Van Rensselaer Potter (1911-2001) był biochemikiem i bioetykiem amerykańskiego pochodzenia. Cała jego praca była poświęcona badaniom nad rakiem, ostatecznie pracując jako profesor w dziedzinie onkologii w laboratorium McArdle na Uniwersytecie Wisconsin.
Niektórzy twierdzą, że był pierwszą osobą, która użyła słowa bioetyka, chociaż naukowcy z tej dziedziny generalnie są przeciw temu stwierdzeniu, ponieważ Fritz Jahr jest uważany za ojca bioetyki.
Van Rensselaer Potter. Zdjęcie pochodzi z https://www.harvardsquarelibrary.org
Martwił się także polityką i aktywizmem, będąc członkiem wielu stowarzyszeń i organizacji, które troszczyły się o środowisko i zajmowały się zdrowiem lub biologią komórki.
Biografia
Wczesne lata
Van Rensselaer Potter urodził się 27 sierpnia 1911 roku w północno-wschodniej Dakocie Południowej. Przyszedł na świat na farmie należącej do jego dziadków ze strony ojca. Nazwali go właśnie na cześć jego dziadka, który zmarł, gdy miał zaledwie 51 lat, rok przed narodzinami naukowca.
Jego matka, Eva Herpel Potter, zginęła w wypadku samochodowym, gdy Van był zaledwie siedmioletnim chłopcem. Fakt ten wzmocnił więź między Van Rensselaer i jego ojcem, Arthurem Howardem Potterem. Jego ojciec ożenił się ponownie z Anną Sivertson iz tego związku urodziły się dwie siostry Van Rensselaer.
Zawsze miał bardzo dobre stosunki z siostrami. Chociaż oni i ich rodziny mieszkali daleko od Tacomy, w Waszyngtonie, wybranym przez naukowca miejscu zamieszkania.
Studia
Ukończył szkołę średnią w 1928 roku, praktykę, którą ukończył w szkole Pierpont, gdzie uczęszczał do klas, które liczyły tylko nieco ponad dziesięciu uczniów.
Po ukończeniu szkoły średniej, dzięki pomocy dwóch babć, zapisał się do South Dakota State College. Obaj wnieśli 800 dolarów dla Van Rensselaer, aby kontynuować jego naukę.
Już na drugim roku była w stanie zarobić wystarczająco dużo pieniędzy, aby pokryć wszystkie swoje wydatki. Ponadto zdobył szczególne uznanie, które przyznali jego nauczyciele oraz jego szef Kurt Walter Franke, kierownik działu chemii na stanowisku doświadczalnym.
Jego pierwszym zadaniem było umycie klatek, w których znajdowały się szczury, które były częścią eksperymentów w laboratorium. Był również odpowiedzialny za projektowanie diet dla tych zwierząt.
Stopniowo nabierał nowych funkcji. Później był odpowiedzialny za karmienie i ważenie zwierząt, a potem był tym, który przeprowadzał sekcje, gdy umarły z powodu skażenia selenem.
Z biegiem czasu uzyskał swobodę opracowywania różnych eksperymentów w laboratorium. Niektóre z nich trwały kilka miesięcy. Podzielił się również autorstwem kilku artykułów, które zostały opublikowane w Journal of Nutrition, gdzie opisywał pracę wykonywaną jako student.
W 1933 r. Uzyskał tytuł licencjata z wyróżnieniem, uzyskując specjalizację z chemii i biologii. Po ukończeniu podstawowych studiów pozostał w laboratorium, pracując u boku Franke. W międzyczasie brał udział w kursach podyplomowych, choć jego zamiarem było uzyskanie stypendium, aby móc ubiegać się o doktorat.
Życie osobiste
Jako student poznał Vivian Christensen, która również była studentką tej uczelni. W 1935 roku Van Rensselaer uzyskał stypendium od Wisconsin Alumni Research Foundation na pracę na wydziale biochemii Uniwersytetu Wisconsin pod kierunkiem profesora Conrada Elvehjem.
Dzięki stypendium, które zapewniło pomoc finansową, Van Rensselaer udało się poślubić Christensena 3 sierpnia 1935 roku.
Doktorat
W 1938 roku uzyskał stopień doktora fizjologii lekarskiej. Dzięki temu uzyskał kolejne stypendium, tym razem habilitacyjne oraz National Research Council. Plan zakładał wyjazd do Sztokholmu w Szwecji, aby pracować z profesorem Hansem von Eulerem.
Na drugi rok jego habilitacji zorganizowano wyjazd do Anglii w celu wymiany wiedzy z profesorem Hanem Krebsem. Van Rensselaer dotarł na terytorium Anglii dzień po rozpoczęciu II wojny światowej i otrzymał rozkaz natychmiastowego powrotu do Stanów Zjednoczonych.
Po powrocie do Ameryki wylądował w McArdle Laboratory. Był, wraz z Haroldem Ruschem, jedynym pracownikiem tego laboratorium. W 1940 r. Uzyskał zezwolenie na pobyt na kampusie uniwersyteckim, aw 1947 r. Objął stanowisko profesora zwyczajnego.
Van Rensselaer Potter zmarł w wieku 90 lat w czwartek 6 września 2001 roku. Jego śmierć nastąpiła w szpitalu w Wielkiej Brytanii, kiedy był otoczony przez rodzinę. Jego śmierć nastąpiła, gdy nie pokonał krótkiej choroby, która go trapiła.
Składki
Jego kariera zawodowa skupiała się na badaniu raka. W większości swoich eksperymentów używał szczurów.
Jeden z nich polegał na określeniu wszystkich odmian enzymów, które występowały w guzach wątroby przeszczepionych szczurom. Te guzy wątroby były produktem około 40 różnych guzów pierwotnych wywołanych przez niektóre substancje chemiczne, które zostały wprowadzone do diety zwierząt.
Wraz z rozwojem eksperymentów było niezwykłe, jak rak był częścią procesu, który miał różne etapy. Mutacje genetyczne były zdolne do promowania raka.
Nie był zaangażowany w terapię raka, ale jego badania doprowadziły do powstania nowych form chemioterapii.
Jego badanie w 1951 roku było oparte na inhibitorach enzymów. Dzięki tym eksperymentom Van Rensselaer zaproponował testowanie różnych kombinacji środków chemioterapeutycznych. Pomysły Van Rensselaer zostały zastosowane w różnych przypadkach medycznych.
Polityka
Po latach poświęconych światu nauki Van Rensselaer odegrał również rolę w dziedzinie polityki. W latach sześćdziesiątych dołączył do grupy aktywistów na rzecz stworzenia budynku nad brzegiem jeziora Monona w Madison.
Był także przewodniczącym wspólnoty obywatelskiej Monona Terrace i ściśle współpracował z burmistrzem Otto Festge. Podniósł projekt budowy basenu Monona, ale jego pomysły nie zakończyły się wówczas happy endem. Projekt został zatwierdzony dopiero 30 lat później, budowany w 1997 roku.
Van Rensselaer został również wybrany na prezesa American Society for Cell Biology w 1964 roku. W 1974 roku funkcję prezesa pełniło także Cancer Association.
Był członkiem wielu stowarzyszeń i organizacji. W swojej karierze bez problemu pracował w różnych komisjach zajmujących się badaniem raka.
Na poziomie międzynarodowym doceniona została również twórczość Van Rensselaer. Wygłosił wiele wykładów na całym świecie. W 1970 roku spopularyzował termin bioetyka.
Ostatecznie Van Rensselaer wycofał się z życia zawodowego w 1982 roku, chociaż sześć lat później opublikował książkę pod tytułem Global Bioethics, Building on the Leopold Legacy. Opublikował także kilka artykułów przed śmiercią.
Bibliografia
- Amir Muzur, I. (2012). Van Rensselaer Potter i jego miejsce w historii bioetyki. LIT VERLAG WIEN.
- De Vecchi, G. (2007). Wprowadzenie do bioetyki. Caracas: Paulinas Editorial.
- Edwards, D. (2015). Odsłanianie ziemi - uzdrawianie ziemi. : Liturgical Press.
- Uniwersytet Jaume. (1992). Recerca, Pensament I Analisi Magazine. Barcelona.
- Van Rensselaer, P. (1988). Globalna bioetyka. Michigan: Michigan Estate University Press.