnoustrojowych.

Diagnoza

Zwykle diagnoza ma charakter kliniczny, epidemiologiczny i parakliniczny.

Klinicznie, Atlanta CDC i WHO ustalają jako potwierdzoną diagnozę kliniczną: kaszel trwający dłużej niż dwa tygodnie, któremu towarzyszą napady, stridor lub wdechowy kogut, powodujący epizody wymiotów.

Z epidemiologicznego punktu widzenia diagnozuje się go u niemowląt, które nie są jeszcze wystarczająco duże, aby otrzymać wszystkie dawki szczepionki lub które nie otrzymały przynajmniej pierwszych 3 dawek.

Podobnie jest wykonywany u młodzieży i dorosłych, u których odporność indukowana szczepionką jest osłabiona, co czyni je podatnymi na infekcje.

Paraklinicznie, złotym standardem WHO jest posiew nosogardzieli. Może to być spowodowane aspiracją lub wymazem (dakronem lub alginianem wapnia), z ujemnym wynikiem w kierunku Bordetella pertussis, jak również ujemnym wynikiem PCR.

Jeśli kultura jest pozytywna, nie jest już uważana za zespół Coqueluchoid, ale ustalono rozpoznanie krztuśca.

Kryteria różnicowania

Wyróżnia się dwa terminy, w zależności od kryteriów, które spełnia pacjent:

• Przypadek prawdopodobny: rozpoznanie kliniczne bez diagnozy paraklinicznej.
• Potwierdzony przypadek krztuśca:

1. Wszelkie objawy ze strony układu oddechowego, z dodatnim posiewem w kierunku Bordetella pertussis.
2. Kliniczne kryteria diagnostyczne z dodatnim CRP.
3. Kryteria epidemiologiczne, z kulturą pozytywną.

Leczenie

Leczenie będzie zależało od mikroorganizmu, który powoduje infekcję. Jeżeli obecność drobnoustroju bakteryjnego zostanie wykazana paraklinicznie, leczenie będzie oparte na antybiotykoterapii.

Z kolei antybiotykoterapia opiera się na makrolidach. Erytromycyna jest przepisywana jako pierwsza opcja w dawce 40-50 mg / kg / dobę co 6 godzin przez 14 dni lub klarytromycyna 15-20 mg / kg / dobę co 12 godzin przez 7 dni. Dodatkowo przepisywane są leki rozszerzające oskrzela.

Jeśli zostanie wykazane paraklinicznie, że kolonizacja była spowodowana przez wirusa, leczenie będzie objawowe. W przypadku niemowląt szczególna uwaga zostanie zwrócona.

Przeprowadza się płukanie nosa roztworem fizjologicznym i nebuloterapię bromkiem ipatropium 1 kropla / kg / dawkę do 10 kg (15 kropli w wieku powyżej 6 lat i 20 kropli w wieku powyżej 12 lat).

Wykonywany jest również cykl 3 nebulizacji w odstępach co 20 minut.

W bardzo ciężkich przypadkach niewydolności oddechowej można zastosować steroidy EV, takie jak hydrokortyzon 10 mg / kg / dawkę EV STAT, a następnie, jeśli to konieczne, 5 mg / kg / dawkę EV co 6-8 godzin.

Można również zastosować Solumedrol w dawce 3-5 mg / kg / dawkę EV STAT oraz w dawce podtrzymującej 1-2 mg / kg / dawkę EV co 8-12 godzin.

Rekomendacje

Zaleca się przestrzeganie harmonogramu szczepień sugerowanego przez CDC, DTaP w 2., 4., 6., 15-18. Miesiącu oraz piątej i ostatniej dawki w 4-6 lat.

Podobnie dawka TDaP jest zalecana u dzieci w wieku 11 lub 12 lat lub u dorosłych, którzy nigdy nie otrzymali szczepionki.

Różnica między krztuścem a zespołem koqueluchoidalnym

Różnica polega tylko na tym, że w krztuścu Bordetella pertussis można wyizolować z hodowli nosogardłowej.

Dzieje się tak, ponieważ Bordetella pertussis jest jedyną, która pomimo wspólnego wysokiego stopnia homologii z podobnymi gatunkami, wyraża toksynę krztuśca lub toksynę krztuścową. Natomiast mikroorganizmy wytwarzające zespół koqueluchoidów go nie wyrażają.

W krztuścu to nie bakteriemia powoduje patologię, ponieważ bakterie nie mogą przenikać przez warstwy nabłonka. To toksyna powoduje miejscowe i ogólnoustrojowe skutki po wejściu do krwiobiegu.

Jeśli chodzi o objawy kliniczne, charakterystyczny „kogut” krztuśca nie jest tak wyraźnie widoczny w zespole koqueluchoidalnym.

Dzieci ze szczepionką DTaP mają skrócenie wszystkich faz w krztuścu, ale nie ma to miejsca w przypadku zakażeń pozostałymi drobnoustrojami.

Bibliografia

1. Centra Kontroli i Prewencji Chorób. National Center for Immunization and Respiratory Diseases (NCIRD). 2017. Odzyskany z cdc.gov.
2. Traktat Pediatryczny. Elsevier Saunders. Tom I. 18th Edition. Sarah S. Long. Krztusiec. (Bordetella pertussis i Bordetella parapertussis) Rozdział 194. Infectious Diseases, 1178-1182.
3. Centra Kontroli i Prewencji Chorób. Krztusiec (krztusiec). Odzyskany z cdc.gov.
4. Cortese MM, Bisgard KM. Krztusiec. W: Wallace RB, Kohatsu N, Kast JM, wyd. Maxcy-Rosenau-Last Public Health & Preventive Medicine, wydanie piętnaste. The McGraw-Hill Companies, Inc.; 2008: 111–14.
5. Pabón, JH Konsultacja kliniczna - lekarska. MedBook. Od redakcji medycznej. Wydanie 2. (2014); 390-391.