JAMA GLENOID: CHARAKTERYSTYKA, FUNKCJA, PATOLOGIE, ZABURZENIA - ANATOMIA I FIZJOLOGIA - 2026

Glenoid wnęka jest wklęsłość łopatki lub łopatki. Głowa kości ramiennej idealnie do niej pasuje, tworząc staw ramienno-ramienny lub nazywany też stawem łopatkowo-ramiennym. Ten staw jest również znany jako pierwszy staw barkowy.

Staw ten jest bardzo niestabilny, dlatego zadaniem mięśnia naramiennego jest podniesienie głowy kości ramiennej w kierunku wyrostka robaczkowego, podczas gdy mięsień nadgrzebieniowy nie pozwala głowie kości ramiennej na wyjście z jamy panewkowej.

Graficzne przedstawienie jamy panewkowej łopatki. Źródło: Henry Vandyke Carter / Henry Vandyke Carter Zdjęcie po edycji.

Z kolei w środkowych łukach ruchu barku mankiet rotatorów pełni funkcję dynamicznego stabilizatora, który odpowiada za dociskanie głowy kości ramiennej do jamy panewkowej.

W ten sam sposób przy ruchach barku powyżej 60 ° iw rotacji staw stabilizowany jest przez dolny zespół ramienno-ramienny. Kompleks ten jest tworzony przez torebkę stawową w połączeniu z dolnym więzadłem ramienno-ramiennym.

Wśród patologii, które dotyczą jamy panewkowej, są m.in .: niestabilność barku, której przyczyną jest wieloczynnikowa, artroza stawu ramienno-ramiennego, złamanie jamy glenoidowej oraz zmiana Bankarta.

cechy

Jama glenoidalna jest płytką wklęsłą gruszkowatą, dłuższą niż szeroka, z szerszą podstawą.

Według Romero i wsp., Średni wymiar jamy panewki glenoidalnej w okolicy głowowo-ogonowej wynosi 3,70 cm, a średnica przednio-tylna około 2,71 cm.

Dane te pokrywają się z danymi uzyskanymi przez Kose i wsp. W 2018 r., Którzy ocenili 100 pacjentów, u których średnia obszaru głowowo-ogonowego wynosiła 38,15 mm po stronie dominującej i 37,87 mm po stronie niedominującej. że średnica przednio-tylna wynosiła 28,60 mm po stronie dominującej i 28,00 mm po stronie niedominującej.

Oznacza to, że obie jamy panewkowe nie są takie same, a między nimi występują znaczne różnice.

Informacje te mogą być bardzo przydatne w przypadku całkowitej wymiany protez stawu ramiennego, zwłaszcza w korygowaniu bieżących problemów związanych z obluzowaniem protezy stawu kolanowego i związaną z tym niestabilnością ramienno-ramienną.

Z drugiej strony w jamie panewkowej znajduje się pierścień tkanki chrzęstno-włóknistej zwany obrąbkiem lub brzegiem panewki. Obrąbka, razem z torebką stawową i więzadłami ramienno-ramiennymi, nazywana jest kompleksem torebkowo-obrąbkowym. Pozwala to na nieco pogłębienie wklęsłości, zapewniając w ten sposób stabilność stawu ramienno-ramiennego.

Niewielka głębokość jamy panewkowej daje mu przewagę nad pozostałymi stawami, ponieważ pozwala barkowi na dość szeroki zakres ruchu, będąc stawem o największej zdolności ruchowej. Jednak ta sama cecha jest dla niej niekorzystna, ponieważ czyni ją bardziej podatną na cierpienie zwichnięć.

Funkcjonować

Jego główną funkcją jest trwałe przyjęcie i umieszczenie głowy kości ramiennej, umożliwiając jej ruch. Dlatego nie jest to relacja statyczna, a wręcz przeciwnie, jest bardzo dynamiczna.

Służy również jako punkt wstawienia niektórych mięśni, takich jak: długa głowa bicepsa jest przymocowana do górnej krawędzi jamy panewki i długiej głowy tricepsa, która opiera się na dolnej krawędzi tego samego zębodołu.

Powiązana patologia lub zaburzenie

- Niestabilność stawu ramienno-ramiennego

Niestabilność stawu ramienno-ramiennego może być spowodowana: zmianą w zespole torebkowo-obrąbkowym, nadmiernym przodopochyleniem żuchwy lub nadmierną ruchliwością torebki. Z drugiej strony istnieją badania, które pokazują, że istnieją czynniki anatomiczne, które mogą wpływać na zwiększenie predyspozycji do niestabilności barku.

Istotne w tym zakresie parametry anatomiczne są: poziomy wskaźnik ramienno-ramienny, nachylenie panewki stawowej oraz kąt przodopochylenia łopatki.

Niestabilność stawu Glenohumeral może zaczynać się od podwichnięcia i kończyć się całkowitym zwichnięciem. To zaangażowanie jest bardzo powszechne i stanowi 95% wszystkich zwichnięć, częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet.

Należy zauważyć, że niestabilne ramię powoduje ból, ograniczając niektóre ruchy.

Leczenie

Leczenie niestabilności jamy glenoidalnej 100% chirurgiczne, o ile liczba zwichnięć przekracza trzy epizody.

Dostępne opcje to założenie specjalnych protez lub osteosynteza lub rekonstrukcja złamań jamy panewkowej.

Eksploracja fizyczna

Aby wykryć niestabilność stawu ramienno-ramiennego, można wykonać kilka testów na pacjencie:

Test

Jest to raczej niewygodny test dla pacjenta. Podejmuje się próbę odwodzenia ramienia pod kątem 90 °, wywołując rotację zewnętrzną w retropulsji.

Pacjent odczuwa pod wpływem tego działania, że ​​ramię zostanie zwichnięte, to znaczy czuje, że głowa kości ramiennej wyjdzie z jamy panewki stawowej i oczywiście opiera się temu ruchowi.

Test relokacji

Gdy pacjent leży na plecach, pozostawiając ramię do badania poza stołem, ramię pacjenta obraca się na zewnątrz i odwodzi pod kątem 90 °. Z tej pozycji kładziemy rękę za ramieniem pacjenta, a wraz ze wzrostem rotacji ramię jest wypychane do przodu.

W momencie, gdy pacjent skarży się na ból, przeciwne ramię jest odpychane, to znaczy do tyłu. Jeśli to działanie powoduje zminimalizowanie lub ustąpienie bólu, uznaje się to za pozytywny test na niestabilność ramienno-ramienną.

Szuflada na mrówki / słupki

Ten test ocenia zwiotczenie przednio-tylne. W pozycji siedzącej pacjent proszony jest o całkowite wyprostowanie ramienia na bok ciała, następnie stabilizację barku i bardzo ostrożną próbę przesunięcia głowy kości ramiennej do tyłu, a następnie do przodu.

Specjalista przeprowadzający badanie będzie w stanie wykryć, czy ruchy barku są normalne, czy nieprawidłowe.

Test Sulcust

Ocenia gorszą niestabilność stawu ramienno-ramiennego. Do tego testu pacjent musi siedzieć. Jesteś proszony o wyciągnięcie ręki na bok ciała, a następnie zgięcie łokcia.

Zaczynając od tej pozycji, wykonuje się pociągnięcie w dół. Jeśli możliwe jest wykrycie wgłębienia poniżej wyrostka zębodołowego, świadczy to o uszkodzeniu interwału rotatorów i w tym przypadku wynik jest pozytywny.

Skan obrazowy

Wszystkie badania obrazowe są cenne i każde z nich dostarcza użytecznych informacji, to znaczy wzajemnie się uzupełniają.

W tym sensie radiologia i komputerowa tomografia osiowa (CT) lub artro CT dostarczają dokładnych informacji na temat zmian kostnych i wskazują na rodzaj leczenia chirurgicznego.

Z kolei rezonans magnetyczny jest przydatny do badania tkanek miękkich, na przykład w przypadku pęknięcia tkanki włóknisto-chrzęstnej (obrąbka).

- Choroba zwyrodnieniowa stawu ramienno-ramiennego

Zwykle jest to wynikiem złamania. Rozpoczyna się niechirurgicznym leczeniem i jeśli nie ustąpi, należy udać się na operację. Te opcje przedoperacyjne obejmują artrodezę lub protezę całkowitą lub odwróconą.

- Złamanie jamy Glenoid

Są spowodowane traumą. Ten rodzaj złamania wymaga interwencji chirurgicznej ze względu na jego złożoność. Idelberg klasyfikuje złamania klinowe na sześć kategorii w zależności od cech urazu, takich jak między innymi rozszerzenie złamania, zaangażowane struktury lub orientacja złamania.

- Uraz Bankarta

Uszkodzenie Bankarta charakteryzuje się uszkodzeniem tkanki łącznej otaczającej jamę panewkową, która, jak wspomniano powyżej, nazywana jest obrąbkiem lub grzbietem panewkowym.

Zwykle występuje po urazie, takim jak zwichnięcie barku. Możliwe jest również oderwanie się od powtarzających się ruchów podczas uprawiania sportu. Zerwanie obręczy panewki powoduje niestabilność stawu.

W tej sytuacji pacjent czuje, że ramię wyślizgnie się z miejsca, w rzeczywistości jest to możliwe. Ponadto pacjent odczuwa ból podczas poruszania ramieniem. W takich przypadkach rezonans magnetyczny jest idealny do postawienia diagnozy.

W przypadku łagodnych urazów można leczyć fizjoterapią, ale w cięższych przypadkach konieczna jest operacja.

Bibliografia

1. „Jama Glenoida (łopatka)”. Wikipedia, wolna encyklopedia. 23 września 2017, 16:19 UTC. 6 października 2019, 22:52
2. Romero R, Alliegro E, Bautista D. Morphometry of the glenoid jam of the scapula. Gac Méd Caracas 2015; 123 (4): 287-291. Dostępne pod adresem: researchgate.net
3. Garcia-Mata S., Hidalgo Ovejero A. Anales Sis San Navarra 2 011; 34 (2): 175-191. Dostępne pod adresem: scielo.isciii.es
4. Zamorano C, Muñoz S, Paolinelli P. Glenohumeral niestabilność: what the radiologist powinien wiedzieć. Rev. chil. radiol; 15 (3): 128–140. Dostępne pod adresem: scielo.conicyt.cl
5. Kose O, Canbora K, Koseoglu H, Kilicoglu G, Turan A, Yuksel Y i wsp. Czy możemy wykorzystać przeciwstronną jamę goleniową jako odniesienie do pomiaru utraty kości w jamie goleniowej w niestabilności przedniej części barku? Analiza porównawcza pomiarów 3D CT u osób zdrowych. Int. J. Morphol. 2018; 36 (4): 1202–1205. Dostępne pod adresem: scielo.conicyt.