8 RODZAJE NAPADÓW I ICH CHARAKTERYSTYKA - NEUROPSYCHOLOGIA - 2026

Do głównych rodzajów napadów padaczkowych są uogólnione i ogniskowej. W zależności od dotkniętego obszaru mózgu zostanie określona obecność jednego lub drugiego typu. Napad polega na nieprawidłowym wyładowaniu elektrycznym z mózgu, które może spowodować omdlenie, utratę przytomności i wykonywanie mimowolnych i niekontrolowanych ruchów motorycznych (skurcze).

Jednak nie wszystkie napady są takie same, ponieważ istnieje kilka rodzajów napadów zależnych od zajęcia mózgu.

Termin napad lub napad padaczkowy odnosi się do nagłej lub nagłej dysfunkcji mózgu, która powoduje zapaść, napady padaczkowe lub czasowe inne zaburzenia zachowania.

Z medycznego punktu widzenia napad jest po prostu przejściowym objawem charakteryzującym się aktywnością neuronów w mózgu, która prowadzi do specyficznych objawów fizycznych, takich jak powtarzające się drżenie i rozdęcie jednego lub więcej nagłych mięśni.

Podobnie, napady mogą powodować zmiany w stanie psychicznym osoby i zaburzenia psychiatryczne, takie jak dejà vu lub jamais vu.

Dziś wiadomo, że większość napadów jest powodowana przez wstrząsy elektryczne, które występują w mózgu lub omdlenia, czyli przez zmniejszenie dopływu krwi do mózgu.

Rodzaje napadów i ich charakterystyka

Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwa główne typy napadów, jednak zobaczymy, ile różnych podtypów można zaobserwować w każdym rodzaju napadu.

- Uogólniony kryzys

Te typy napadów to te, które są spowodowane nieprawidłową aktywnością neuronów po obu stronach mózgu. Jak sama nazwa wskazuje, w napadach uogólnionych cały mózg jest narażony na nieprawidłowe wstrząsy elektryczne.

Wpływając na cały mózg, te typy napadów są uważane za cięższe niż te, które nie są uogólnione. Podobnie słynne objawy, takie jak omdlenie, utrata przytomności lub obecność skurczów mięśni, są zwykle typowe dla tego typu napadu.

Kiedy mówimy o napadzie uogólnionym, najprawdopodobniej mówimy o tym bardziej znanym typie napadu. Jednak pomimo tego, że tego typu napady są tymi, które najczęściej powodują skurcze mięśni, nie we wszystkich typach napadów uogólnionych je występują.

I to jest, że wśród napadów uogólnionych znajdujemy różne podtypy napadów, z których każdy ma określone cechy.

W rzeczywistości wśród tego typu napadów można znaleźć kryzysy „konwulsyjne”, to znaczy z obecnością mimowolnych i uogólnionych ruchów motorycznych, oraz kryzysy „niekonwulsyjne”, w których tego typu skurcze mięśni nie występują.

Napad bez napadu

Ten typ napadu charakteryzuje się brakiem napadu, to znaczy, gdy osoba cierpi na tego typu napady, nie objawia się typowymi skurczami mięśni. Ten typ napadu należy do napadów uogólnionych, dlatego charakteryzuje się występowaniem nieprawidłowej aktywności neuronów po obu stronach mózgu.

Zwykle stan tego typu przełomu, mimo że nie obejmuje skurczów mięśni i jest wizualnie mniej agresywny, jest zwykle poważny. Osoba cierpiąca na to może wydawać się wpatrywać się w przestrzeń lub mieć łagodne drżenie mięśni.

Jednak są one uważane za napady „drobnego zła”, a osoba z nimi nie spuszcza wzroku przez kilka sekund, a następnie wraca do pełnej funkcjonalności.

Po przeżyciu tego kryzysu osoba nie pamięta, co się stało podczas napadu. Jednak typowy okres po napadzie (po napadzie), który zobaczymy, zwykle nie występuje w większości innych rodzajów napadów.

Przełom miokloniczny

W tego typu uogólnionym kryzysie zdarzają się skurcze lub skurcze mięśni. Charakteryzuje się głównie występowaniem gwałtownych skurczów mięśni ciała, zwłaszcza rąk i nóg oraz utratą przytomności.

Napady miokliniczne mogą być spowodowane różnymi patologiami.

Jedna z przyczyn przełomu mioklinicznego klasyfikuje napad jako łagodny lub nieepileptyczny i powoduje bardzo łagodne szarpnięcia, podobne do tych, które ludzie mają podczas snu.

Inne przyczyny tego typu napadów to epilepsja. Wśród nich można znaleźć wyłączną dla dzieciństwa łagodną padaczkę miokliniczną. Jest to dziwne zaburzenie, które występuje w kilku przypadkach i zaczyna się między 4 a 2 rokiem życia.

Pozostałe dwie przyczyny napadu mioklinicznego to ciężka padaczka miokliniczna, na którą składa się zaburzenie powodujące przewlekłe i postępujące uszkodzenie mózgu, oraz zespół Lenox-Glastaut, ciężka choroba neurologiczna związana z brakiem fal kolczastych. na EEG i upośledzeniu umysłowym.

Kryzys toniczny

Tego typu napady powodują ekstremalną sztywność mięśni ciała, zwykle pleców, nóg i ramion.

Podobnie jak reszta, tłumaczy się je nieprawidłowymi wyładowaniami elektrycznymi w mózgu, które w większości przypadków powodują omdlenia i utratę przytomności.

Kryzys klonowania

Podobnie jak poprzednia, występują zmiany mięśniowe, ale różnicuje je obecność powtarzających się spazmatycznych ruchów mięśni po obu stronach ciała zamiast ekstremalnej sztywności mięśni.

Ten typ kryzysu może być związany z powszechnie znanym napadem padaczkowym, w którym osoba „konwulsje” poprzez nagłe ruchy mięśni i ciągłe skurcze.

Kryzys toniczno-kloniczny

Te typy napadów stanowią mieszaninę objawów napadów tonicznych i klonicznych. Osoba może mieć sztywne ciało, powtarzające się ciągnięcie kończyn i całkowitą utratę przytomności.

Te typy napadów są uważane za napady „grand mal” i są interpretowane jako najpoważniejsze ze wszystkich rodzajów napadów uogólnionych.

Kryzys atoniczny

Ten ostatni rodzaj napadów uogólnionych charakteryzuje się całkowitą utratą napięcia mięśniowego.

Osoba dotknięta tego typu napadem mimowolnie upadnie lub upuści głowę i zapadnie się, tracąc napięcie mięśniowe praktycznie w całym ciele.

- Kryzys ogniskowy

W przeciwieństwie do napadów uogólnionych, ten typ napadu charakteryzuje się oddziaływaniem tylko na określony obszar mózgu.

Nieprawidłowe wyładowania elektryczne, które charakteryzują napady, w tym przypadku wpływają tylko na niewielką część mózgu, więc napad nie wpływa na pozostałe struktury nerwowe.

Uważa się, że ten rodzaj kryzysu jest mniej poważny niż poprzednie, ale znacznie bardziej rozpowszechniony w społeczeństwie. W rzeczywistości szacuje się, że około 60% osób z padaczką cierpi na napady ogniskowe, a nie uogólnione.

Podobnie, ten typ napadu zwykle nie wpływa na świadomość osoby, więc kiedy dana osoba przechodzi ogniskowy kryzys, mimo że jest w stanie nieznacznie stracić stan świadomości, rzadko zemdlała lub była całkowicie nieprzytomna.

Podobnie, typowe objawy mięśniowe w postaci skurczów i gwałtownych i agresywnych szarpnięć w różnych obszarach ciała, nie są również widoczne w napadach ogniskowych.

Napady ogniskowe odnoszą się do tego typu napadów, które w niektórych przypadkach mogą być praktycznie bezobjawowe i które są znacznie mniej zauważalne i szokujące niż napady uogólnione.

Ogólnie rzecz biorąc, chociaż napady można sklasyfikować zgodnie z regionem mózgu, na który wpływają, dzieli się je na dwie główne kategorie:

Proste napady ogniskowe

W obliczu tego typu napadu osoba pozostaje przytomna i nie omdlewa ani nie traci przytomności w żadnym momencie. Możesz jednak doświadczyć niezwykłych lub dziwnych uczuć, wrażeń lub doświadczeń.

W przypadku kryzysu, czyli nieprawidłowej aktywności elektrycznej w określonym regionie mózgu, jednostka może mieć nagłe i niewytłumaczalne uczucie radości, złości lub smutku.

Podobnie, możesz również mieć objawy, takie jak nudności lub wymioty i mieć dziwne wrażliwe doświadczenia, takie jak słuch, węch, widzenie lub odczuwanie rzeczy, które nie są prawdziwe.

Złożone napady ogniskowe

Ten typ napadu różni się od poprzedniego przede wszystkim wpływem na świadomość. Podczas gdy w prostych kryzysach osoba pozostaje przytomna, w tego typu napadach osoba ma niewielką utratę przytomności.

Zwykle osoba cierpiąca na złożony kryzys często relacjonuje senne lub dziwne doświadczenie, z którego nie pamięta niczego dokładnie.

Podczas kryzysu osoba może wykonywać dziwne zachowania, takie jak powtarzające się ruchy powiek, tiki motoryczne, dziwne ruchy ustami lub nawet zmiany w chodzie, ale nie będzie wykazywać skurczów mięśni typowych dla napadów uogólnionych.

Bibliografia

1. Bleck TP. Napady u osób w stanie krytycznym. W: Szewc WC. Medycyna krytyczna. Madryt: Interamericana 2001, s. 1546-54.
2. Żonaty J. Napady i stan konwulsyjny. W: Casado Flores, Serrano A, red. Nagłe wypadki i leczenie poważnego dziecka. Madryt: Ergon; 2000. s. 321-5.
3. Domínguez MA, Gutiérrez J. Status choroby epileptycznej. W: Caballero A. Intensywna terapia. 2ed. Miasto Hawana: ECIMED; 2003.p. 3687-3722.
4. Navarro VR, Falcón A. Napady u ciężko chorego pacjenta. Neurology 1997; 25 (148): 2075–7.
5. Navarro VR, López O, Ramírez CA, Becquer C. Stan konwulsyjny. Rozważania na temat jego klasyfikacji i terapii. Rev Finlay 1992; 6 (3-4): 185-91.