SZYSZYNKA: FUNKCJE, ANATOMIA, CHOROBY - NEUROPSYCHOLOGIA - 2026

Szyszynka , mózgowy nasady, coranium lub szyszynki ciało, to niewielki gruczoł, który znajduje się wewnątrz mózgu prawie wszystkich gatunków kręgowców. U ludzi jego wielkość jest porównywalna z wielkością ziarna ryżu (około 8 milimetrów długości i około 5 szerokości). U dorosłych jego waga wynosi około 150 mg.

Jej nazwa pochodzi od kształtu, który przypomina ananasa (owoce pochodzące z sosny). Znajduje się w centrum mózgu, między obiema półkulami mózgowymi, w obszarze zwanym nabłonkiem, na sklepieniu trzeciej komory mózgowej.

Szyszynka (czerwona)

U ludzi szyszynka tworzy się około siódmego tygodnia ciąży. Rośnie do drugiego roku życia, choć jego waga rośnie aż do wieku dojrzewania. Jej przepływ krwi jest bardzo obfity i pochodzi z gałęzi naczyniówkowych tylnej tętnicy mózgowej.

Chociaż jest to gruczoł, jego histologia jest bardzo podobna do budowy tkanki nerwowej, składającej się głównie z astrocytów i pinealocytów otoczonych warstwą opuszki twardej. Jednak struktura ta nie jest chroniona przez barierę krew-mózg, co oznacza, że ​​leki mają do niej łatwiejszy dostęp.

Szyszynka (zielona). Źródło: praca własna, użytkownik: Anatomist90 CC BY-SA (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)

Astrocyty to klasa neurogliów, które chronią i wspomagają neurony, w tym przypadku pinealocyty. Te ostatnie to klasa komórek wydzielniczych, które wydzielają melatoninę i występują tylko w szyszynce. Z drugiej strony, opona miękka jest najbardziej wewnętrzną warstwą opon mózgowo-rdzeniowych, a jej funkcją jest ochrona mózgu i rdzenia kręgowego.

Pomimo ciekawości, jaką budził na przestrzeni dziejów, jego prawdziwe funkcje odkryto bardzo późno. W rzeczywistości zadania szyszynki są najnowszymi odkryciami ze wszystkich narządów dokrewnych.

Szyszynka ma głównie funkcje endokrynologiczne, regulując cykle snu i czuwania poprzez produkcję melatoniny. Bierze również udział w regulowaniu naszej adaptacji do rytmu sezonowego, stresu, wydolności fizycznej i nastroju. Ponadto wpływa na hormony płciowe.

Historia szyszynki

Szyszynka była znana od wieków, chociaż wiele pozostaje jeszcze do poznania na temat jej dokładnej funkcji.

Tradycyjnie od dawna jest postrzegany jako „łącznik między światem duchowym a światem fizycznym”. Wiąże się to z wyższym poziomem świadomości i połączeniem z metafizycznym wszechświatem.

Pierwszego znalezionego opisu szyszynki dokonał Herophilus z Aleksandrii w III wieku pne, który sądził, że służy ona do regulowania „przepływu myśli”. W II wieku pne Galen opisał jej anatomię, nazywając ją konarium (co oznacza stożek ananasa), termin, który nadal istnieje. (Guerrero, Carrillo-Vico i Lardone, 2007).

Filozof René Descartes uznał je za „siedzibę duszy i miejsce, w którym kształtują się nasze myśli”. Niektórzy mówią o nim w mistyczny sposób, nazywając go „trzecim okiem” ze względu na jego związek ze światłem.

W XVII wieku idea Kartezjusza dotycząca szyszynki miała niewielkie poparcie naukowe. W XVIII wieku stopniowo tracono zainteresowanie tą budową, uznając ją za pozostałość, która nie miała pożytku.

Jednak na początku XX wieku, dzięki postępowi w anatomii porównawczej, zaczęto publikować pierwsze dane naukowe dotyczące funkcji endokrynologicznych szyszynki. W szczególności zaczęto obserwować związek między guzami w tej strukturze a przedwczesnym dojrzewaniem.

W 1958 roku Aaron B. Lerner i jego współpracownicy zdołali wyizolować melatoninę, hormon wytwarzany przez ten gruczoł. W związku z tym stwierdzono, że szyszynka była „przetwornikiem neuroendokrynnym”, co oznacza, że ​​przekształca informacje świetlne siatkówki w odpowiedź neuroendokrynną (uwalnianie melatoniny).

Melatonina działa jako neuroprzekaźnik w naszym mózgu, regulując nasz zegar biologiczny.

Funkcje szyszynki

Dziś wiadomo, że szyszynka ma bardzo wysoką aktywność biochemiczną, ponieważ uwalnia nie tylko melatoninę, ale również serotoninę, norepinefrynę, histaminę, wazopresynę, oksytocynę, somatostatynę, luteinizujący homon, stymulant pęcherzyków, prolaktynę itp.

Dlatego szyszynkę można uznać za strukturę neuroendokrynną, która syntetyzuje i wydziela substancje pełniące funkcję hormonalną w różnych narządach i tkankach organizmu. Wśród nich są podwzgórze, przysadka mózgowa, tarczyca, gonady itp.

Regulacja rytmów okołodobowych

W aktywacji szyszynki zaangażowany jest rozległy, złożony i wciąż pełen niewiadomych system. Wiadomo, że światło i ciemność zmieniają jego działanie. Najwyraźniej, abyśmy mogli zobaczyć, komórki fotoreceptorów w siatkówce oczu uwalniają sygnały nerwowe do mózgu.

Komórki te są połączone z jądrem nadskrzyżowaniowym podwzgórza, stymulując je. Ta stymulacja hamuje jądro przykomorowe podwzgórza w ciągu dnia, czyniąc nas aktywnymi.

Jednak w nocy i przy braku światła jądro przykomorowe „odblokowuje się” i zaczyna wysyłać sygnały nerwowe do współczulnych neuronów w rdzeniu kręgowym. Stamtąd sygnały są wysyłane do górnego zwoju szyjnego, generując norepinefrynę, neuroprzekaźnik, który stymuluje szyszynkę.

Co się dzieje, gdy stymulowane są pinealocyty? Następuje wzrost produkcji i uwalniania melatoniny. Kiedy ten hormon dostaje się do krwiobiegu i przemieszcza się po organizmie, powoduje potrzebę snu.

W ten sposób szyszynka wydziela melatoninę, która pomaga kontrolować rytm dobowy. Stwierdzono, że ma zdolność do resynchronizacji rytmu dobowego w sytuacjach takich jak jet lag, ślepota lub praca zmianowa.

Wydzielanie melatoniny w nocy zmienia się przez całe życie, pojawiając się po 2 miesiącach życia. Poziomy rosną szybko, aż osiągną wiek 3-5 lat, a następnie spadają do okresu dojrzewania. W wieku dorosłym stabilizują się i ponownie starzeją się, aż praktycznie zanikają.

Regulacja hormonów płciowych

Wydaje się, że melatonina jest związana z dojrzewaniem płciowym u ludzi. Ponadto działa jako sezonowy marker hormonalny w rozmnażaniu gatunków sezonowych.

U gryzoni zaobserwowano, że usunięcie szyszynki powoduje bardzo wczesne dojrzewanie. Natomiast wystawienie na krótkie dni opóźnia dojrzewanie płciowe. Zatem podawanie melatoniny może wywoływać postęp lub opóźnienia w rozwoju gonad w zależności od gatunku, czasu lub formy podania.

Wydaje się, że u ludzi przedwczesne dojrzewanie wiąże się z nowotworami, które uszkadzają komórki szyszynki, zmniejszając wydzielanie melatoniny. Podczas gdy nadmierne wydzielanie tej substancji wiąże się z opóźnieniami dojrzewania.

W związku z tym zaobserwowano, że wzrost melatoniny wytwarzanej przez szyszynkę blokuje wydzielanie gonadotropin. Są to hormony, które biorą udział w rozwoju i funkcjonowaniu jajników i jąder (takie jak hormon luteinizujący i hormon folikulotropowy).

Udział w działaniu narkotyków i narkotyków

W badaniach na gryzoniach wykazano, że szyszynka może modulować skutki nadużywania leków. Na przykład wpływa na mechanizm uczulenia na kokainę.

Ponadto wydaje się działać na działanie przeciwdepresyjnej fluoksetyny (Prozac). W szczególności u niektórych pacjentów lek ten początkowo wywołuje objawy niepokoju.

Uważa się, że dimetylotryptamina (DMT), silny psychodelik występujący naturalnie w żywych roślinach, jest również syntetyzowana w szyszynce. Nie jest to jednak wiadomo na pewno i nabiera mistycznego znaczenia, które budzi wiele wątpliwości.

Działanie immunostymulujące

Chociaż nie zostało to do końca udowodnione, hormon melatonina wydzielany przez szyszynkę może uczestniczyć poprzez modulowanie różnych komórek zaangażowanych w układ odpornościowy.

Wykazano, że wykonuje wiele zadań związanych z morfologią i funkcjonalnością zarówno narządów pierwotnych, jak i wtórnych tego układu.

W ten sposób wzmocniłoby zdolność naszego organizmu do zwalczania potencjalnie szkodliwych czynników zewnętrznych.

Efekt przeciwnowotworowy

Melatonina jest związana ze zdolnością do hamowania wzrostu guza, czyli uważana jest za onkostatyczną.

Zaobserwowano to w eksperymentach z modelami guzów in vivo i in vitro. Przede wszystkim w tych związanych z hormonami; takich jak rak piersi, endometrium i prostaty. Z drugiej strony wzmacnia również inne terapie przeciwnowotworowe.

Efekty te również nie są znane z całkowitą pewnością i brakuje większej liczby badań, aby to udowodnić.

Działanie przeciwutleniające

Stwierdzono również związek między szyszynką a eliminacją wolnych rodników, które mają działanie przeciwutleniające. Zmniejszyłoby to uszkodzenia makromolekularne w różnych narządach. Ponadto wydaje się, że wzmacnia działanie innych przeciwutleniaczy i enzymów o tej samej funkcji.

Wpływa na starzenie się i długowieczność

Szyszynka (poprzez regulację poziomu melatoniny) może wywoływać lub opóźniać starzenie się i jakość życia. Może to wynikać z jego właściwości przeciwutleniających, inhibitorów wzrostu komórek rakowych i właściwości immunomodulujących.

W różnych badaniach zaobserwowano, że podawanie melatoniny dorosłym szczurom przedłużyło ich życie od 10 do 15%. Natomiast jeśli wykonano szyszynkę (usunięcie szyszynki), skróciła się ona o podobny procent.

W badaniu przeprowadzonym w 1996 roku na szczurach wykazano, że melatonina, hormon szyszynki, ma działanie neuroprotekcyjne, czyli zapobiega neurodegeneracji typowej dla starzenia się lub chorób takich jak choroba Alzheimera.

Ze względu na wszystkie te korzyści wiele osób zdecydowało się na samodzielne rozpoczęcie leczenia melatoniną. Należy zauważyć, że może to mieć nieznane, a nawet niebezpieczne skutki, ponieważ wiele z tych właściwości nie zostało wystarczająco wykazanych.

Jak wspomniano, większość badań jest przeprowadzana na gryzoniach, a nie na ludziach.

Zwapnienie szyszynki

Mikrografia o bardzo wysokiej rozdzielczości normalnej szyszynki. Źródło: Kleinschmidt-DeMasters BK, Prayson RA (listopad 2006). „Algorytmiczne podejście do biopsji mózgu - część I”. Arch. Pathol. Lab. Med. CC BY-SA (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)

Zwapnienie jest głównym problemem szyszynki, ponieważ jest to narząd, który ma tendencję do gromadzenia fluoru. W miarę upływu lat tworzą się kryształy fosforanu i gruczoł twardnieje. To utwardzanie prowadzi do mniejszej produkcji melatoniny. Z tego powodu cykle snu i czuwania ulegają zmianie w starszym wieku.

Istnieją nawet badania, które wskazują, że stwardnienie szyszynki wytwarzane przez fluor przyspiesza rozwój seksualny, zwłaszcza u dziewcząt (Luke, 1997).

Szyszynka ze zwapnieniami Źródło: onw work user: Difu Wu CC BY-SA (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)

Wydaje się, że wydzieliny szyszynki blokują rozwój gruczołów rozrodczych. Jeśli ten gruczoł nie jest aktywowany, następuje przyspieszenie rozwoju narządów płciowych i szkieletu.

Może to być nieco niepokojące, ponieważ w badaniu z 1982 r. Stwierdzono, że 40% amerykańskich dzieci w wieku poniżej 17 lat było w procesie zwapnienia szyszynki. To zwapnienie zaobserwowano już u dzieci w wieku od 2 lat.

Zwapnienie szyszynki wiąże się również z rozwojem choroby Alzheimera i niektórych rodzajów migreny. Oprócz fluoru zaobserwowano również, że oprócz wapnia w szyszynce mogą gromadzić się również chlor, fosfor i brom.

Jeśli nie masz wystarczającej ilości witaminy D (tej wytwarzanej przez światło słoneczne), wapń nie może być biodostępny w organizmie. Wręcz przeciwnie, zacznie się zwapniać w różnych tkankach ciała (w tym w szyszynce).

Aby tak się nie stało, oprócz kontrolowania poziomu witaminy D, w artykule opublikowanym przez Global Healing Center radzą wyeliminować fluor. Dlatego należy używać pasty do zębów bez fluoru, pić przefiltrowaną wodę i przyjmować pokarmy bogate w wapń, a nie suplementy wapnia.

Guzy szyszynki

Guz szyszynki

Chociaż jest to bardzo rzadkie, w tym gruczole mogą pojawić się guzy, które nazywane są szyszynkami. Z kolei dzieli się je na pineoblastoma, pineocytoma i mieszane, w zależności od ich ciężkości. Pod względem histologicznym są podobne do tych powstających w jądrach (nasieniaki) i jajnikach (dysgerminomy).

Guzy te mogą powodować stany, takie jak zespół Parinauda (deficyt ruchomości oczu), wodogłowie; oraz objawy, takie jak ból głowy, zaburzenia poznawcze i wzrokowe. Guz w tym obszarze jest bardzo trudny do usunięcia chirurgicznego ze względu na jego położenie.

Bibliografia

1. Alonso, R., Abreu, P. i Morera, A. (1999). Szyszynka. Human Physiology (3rd Ed.) McGRAW-HILL INTERAMERICANA, 880.
2. Wszystko, co chciałeś wiedzieć o szyszynce. (3 maja 2015). Pozyskano z Global Healing Center: globalhealingcenter.com.
3. Guerrero, JM, Carrillo-Vico, A. i Lardone, PJ (2007). Melatonina. Research and Science, 373, 30–38.
4. López-Muñoz, F., Marín, F. i Álamo, C. (2010). Historyczny rozwój szyszynki: II. Od siedziby duszy do narządu neuroendokrynnego. Rev Neurol, 50 (2), 117-125.
5. Luke, JA (1997). Wpływ fluoru na fizjologię szyszynki (rozprawa doktorska, University of Surrey).
6. Manev, H., Uz, T., Kharlamov, A., & Joo, JY (1996). Zwiększone uszkodzenie mózgu po udarze lub napadach ekscytotoksycznych u szczurów z niedoborem melatoniny. Czasopismo FASEB, 10 (13), 1546-1551.
7. Szyszynka. (sf). Pobrane 28 grudnia 2016 r. Z Wikipedii.
8. Szyszynka. (sf). Pobrane 28 grudnia 2016 r. Z Innerbody: innerbody.com.
9. Sargis, R. (6 października 2014). Przegląd szyszynki. Uzyskane z EndocrineWeb: endocrineweb.com.
10. Uz, T., Akhisaroglu, M., Ahmed, R. i Manev, H. (2003). Szyszynka jest krytyczna dla ekspresji I okresu okołodobowego w prążkowiu oraz dla okołodobowego uczulenia na kokainę u myszy. Neuropsychopharmacology.
11. Uz, T., Dimitrijevic, N., Akhisaroglu, M., Imbesi, M., Kurtuncu, M. i Manev, H. (2004). Szyszynka i działanie przeciwlękowe fluoksetyny u myszy. Neuroreport, 15 (4), 691-694.
12. Zimmerman RA, Bilaniuk LT. (1982). Związane z wiekiem występowanie zwapnienia szyszynki wykryte za pomocą tomografii komputerowej. Radiologia; 142 (3): 659-62.