ZJAWISKO KOEBNERA: CHOROBY, CZYNNIKI, ZAHAMOWANIA - MEDYCYNA - 2026

Izomorficzna Koebner zjawisko zostało opisane przez Heinricha Koebner w 1877 roku u pacjentów z łuszczycą. Koebner zauważył, że osoby z łuszczycą, które uszkodziły obszary zdrowej skóry, szybko rozwijały typowe dla ich choroby zmiany na tych obszarach.

To samo zjawisko zaobserwowano później w przypadku wielu innych chorób dermatologicznych, a obecnie opisano je dla niektórych chorób dermatologicznych pochodzenia zakaźnego.

Łuszczyca na łokciu (źródło: Jacopo188 przez Wikimedia Commons)

Mechanizm, za pomocą którego zachodzi to zjawisko, jest nadal nieznany. Stwierdzono, że zaangażowane są cytokiny, białka stresu, cząsteczki adhezyjne i antygeny, ale podstawowy mechanizm patofizjologiczny nie został wyjaśniony.

Koebner obserwował zjawisko na obszarach skóry bez zmian łuszczycowych, w których występowały otarcia, ugryzienia koni czy tatuaże. Mechanizm eksperymentalny użyty do odtworzenia tego zjawiska nazywa się „eksperymentem Koebnera”.

Później niektórzy dermatolodzy uważali, że zjawisko to ma przyczynę infekcyjną lub pasożytniczą, ponieważ dobrze reaguje na działanie jodku potasu, arsenu lub kwasu pirogalicznego.

Z tego powodu wielu dermatologów wskazywało środki sanitarne, takie jak pranie odzieży, łóżek i innych wosków, które mogą zawierać zanieczyszczenia, które mogłyby spowodować ponowne zakażenie pacjenta.

Choroby, w których występuje izomorfizm Koebnera

Chociaż zjawisko Koebnera jest charakterystyczną kliniczną cechą łuszczycy, zostało już opisane w wielu innych dermatozach.

Pierwszy opis dotyczy młodego mężczyzny cierpiącego na bielactwo. Otrzymał imię młodej kobiety wytatuowane na jego ramieniu, w miejscu wolnym od urazów, gdy około sześć miesięcy później na tatuażu pojawiły się zmiany bielactwa nabytego.

Od dawna wiadomo, że traumatyczne działanie światła lub ciepła zaostrza wiele chorób skóry. Na przykład wiadomo, że zmiany chorobowe Dariera można odtworzyć, wystawiając zdrową skórę na działanie światła ultrafioletowego.

Jednak niektórzy autorzy sądzili, że to drugie zjawisko jest niczym innym jak zjawiskiem Koebnera. Aby wzmocnić tę teorię, przeprowadzono eksperymenty z kauteryzacją, z użyciem kandarydyny, rozpylonego chlorku etylu itp., Próbując odtworzyć zmiany chorobowe w chorobie Dariera.

Poniżej znajduje się lista niektórych niezakaźnych i zakaźnych chorób dermatologicznych związanych ze zjawiskiem Koebnera (uwzględniono tylko niektóre z najczęstszych).

Pochodzenie niezakaźne

- Łuszczyca

- bielactwo nabyte

- Liszaj płaski

- Liszaj nitidus

- Pityriasis rubra pilaris

- zapalenie naczyń

- Choroba Dariera

- Pelagra

- Rumień wielopostaciowy

- wyprysk

- Choroba Behçeta

- Pyodemus gangrenosum

- pęcherzyca pęcherzowa

- opryszczkowe zapalenie skóry

- Mastocytoza skórna

Zakaźnego pochodzenia

- brodawki

- Molluscum contagiosum

Predyspozycje i wyzwalacze

Jednym z charakterystycznych aspektów łuszczycy jest to, że umiejscowienie choroby można kontrolować eksperymentalnie. W ten sposób niektóre wyzwalacze mogą powodować zmiany łuszczycowe u podatnych osób.

U tych pacjentów koebneryzacja może powodować rumiane zmiany łuszczycowe w obliczu wielu bodźców wyzwalających, wśród których wymienić można:

-Ukąszenia owadów lub ukąszeń zwierząt

-Poparzenia

-Zapalenie skóry

-Reakcja na leki

-Zbrzuszenia

-Incisions

- Liszaj płaski

-Zapalenie naczyń chłonnych

-Wrażliwość na światło

-Stres ciśnieniowy

-Światło ultrafioletowe

-Szczepionka

-Test na skórze (zastrzyki tuberkulinowe itp.)

-Iritants

Te bodźce nie są przyczyną łuszczycy, ale czynnik lub zdarzenie może ściśle określić miejsce, do którego rozprzestrzeni się łuszczyca.

Okres pojawienia się zmian

Okres potrzebny do pojawienia się zmian łuszczycowych lub innych chorób, w których występuje zjawisko koeberyzacji po uszkodzeniu zdrowej skóry, jest zmienny, nawet dla tego samego pacjenta.

U pacjenta z łuszczycą (która jest najczęściej badaną chorobą), gdy jednocześnie wykonuje się kilka otarć liniowych, zmiany łuszczycowe nie pojawią się we wszystkich otarciach jednocześnie. Pojawią się one w odstępie kilku dni, ale u wszystkich pojawią się zmiany łuszczycowe.

Zmiany łuszczycowe w okolicy grzbietu (źródło: Psoriasis_on_back.jpg: User: The Wednesday Island (z angielskiej Wikipedii) praca pochodna: James Heilman, MD za pośrednictwem Wikimedia Commons)

Ogólnie rzecz biorąc, okres koebneryzacji wynosi od 10 do 20 dni, ale może wynosić od 3 dni do 2 lat. Ta wielka zmienność świadczy o różnej wrażliwości i unikalnych cechach skóry każdego pacjenta.

Preferowana witryna

Istnieją pewne zmiany w obszarach skaryfikacji skóry, które mogą wyjaśniać rozwój zmian łuszczycowych w tych obszarach. Zmiany naczyniowe i przewlekły naciek komórek tucznych wpływający na komórki śródbłonka wokół urazu mogą generować pamięć zdarzenia zapalnego w miejscu urazu.

Nie ma preferencji w miejscu urazu, to znaczy, że zdrowe zmiany skórne mogą obejmować dowolny obszar, a nie szczególnie skórę głowy, łokcie i kolana, które są najczęstszymi miejscami spontanicznego rozwoju łuszczycy.

Jak można zahamować zjawisko Koebnera?

Aby opóźnić lub zapobiec pojawieniu się zjawiska Koebnera, zastosowano różne zabiegi. Wyjaśnienie mechanizmów patofizjologicznych związanych z tym zjawiskiem będzie jedynymi pewnymi przyszłymi środkami do odpowiedniego leczenia tych zmian.

Z powodzeniem zastosowano niektóre zabiegi, które opóźniły pojawienie się zjawiska Koebnera, wśród nich opiszemy niektóre.

Pomocne były miejscowe zastrzyki z epinefryny, które wywołują miejscowe zwężenie naczyń. Nakładanie płynnej lub miękkiej białej parafiny ma również działanie hamujące, być może ze względu na znane działanie antymitotyczne, które miękkie maści wywierają na skórę.

Niektórzy autorzy stwierdzili, że miejscowe śródskórne wstrzyknięcia surowicy od pacjentów w procesie remisji aktywnych zmian łuszczycowych wpływają hamująco na zjawisko Koebnera, ale także generują remisję aktywnych zmian u pacjenta otrzymującego surowicę.

Ucisk wywierany na skórę może zapobiec zjawisku Koebnera. Donoszono, że w miejscu wertykulacji skóry pacjenta z łuszczycą zewnętrzny nacisk na zamknięcie miejscowych naczyń w ciągu pierwszych 24 godzin po urazie zapobiega pojawianiu się zmian łuszczycowych w tym obszarze.

Ten efekt mechaniczny jest podobny do działania zwężającego naczynia krwionośne adrenaliny i sugeruje, że muszą istnieć substancje wazoaktywne, które są uwalniane i są związane ze zjawiskiem izomorficznym, które w tych warunkach nie są wydzielane.

Stosowanie miejscowych steroidów lub substancji, takich jak metotreksat, lidokaina, antymycyna A lub kolchicyna w postaci miejscowej lub śródskórnej, nie zapobiega ani nie opóźnia koeberyzacji.

Bibliografia

1. Frederick Urbach. Negatywne skutki promieniowania słonecznego: przegląd kliniczny (2001) Elsevier Science BV
2. G Weiss, A Shemer, H Trau. Zjawisko Koebnera: przegląd literatury. JEADV (2002) 16 , 241–248
3. Lior Sagi *, Henri Trau, MD. Zjawisko Koebnera (2011) Kliniki dermatologii. 29, 231-236.
4. Robert AW Miller, MD The Koebner Phenomenon Review (1982) International Journal of Dermatology
5. Thappa, DM (2004). Izomorficzne zjawisko Koebnera. Indian Journal of Dermatology, Venereology i Leprology, 70 (3), 187.