STWARDNIENIE GUZOWATE: OBJAWY, PRZYCZYNY I LECZENIE - NEUROPSYCHOLOGIA - 2026

Stwardnienie guzowate ( ET ) lub Bourneville jest choroba jest chorobą o podłożu genetycznym, który wywołuje wzrost beningnos nowotworów (hamartoma) i różne anatomiczne wad w jednym lub kilku organach: skóry, mózgu, oczu, płuca, serce, nerki, etc.

Na poziomie neurologicznym zwykle wpływa znacząco na ośrodkowy (OUN) i obwodowy (PNS) układ nerwowy, a ponadto może powodować połączenie objawów obejmujących drgawki, uogólnione opóźnienie rozwoju, zmiany w zachowaniu, wady rozwojowe skóry i patologie nerek.

Częstość występowania i nasilenie objawów znacznie się różnią u osób dotkniętych chorobą. Wiele osób ze stwardnieniem guzowatym ma dobrą jakość życia.

Patologią, która naraża życie osoby dotkniętej chorobą na największe ryzyko, jest zajęcie nerek. Znaczna część pacjentów umiera w wyniku problemów z nerkami, a nie z powodu problemów neurologicznych lub sercowych.

Stwardnienie guzowate to choroba, która zwykle jest wykrywana we wczesnych stadiach życia, zwykle w dzieciństwie. Jednak w niektórych przypadkach brak istotnego przebiegu klinicznego opóźnia rozpoznanie do wieku dorosłego.

Obecnie nie ma specyficznego leczenia stwardnienia guzowatego. Wszystkie interwencje medyczne będą w każdym przypadku uwarunkowane określonymi patologiami i objawami klinicznymi.

Charakterystyka stwardnienia guzowatego

Stwardnienie guzowate (ZT) jest chorobą opisaną ponad 100 lat temu. W 1862 roku Von Recklinghausen opublikował raport kliniczny opisujący przypadek noworodka, którego śmierć była spowodowana obecnością guzów serca i licznym stwardnieniem mózgu.

Chociaż francuski neurolog Bourneville w 1880 r. Po raz pierwszy opisał charakterystyczne uszkodzenia mózgu tej patologii, to dopiero w 1908 r. Vogt precyzyjnie zdefiniował przebieg kliniczny charakteryzujący się prezentacją klasycznej triady: gruczolak łojowy, opóźniony epizody psychiczne i konwulsyjne.

Ponadto w 1913 roku to Berg wykazał dziedziczny charakter przenoszenia tej patologii.

Termin, od którego pochodzi nazwa tej choroby, stwardnienie guzowate, odnosi się do pojawienia się zmian nowotworowych (zwapnienia, o kształcie zbliżonym do bulwy).

Jednak w literaturze medycznej można znaleźć również inne nazwy, takie jak między innymi choroba Bourneville'a, zespół stwardnienia guzowatego, fakomatoza stwardnienia guzowatego.

Stwardnienie guzowate (ZT) jest chorobą genetyczną o różnym nasileniu, charakteryzującą się występowaniem hamartoma lub łagodnych guzów w różnych narządach, zwłaszcza serca, mózgu i skóry.

Częstotliwość

Stwardnienie guzowate to choroba dotykająca zarówno mężczyzn, jak i kobiety oraz wszystkie grupy etniczne. Ponadto przedstawia częstotliwość 1 przypadek na 6000 osób.

Jednak inne badania statystyczne szacują częstość występowania tej patologii w jednym przypadku na 12 000-14 000 osób poniżej 10 roku życia. Podczas gdy częstość występowania szacuje się na 1 przypadek na 6000 urodzeń.

Szacuje się, że na stwardnienie guzowate cierpi około miliona ludzi na całym świecie. W przypadku Stanów Zjednoczonych uważa się, że stwardnienie guzowate może dotyczyć około 25 000–40 000 obywateli.

Ma autosomalne dominujące pochodzenie genetyczne w 50% przypadków, podczas gdy w pozostałych 50% patologia ta jest spowodowana mutacją genetyczną de novo.

objawy i symptomy

Charakterystyka kliniczna stwardnienia guzowatego opiera się zasadniczo na obecności guzów nienowotworowych lub innych typów formacji, które rosną w różnych częściach ciała, częściej występując w skórze, sercu, płucach, nerkach i mózgu.

-Zaangażowanie skóry

W przypadku zmian skórnych do najczęstszych objawów należą:

• Angiofibromas twarzy: małe łagodne guzy zbudowane z tkanki łącznej i naczyniowej. Zwykle pojawiają się na nosie i policzkach, a ponadto na początku zwykle pojawiają się jako małe czerwonawe guzki, które mają tendencję do zwiększania się wraz z upływem czasu. Zwykle pojawiają się w 70-80% przypadków.
• Włókniaki paznokci lub guzy Köenena : mięsiste twory rozwijające się pod lub wokół paznokci.
• Plamy włókniste : różowawe plamy lub wykwity na twarzy, zwłaszcza na czole lub policzkach.
• Plamy hipochromiczne (jaśniejsze od koloru skóry) lub achromiczne (całkowity brak pigmentu skóry): ten rodzaj zajęcia skóry występuje w około 90% przypadków stwardnienia guzowatego.

-Zaangażowanie nerek

W przypadku nerek do najczęstszych objawów należą:

• Naczyniakomięśniaki nerkowe (AML) : są to łagodne formacje nowotworowe. Zwykle pojawia się w dzieciństwie i rozwija się powoli, dlatego zwykle nie powoduje większych problemów zdrowotnych aż do osiągnięcia dorosłości. Jest to powszechna manifestacja kliniczna, pojawia się w 70-80% przypadków. Niektóre z objawów, które spowodują, to między innymi: nadciśnienie, niewydolność nerek lub krew w moczu.
• Torbiele nerek: Torbiele nerek to pęcherzyki płynu lub kieszenie, które tworzą się w różnych obszarach nerek. Chociaż w wielu przypadkach zwykle nie mają one dużego znaczenia klinicznego, w innych mogą być spowodowane rakiem nerki (rodzaj raka nerki).

-Zaangażowanie serca

Zmiany chorobowe serca, jeśli występują, są zwykle większe, a także cięższe we wczesnych stadiach życia i mają tendencję do kurczenia się przy normalnym rozwoju ciała.

• Mięśniak prążkowanokomórkowy serca : jest to najczęstsza afektacja serca, występująca zwykle w około 70% przypadków. Są łagodnymi formacjami nowotworowymi, które zwykle zmniejszają swój rozmiar lub znikają wraz z wiekiem. Możliwe, że w konsekwencji pojawią się inne objawy kardiologiczne, takie jak arytmie czy tachykardie.

-Zaangażowanie płuc

Oznaki i objawy płucne są zwykle częstsze u kobiet niż u mężczyzn. Ponadto jest zwykle związana z obecnością limfangioleiomiomatozy (LAM), rodzaju choroby zwyrodnieniowej dotykającej płuca.

Konsekwencje kliniczne zajęcia płuc obejmują zwykle między innymi niewydolność oddechową, samoistną odmę opłucnową, zapaść płuc.

-Zajęcia neurologiczne

Stwardnienie guzowate jest patologią, która wpływa na wiele różnych struktur w naszym ciele, jednak najbardziej zauważalnym i głównym dotkniętym obszarem jest układ nerwowy. Zajęcie neurologiczne pojawia się zwykle w 80–90% przypadków.

Niektóre schorzenia, które zwykle wpływają na sferę neurologiczną, to:

• Bulwy korowe: guzowate lub guzowate korowe to małe formacje guza, które zwykle znajdują się w obszarach czołowych i ciemieniowych. Ponadto zwykle składają się z nieprawidłowych lub zdezorganizowanych komórek.
• Guzki glejowe subependymalne: ten rodzaj afektu jest utworzony przez nieprawidłową akumulację komórek w różnych obszarach komór mózgowych. Zwykle mają bezobjawowy przebieg kliniczny.
• Gwiaździaki podszewkowe olbrzymiokomórkowe: Są to formacje nowotworowe wywodzące się z guzków podrzędnych gleju. Osiągając duże rozmiary, mogą blokować odpływ płynu mózgowo-rdzeniowego, aw konsekwencji doprowadzić do rozwoju nadciśnienia wewnątrzczaszkowego.

Wpływ na każdy z tych obszarów spowoduje szereg powikłań medycznych lub objawów wtórnych, wśród których są:

• Epizody drgawkowe : obecność nowotworów na poziomie neurologicznym może prowadzić do wyładowań padaczkowych w około 92% przypadków. Gdy tego typu napady nie są skutecznie kontrolowane, może dojść do kumulacji uszkodzeń mózgu.
• Objawy ruchowe: podobnie, tworzenie się guzów na poziomie mózgu może prowadzić m.in. do rozwoju hemiplegii, braku koordynacji ruchowej, obecności ruchów mimowolnych.
• Niepełnosprawność intelektualna : zmiany w mózgu i utrzymywanie się napadów mogą mieć silny wpływ zarówno na ogólne funkcjonowanie intelektualne, jak iw szczególności na różne domeny poznawcze.
• Zaburzenia behawioralne : w wielu przypadkach stwardnienia guzowatego obserwowano między innymi obecność cech autystycznych, nadpobudliwość, zachowania agresywne, cechy obsesyjno-kompulsywne, brak lub brak komunikacji werbalnej, drażliwość, chwiejność umysłową, brak inicjatywy.

Przyczyny

Pochodzenie stwardnienia guzowatego jest genetyczne. Badania kliniczne i eksperymentalne wykazały, że patologia ta jest spowodowana obecnością defektów lub mutacji w dwóch genach, TSC1 i TSC2.

• Gen TSC1 został odkryty w latach 90. Jest obecny na chromosomie 9 i jest odpowiedzialny za produkcję białka zwanego hamartinem.
• Gen TSC2, obecny na chromosomie 16, jest odpowiedzialny za produkcję białka tuberyny.

Diagnoza

Rozpoznanie stwardnienia guzowatego zwykle opiera się na charakterystycznych objawach klinicznych tej choroby: upośledzeniu umysłowym, napadach drgawkowych, tworzeniu się guzów.

Konferencja w 1998 r. Ustanowiła zestaw wspólnych kryteriów diagnostycznych dla stwardnienia guzowatego. Obecnie diagnoza może być prawdopodobna lub możliwa i należy również uwzględnić badanie genetyczne.

Badania genetyczne

Wyniki testów genetycznych muszą wykazywać obecność patogennej mutacji lub zmiany w jednym z genów TSC1 lub TSC2.

Na ogół do rozpoznania wystarcza zazwyczaj wynik pozytywny, jednak wynik negatywny nie wyklucza obecności. W około 10-15% zdiagnozowanych przypadków nie udało się zidentyfikować określonej mutacji genetycznej.

Główne i drugorzędne kryteria kliniczne

-Główne kryteria kliniczne

Główne kryteria kliniczne obejmują szeroką gamę schorzeń, w tym: plamki z hipopigmentacją, naczyniakowłókniaki, włókniaki paznokci, płytki skórne, hamartomy siatkówki, dysplazje korowe, guzki podporządkowane, mięśniak prążkowanokomórkowy serca, angiomyolopimas nerek i lifangioleimiomatosis.

-Mniejsze kryteria kliniczne

Najmniej klinicznymi kryteriami są: depresje zębowe, zmiany skórne, włókniakomięśniaki wewnątrzustne, plamki siatkówki, liczne torbiele nerkowe i hamartoma nadnerczy.

Zatem, w zależności od obecności głównych i / lub mniejszych kryteriów, diagnoza stwardnienia guzowatego może być:

• Diagnoza ostateczna : obecność dwóch głównych kryteriów lub jednego dużego wzrostu i dwóch lub więcej pomniejszych.
• Możliwa diagnoza : obecność jednego głównego kryterium lub dwóch lub więcej mniejszych kryteriów.
• Prawdopodobna diagnoza : obecność głównego i drugorzędnego kryterium.

Leczenie

Obecnie nie ma lekarstwa na stwardnienie guzowate. Mimo to istnieje szeroka gama dostępnych metod leczenia objawów.

W ten sposób interwencje terapeutyczne będą zasadniczo zależeć od obszarów dotkniętych chorobą oraz istniejących oznak i objawów medycznych.

Na poziomie farmakologicznym jedną z najczęściej stosowanych metod leczenia są leki przeciwpadaczkowe. Podstawowym ich celem jest kontrola napadów, aby uniknąć rozwoju wtórnego uszkodzenia mózgu.

Z drugiej strony możliwe jest również zastosowanie procedur chirurgicznych w celu usunięcia formacji nowotworowych. Zwykle służy do usuwania łatwo dostępnych guzów.

Ponadto na poziomie eksperymentalnym poczyniono ważne postępy w identyfikacji metod leczenia. Z drugiej strony interwencja psychologiczna jest również niezbędna w przypadkach niepełnosprawności intelektualnej.

Bibliografia

1. Argüelles, M., & Álvarez-Valiente, H. (1999). Badanie kliniczne stwardnienia guzowatego. Rev Neurol.
2. Klinika, M. (2014). Stwardnienie guzowate. Otrzymane z Mayo Clinic.
3. Curatolo, P. (2004). Zespół stwardnienia guzowatego. Rev Neurol.
4. Georgescou, G., de la Vaissière, S., Castelnau, P., Halimi, J. i Toutain, A. (2015). Stwardnienie guzowate Bourneville'a. EMC-Dermatology.
5. NIH. (2014). Stwardnienie guzowate. Odzyskane z MedlinePlus.
6. NIH. (2016). Stwardnienie guzowate. Otrzymane z National Institute of Neurological Disorders and Stroke.
7. Sáinz Hernández, M. i Vallverdú Torón, H. (2016). Rozdział XII. Stwardnienie guzowate.
8. Tuberoza, AN (nd). Stwardnienie guzowate. Uzyskane z Tuberous Sclerosis.og.
9. Sojusz na stwardnienie guzowate. (2016). Co to jest TSC? Otrzymane z Tuberous Sclerosis Alliance.