KWAS HIPOSIARKOWY: RECEPTURY, WŁAŚCIWOŚCI I ZASTOSOWANIA - CHEMIA - 2026

Kwas hiposulfuroso lub kwas dithionous jest nieznana, nietrwałe w czystej postaci, ma niezależnego istnienia a nie został wykryty w roztworze wodnym.

Teoretycznie byłby to stosunkowo słaby kwas, porównywalny z kwasem siarkowym, H2SO3. Znane są tylko jego sole, ditioniny, które są stabilnymi i silnymi reduktorami. Sól sodowa kwasu ditionawego to ditionian sodu.

• Formuły

	kwas ditionowy	anion ditioninowy	ditionian sodu
Formuły	H2S2O4	S2O42−	Na2S2O4

• CAS : 20196-46-7 Kwas podciśnieniowy (lub ditionawy)
• CAS : 14844-07-6 kwas hiposiarawy (lub ditionous, jon)
• CAS : 7775-14-6 ditionian sodu (sól sodowa kwasu ditionawego)

Struktura 2D

Kwas ditionowy

Ditionian sodu

Struktura 3D

Kwas ditionowy

Ditionit

Część struktury krystalicznej ditionianu sodu

cechy

Fizyczne i chemiczne właściwości

	kwas ditionowy	anion ditioninowy	ditionian sodu
Wygląd:	.	.	Krystaliczny proszek o barwie białej lub prawie białej
	.	.	Lekkie płatki cytrynowe
Zapach:	.	.	Słaby zapach siarki
Waga molekularna:	130,132 g / mol	128,116 g / mol	174,096 g / mol
Temperatura wrzenia:	.	.	Rozkłada się
Temperatura topnienia:	.	.	52 ° C
Gęstość:	.	.	2,38 g / cm3 (bezwodna)
Rozpuszczalność w wodzie	.	.	18,2 g / 100 ml (bezwodny, 20 ° C)

Kwas hiposiarawy to okso-kwas siarkowy o wzorze chemicznym H2S2O4.

Oksokwasy siarki to związki chemiczne zawierające siarkę, tlen i wodór. Jednak niektóre z nich są znane tylko z ich soli (takich jak kwas podciśnieniowy, kwas ditionowy, kwas dwusiarczkowy i kwas siarkowy).

Wśród scharakteryzowanych cech strukturalnych oksokwasów mamy:

• Siarka czworościenna skoordynowana z tlenem
• Mostkowe i końcowe atomy tlenu
• Terminalowe grupy peroxo
• S = zaciski S.
• Ciągi (-S-) n

Kwas siarkowy jest najbardziej znanym oksokwasem siarki i najważniejszym w przemyśle.

Anion ditioninowy (2-) to oksoanion (jon o wzorze ogólnym AXOY z-) siarki formalnie pochodzący z kwasu ditionowego.

Jony ditioninowe ulegają zarówno kwaśnej, jak i zasadowej hydrolizie do odpowiednio tiosiarczanu i wodorosiarczynu oraz siarczynu i siarczku:

Sól sodowa kwasu ditionawego to ditionian sodu (znany również jako podsiarczyn sodu).

Ditionin sodu jest białawym do jasnożółtego krystalicznym proszkiem o zapachu podobnym do dwutlenku siarki.

Ogrzewa się samorzutnie w kontakcie z powietrzem i wilgocią. To ciepło może wystarczyć do zapalenia otaczających materiałów palnych.

W przypadku długotrwałego narażenia na ogień lub intensywne ciepło pojemniki z tym materiałem mogą gwałtownie pęknąć.

Jest stosowany jako środek redukujący i jako środek wybielający. Służy do wybielania masy papierniczej i barwienia. Służy również do redukcji grupy nitrowej do grupy aminowej w reakcjach organicznych.

Chociaż stabilny w większości warunków, rozkłada się w gorącej wodzie i roztworach kwasów.

Można go otrzymać z wodorosiarczynu sodu w następującej reakcji:

2 NaHSO3 + Zn → Na2S2O4 + Zn (OH) ²

Reakcje powietrza i wody

Ditionian sodu to palne ciało stałe, które w kontakcie z wodą lub parą wodną powoli rozkłada się, tworząc tiosiarczany i wodorosiarczyny.

Ta reakcja wytwarza ciepło, które może dodatkowo przyspieszyć reakcję lub spowodować spalenie otaczających materiałów. Jeśli mieszanina jest zamknięta, reakcja rozkładu może skutkować zwiększeniem ciśnienia w pojemniku, które może gwałtownie pęknąć. Pozostając w powietrzu, powoli utlenia się, wytwarzając toksyczny dwutlenek siarki.

Niebezpieczeństwo pożaru

Ditionian sodu jest materiałem łatwopalnym i palnym. Może się zapalić w kontakcie z wilgotnym powietrzem lub wilgocią. Może szybko się palić z efektem flary. W kontakcie z wodą może reagować energicznie lub wybuchowo.

Może rozkładać się wybuchowo po ogrzaniu lub w kontakcie z ogniem. Po ugaszeniu pożaru można go ponownie zapalić. Wyciek może stworzyć zagrożenie pożarem lub wybuchem. Kontenery mogą wybuchnąć po podgrzaniu.

Zagrożenie dla zdrowia

W kontakcie z ogniem ditionian sodu wydziela drażniące, żrące i / lub toksyczne gazy. Wdychanie produktów rozkładu może spowodować poważne obrażenia lub śmierć. Kontakt z substancją może spowodować poważne oparzenia skóry i oczu. Wyciek z urządzeń przeciwpożarowych może powodować zanieczyszczenie.

Aplikacje

Jon ditionianowy jest używany, często w połączeniu ze środkiem kompleksującym (np. Kwasem cytrynowym), do redukcji wodorotlenku żelaza (III) do rozpuszczalnych związków żelaza (II) i usuwania amorficznych faz mineralnych zawierających żelazo (III) w analizie gleby (ekstrakcja selektywna).

Ditionin zwiększa rozpuszczalność żelaza. Dzięki silnemu powinowactwu jonu ditioninowego do dwuwartościowych i trójwartościowych kationów metali stosowany jest jako środek chelatujący.

W wyniku rozkładu ditionitu powstają zredukowane rodzaje siarki, które mogą być bardzo agresywne dla korozji stali i stali nierdzewnej.

Wśród zastosowań ditionianu sodu mamy:

W przemyśle

Ten związek jest solą rozpuszczalną w wodzie i może być stosowany jako środek redukujący w roztworach wodnych. Jest stosowany jako taki w niektórych przemysłowych procesach barwienia, głównie tych z użyciem barwników siarkowych i barwników kadziowych, w których nierozpuszczalny w wodzie barwnik można zredukować do rozpuszczalnej w wodzie soli metalu alkalicznego (np. ).

Właściwości redukujące ditionianu sodu usuwają również nadmiar barwnika, resztkowy tlenek i niepożądane pigmenty, poprawiając w ten sposób ogólną jakość koloru.

Ditionian sodu może być również stosowany do uzdatniania wody, oczyszczania gazów, oczyszczania i ekstrakcji. Może być również stosowany w procesach przemysłowych jako środek sulfonujący lub źródło jonów sodu.

Oprócz przemysłu tekstylnego związek ten znajduje zastosowanie w branżach związanych ze skórą, żywnością, polimerami, fotografią i wielu innych. Jest również stosowany jako środek wybielający w reakcjach organicznych.

W naukach biologicznych

Ditionin sodu jest często stosowany w eksperymentach fizjologicznych jako sposób na zmniejszenie potencjału redoks roztworów.

W naukach geologicznych

Ditionian sodu jest często używany w eksperymentach z zakresu chemii gleby w celu określenia ilości żelaza, które nie jest włączane do pierwotnych minerałów krzemianowych.

Bezpieczeństwo i zagrożenia

Zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (GHS)

Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (GHS) to system uzgodniony na szczeblu międzynarodowym, stworzony przez Organizację Narodów Zjednoczonych i zaprojektowany w celu zastąpienia różnych norm klasyfikacji i etykietowania stosowanych w różnych krajach poprzez stosowanie spójnych kryteriów na całym świecie.

Klasy zagrożeń (i odpowiadający im rozdział GHS), normy klasyfikacji i oznakowania oraz zalecenia dla ditionianu sodu są następujące (Europejska Agencja Chemikaliów, 2017; Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2015; PubChem, 2017):

(Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2015, s. 356).

(Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2015, s. 371).

(Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2015, s. 385).

Bibliografia

1. Benjah-bmm27, (2006). Model kija i kuli jonu ditioninowego. Odzyskany z wikipedia.org.
2. Drozdova, Y., Steudel, R., Hertwig, RH, Koch, W., & Steiger, T. (1998). Struktury i energie różnych izomerów kwasu ditionowego H2S2O4 i jego anionu HS2O4-1. The Journal of Physical Chemistry A, 102 (6), 990-996. Odzyskany z: mycrandall.ca
3. Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA). (2017). Podsumowanie klasyfikacji i oznakowania. Klasyfikacja zharmonizowana - załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 (rozporządzenie CLP). Ditionian sodu, podsiarczyn sodu. Pobrane 2 lutego 2017 r. Z: echa.europa.eu
4. Jynto (dyskusja), (2011). Kule 3D z kwasem dwuskładnikowym Źródło: https://en.wikipedia.org/wiki/Dithionous_acid#/media/File:Dithionous-acid-3D-balls.png
5. LHcheM, (2012). Próbka ditionianu sodu. Odzyskano z: wikipedia.org.
6. Mills, B. (2009). Sodium-ditionian-xtal-1992-3D-balls Odzyskane z: wikipedia.org.
7. Organizacja Narodów Zjednoczonych (2015). Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (GHS), wydanie szóste poprawione. Nowy Jork, UE: publikacja ONZ. Odzyskany z: unece.orgl
8. Narodowe Centrum Informacji Biotechnologicznej. Baza danych PubChem Compound. (2017). Ditionit. Bethesda, MD, UE: National Library of Medicine. Odzyskany z: pubchem.ncbi.nlm.nih.gov.
9. Narodowe Centrum Informacji Biotechnologicznej. Baza danych PubChem Compound. (2017). Kwas ditionowy. Bethesda, MD, UE: National Library of Medicine. Odzyskany z: nih.gov.
10. Narodowe Centrum Informacji Biotechnologicznej. Baza danych PubChem Compound. (2017). Ditionian sodu. Bethesda, MD, UE: National Library of Medicine. Odzyskany z: nih.gov.
11. National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). CAMEO Chemicals. (2017). Arkusz danych chemicznych. Ditionian sodu. Silver Spring, MD. UE; Odzyskany z: cameochemicals.noaa.gov
12. PubChem (2016). Ditionin Odzyskany z: nih.gov.
13. PubChem (2016). Ditionin Odzyskany z: nih.gov.
14. PubChem (2016). Kwas ditionowy Odzyskany z: nih.gov.
15. Wikipedia. (2017). Ditionit. Pobrano 2 lutego 2017 r. Z: wikipedia.org.
16. Wikipedia. (2017). Dithionous_acid. Pobrano 2 lutego 2017 r. Z: wikipedia.org.
17. Wikipedia. (2017). Oxyanion. Pobrano 2 lutego 2017 r. Z: wikipedia.org.
18. Wikipedia. (2017). Ditionian sodu. Pobrano 2 lutego 2017 r. Z: wikipedia.org.
19. Wikipedia. (2017). Oksokwas siarki. Pobrano 2 lutego 2017 r. Z: wikipedia.org.