TRWAŁA UWAGA: CECHY, TEORIE I DZIAŁANIA - PSYCHOLOGIA - 2026

Przedłużonym uwaga jest umiejętność, która pozwala nam się skupić się na jednej czynności lub bodźca przez pewien okres czasu. Jest ściśle związany z koncentracją, ponieważ pozwala nam zablokować ewentualne zewnętrzne czynniki rozpraszające, aby skupić się na jednej rzeczy.

W rzeczywistości, mówiąc o utrzymaniu uwagi, zwykle wspomina się o dwóch równie ważnych elementach: czujności, która pozwala nam wykryć pojawienie się odpowiedniego bodźca, oraz koncentracji, która pozwala nam wyeliminować czynniki rozpraszające i skupione na bodziec lub aktywność, która nas interesuje.

Źródło: pixabay.com

Stała uwaga jest podstawową umiejętnością w większości dziedzin naszego życia. Bez niej nie bylibyśmy w stanie wykonać praktycznie żadnego zadania, osiągnąć naszych celów ani uniknąć przedstawianych nam rozproszeń. Dlatego jego badanie jest bardzo ważne w dziedzinie psychologii.

W tym artykule omówimy wszystkie cechy tego rodzaju opieki, a także główne teorie, które próbują wyjaśnić, jak to działa. Ponadto przyjrzymy się niektórym sposobom wzmocnienia tej umiejętności i ocenimy za jej pomocą Twój poziom umiejętności.

cechy

Trwała uwaga to zdolność organizmu do utrzymywania skupienia uwagi przez mniej lub bardziej długi czas, przy jednoczesnym zachowaniu czujności na możliwą obecność pewnych typów bodźców.

Ogólnie można powiedzieć, że trwała uwaga jest równoznaczna z wytrwałością uwagi w czasie.

Ten proces poznawczy ma szereg cech, które należy znać, aby jak najlepiej go wykorzystać i rozwinąć dzięki temu nasze możliwości. Tutaj zobaczymy niektóre z najważniejszych.

Trudno jest wytrzymać w czasie

Uwaga to proces, który ze względu na sposób działania jest bardzo trudny do utrzymania w czasie. Oznacza to, że zwykle możemy skupić się na zadaniu tylko przez określony czas, a następnie będziemy musieli odpocząć, zanim będziemy mogli spróbować ponownie.

Badania nad utratą koncentracji wykazały, że istnieją głównie dwa sposoby, w których nasza trwała uwaga zmniejsza się po przytrzymaniu jej przez jakiś czas. Te dwa sposoby to rozproszenie uwagi i zaniki uwagi.

Rozproszenie uwagi to proces, w wyniku którego osoba zaczyna mieć coraz większe problemy z odfiltrowaniem bodźców, które nie są dla niej interesujące i skoncentrowaniem się na wykonywanym zadaniu. Im bardziej wzrasta odwracalność, tym trudniej jest nie dać się ponieść elementom otoczenia.

Z drugiej strony zaniki uwagi mają więcej wspólnego z intensywnością uwagi jednostki. Osoba może nadal czekać na swoje zadanie, ale jej poziom aktywacji jest niższy.

Dlatego stajesz się mniej wydajny i masz więcej problemów z radzeniem sobie z czynnościami, które chcesz wykonywać.

To bardzo wymagający proces

Na poziomie poznawczym, trwała uwaga zużywa wiele zasobów umysłowych. Z tego powodu istnieje wiele czynników, które wpływają na ilość czasu, w którym możemy skupić się na jednym zadaniu.

Istnieje zjawisko psychologiczne, znane jako „zubożenie ego”, które składa się z następujących elementów: kiedy wykonujemy złożone zadanie wymagające dużej koncentracji lub znacznego wysiłku, nasza zdolność do utrzymywania stałej uwagi maleje.

Na przykład uczeń, który z samego rana pozostaje bardzo uważny na wyjaśnienia nauczyciela, będzie miał większe trudności z utrzymaniem koncentracji przez resztę dnia niż ten, który nie wykorzystywał tak intensywnie swojej ciągłej uwagi.

Może trenować lub zanikać

Ilość utrzymywanej uwagi, którą możemy ćwiczyć w ciągu dnia, nie jest ustalona. Wręcz przeciwnie, zależy to od wielu czynników, takich jak sposób, w jaki zwykle wykorzystujemy tę zdolność, styl życia, jaki prowadzimy, czy zadania, które często wykonujemy, które wymagają użycia tej umiejętności.

Na przykład udowodniono, że dobry sen, zbilansowana dieta i wykonywanie ćwiczeń fizycznych to procedury, które mogą znacznie zwiększyć ilość utrzymywanej uwagi, którą możemy wykorzystać w ciągu jednego dnia.

Wręcz przeciwnie, jeśli źle się odżywiamy, nie odpoczywamy i prowadzimy siedzący tryb życia, zmniejszy się nasza zdolność koncentracji.

Ponadto, w zależności od tego, w jaki sposób wykorzystujemy naszą ciągłą uwagę, ilość, którą możemy zużyć w ciągu dnia, będzie z czasem wzrastać lub maleć.

W tym sensie ta umiejętność jest jak mięsień: jeśli skupimy się na wymagającym zadaniu, po pewnym czasie będzie nam łatwiej zrobić to ponownie.

Wręcz przeciwnie, jeśli pozwolimy się rozpraszać wszelkiego rodzaju bodźcom i wykonujemy tylko proste zadania, które nie wymagają naszej koncentracji, z czasem zdolność ta zaniknie i trudniej będzie nam skupić się tylko na jednej rzeczy.

Teorie

Istnieją głównie cztery teorie, które próbują wyjaśnić, czym jest trwała uwaga i jak ona działa: teoria aktywacji, teoria wykrywania sygnału, teoria habituacji i teoria oczekiwań. Następnie zobaczymy, z czego składa się każdy z nich.

Należy podkreślić, że jest bardzo możliwe, że te cztery teorie są częściowo słuszne. Proces, dzięki któremu jesteśmy w stanie utrzymać naszą uwagę, jest bardzo złożony, więc nie ma jednego prostego wyjaśnienia, które pozwoliłoby nam go w pełni zrozumieć.

Teoria aktywacji

Teoria aktywacji, znana również jako teoria pobudzenia, stwierdza, że ​​potrzebujemy określonego poziomu stymulacji, aby móc skoncentrować się na zadaniu.

Jeśli nasza aktywacja jest zbyt niska, znudzimy się i nie będziemy mogli się skoncentrować; ale jeśli jest zbyt wysoki, będziemy zestresowani lub rozproszeni.

Dlatego dla każdego zadania istnieje optymalny punkt pobudzenia, który pozwala nam utrzymać naszą uwagę tak długo, jak to możliwe.

Problem w tym, że wiele zadań wymagających koncentracji jest nudnych, więc nie aktywują nas i trudno jest nam uniknąć rozpraszania się i dać się ponieść bodźcom zewnętrznym.

Na przykład uczeń, który próbuje zapamiętać tekst na temat, którego nie lubi, znudzi się i przez to straci koncentrację.

Zamiast tego ten sam młody człowiek, który próbowałby nauczyć się słów do swojej ulubionej piosenki, bez problemu mógłby skupić na niej swoją uwagę.

Teoria wykrywania sygnałów

Ta druga teoria ciągłej uwagi głosi, że nasza zdolność do wykrywania określonych sygnałów lub bodźców zmniejsza się wraz ze wzrostem zmęczenia.

Tak więc na początku wykonywania zadania byłoby nam łatwo utrzymać stałą koncentrację, ale z biegiem czasu stawałoby się to coraz bardziej skomplikowane.

Proces ten był wielokrotnie testowany w warunkach laboratoryjnych. Na przykład w jednym eksperymencie uczestnicy zostali poproszeni o naciśnięcie przycisku, gdy zobaczyli określony rodzaj bodźca pojawiający się na ekranie.

Ponieważ było też wiele rozrywek, wymagało to z jego strony dużej koncentracji.

Rozpoczynając zadanie, przez większość czasu uczestnicy robili to dobrze, bez problemu. Jednak po pewnym czasie wzrosły zarówno fałszywe alarmy (naciskanie, gdy bodziec nie był obecny), jak i fałszywie negatywne (nie naciskanie, gdy był).

Teoria przyzwyczajeń

Idea teorii habituacji jest bardzo prosta: wykonując w kółko powtarzalne zadanie, przestaje nas stymulować.

Dlatego coraz trudniej jest nam się na nim skupić, a inne nowsze bodźce są w stanie łatwiej przyciągnąć naszą uwagę.

Teoria oczekiwań

Teoria oczekiwań mówi, że kiedy czekamy, aż wydarzy się coś ważnego, łatwiej jest nam utrzymać stałą uwagę. Na przykład stróżowi, który myśli, że coś się wydarzy podczas jego zmiany, łatwiej będzie być świadomym swojego otoczenia.

Z drugiej strony, jeśli nasze oczekiwania co do czegoś ważnego są niskie, znacznie trudniej jest nam utrzymać koncentrację. Problem w tym, że wykonując wiele zadań wymagających stałej uwagi, nie spodziewamy się, że wydarzy się coś ciekawego.

Testy

Jak widać, nasza trwała koncentracja nie jest przeznaczona do wykonywania zadań, do których normalnie jej potrzebujemy.

Jednak każda osoba ma inną zdolność koncentracji: niektóre osoby nie mają prawie żadnych problemów w tym obszarze, podczas gdy innym trudno jest się skupić.

Dlatego przed podjęciem jakiejkolwiek aktywności mającej na celu poprawę zdolności do trwałej koncentracji konieczne jest, abyśmy odkryli, od jakiej bazy zaczynamy. Aby to zrobić, przez lata opracowano wiele testów i testów, które pozwalają nam ocenić tę umiejętność.

Najbardziej znane to ciągły test wykonania (CPT) i SMDT. Następnie zobaczymy, z czego składa się każdy z nich.

Ciągły test uwagi

Wiele testów trwałej uwagi można również wykorzystać do oceny uwagi selektywnej. Główną różnicą w sposobie pomiaru obu jest trudność zadania: selektywna uwaga byłaby bardziej związana z prostymi zadaniami, a koncentracja - z tymi, które wymagają większego wykorzystania zasobów umysłowych.

Test ciągłej uwagi jest jednym z testów, które po zmodyfikowaniu można zastosować do oceny trwałej uwagi. Istnieje wiele różnych wersji, ale wszystkie są typu „go / no go”; to znaczy, osoba musi podjąć działanie, gdy wystąpi określona sytuacja.

Na przykład, w wariancie testu ciągłej uwagi, znanym jako „SART”, uczestnik musi spojrzeć na listę liczb.

Kiedy ten, który widzisz na ekranie, ma numer 3, musisz milczeć; ale kiedy jest to dowolna inna liczba między 1 a 9, musisz powiedzieć, czy jest nieparzysta czy parzysta. To zadanie jest powtarzane określoną liczbę razy.

Innym dobrze znanym wariantem jest „Test A”. Uczestnik słyszy losową listę liter i musi stuknąć, gdy usłyszy literę A.

Litery są czytane dość szybko (jeden na sekundę); i często zdarzają się różnego rodzaju niepowodzenia, które pomagają w ocenie trwałej uwagi danej osoby.

SDMT

SDMT to test oceniający zarówno długotrwałą uwagę, jak i szybkość przetwarzania danej osoby. Uczestnik przez 90 sekund widzi obraz, na którym abstrakcyjne symbole są powiązane z liczbami; iw tym czasie musisz tłumaczyć serie liczb za pomocą tego klawisza.

Na koniec testu klucz jest wyjmowany, a osoba musi spróbować odtworzyć serię z pamięci, aby ocenić, czego się nauczyła w trakcie.

Działania mające na celu poprawę trwałej uwagi

Według wielu badań większość mieszkańców zachodniego świata ma coraz gorszą zdolność koncentracji. Eksperci uważają, że wynika to z nadmiaru informacji, które posiadamy, rozwoju smartfonów i technologii natychmiastowej komunikacji oraz stylu życia, jaki prowadzimy.

Z tego powodu w ostatnich latach podejmowano próby opracowania działań i programów, które pomagają poprawić zdolność trwałej uwagi. Poniżej przedstawiamy krótkie podsumowanie tych najbardziej przydatnych.

Czytanie

Liczne badania łączą tradycyjne czytanie ze wzrostem długotrwałej uwagi. Wręcz przeciwnie, czytanie artykułów ze stron internetowych lub wiadomości tekstowych wydaje się pogarszać tę zdolność.

Z tego powodu coraz więcej ekspertów zaleca wymianę technologii cyfrowej na dobrą książkę. Konsensus jest taki, że po prostu czytając nieprzerwanie przez godzinę dziennie, zauważymy znaczną poprawę naszej stałej uwagi.

Medytacja

Medytacja to tradycyjna dyscyplina, która ma coraz więcej zwolenników na Zachodzie. Ci, którzy ją praktykują, mówią, że ich zdolność koncentracji znacznie się poprawiła i że mają mniej problemów z unikaniem wszelkiego rodzaju rozpraszaczy. Wydaje się, że w ostatnich latach setki eksperymentów potwierdzają ten efekt.

Tradycyjnie mówi się, że po prostu medytując przez około piętnaście minut dziennie, można zacząć odczuwać poprawę związaną z utrzymaniem uwagi.

Jednak korzyści mogą się pojawić dopiero po pewnym czasie, dlatego konieczne jest wytrwanie w praktyce tej dyscypliny.

Odłącz się od technologii

Jak wspomnieliśmy wcześniej, coraz więcej ekspertów kojarzy korzystanie z urządzeń mobilnych, komunikatorów i sieci społecznościowych z problemami z koncentracją.

Najwyraźniej ciągłe otrzymywanie powiadomień, które odwracają nas od naszych zadań, znacznie pogarsza naszą stałą uwagę.

Z tego powodu wiele osób, które chcą się poprawić w tej dziedzinie, robi to, co jest znane jako „cyfrowy detoks”. Ta praktyka polega na unikaniu używania wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych przez określony czas (zwykle 24 godziny).

Może to być trudne do osiągnięcia, ale w istotny sposób podnosi naszą nieustanną uwagę.

Bibliografia

1. „Utrzymana uwaga: koncepcja i teorie” w: The Mind Is Wonderful. Pobrane: 15 grudnia 2018 z La Mente Es Maravillosa: lamenteesmaravillosa.com.
2. „Utrzymana uwaga” w: CogniFit. Pobrane: 15 grudnia 2018 z CogniFit: cognifit.com.
3. „Utrzymana uwaga: definicja i teorie” w: PsicoCode. Pobrane: 15 grudnia 2018 z PsicoCode: psicocode.com.
4. „Uwaga” w: Neuron Up. Pobrano: 15 grudnia 2018 r. Z Neuron Up: neuronup.com.
5. „Uwaga” w: Wikipedia. Pobrane: 15 grudnia 2018 z Wikipedii: en.wikipedia.org.