KARYKATURA: POCHODZENIE, CHARAKTERYSTYKA, CZĘŚCI, TYPY, PRZYKŁADY - LITERATURA - 2026

Komiks jest formą połączenia lub ekspresji, w którym obserwowano ilustracje z humorystycznych napisów. Można go również wyobrazić sobie jako prosty rysunek, który pokazuje cechy jego bohaterów z przesadnym humorystycznym akcentem. W bardzo ogólny sposób, komiks jest definiowany jako uproszczona i przesadzona wersja czegoś.

Słowo kreskówka jest tłumaczeniem angielskiego terminu kreskówka. Pierwotnie odnosił się do wielkoformatowych szkiców różnych form sztuki, takich jak freski i gobeliny. Od połowy XIX wieku nabrał znaczenia humorystycznej, obrazkowej, a często satyrycznej parodii w przedstawianiu wydarzeń społecznych i politycznych.

Począwszy od 1843 roku, angielski magazyn Punch i amerykański magazyn The New Yorker spopularyzowały tę wizualną formę satyry. Od tego czasu jest nadal używany z wielkim skutkiem w społeczeństwie. Powodem jego pomyślnej ewolucji jest fakt, że może on dostarczać bardzo wnikliwych informacji zwrotnych w sprawach będących przedmiotem aktualnego zainteresowania.

Z biegiem lat kreskówka - która zaczęła się jako technika rysunkowa - stała się samym rysunkiem. Szybki rozwój mediów znacząco wpłynął na sposób ich produkcji i transmisji. Dziś produkcja komiksów to transnarodowy biznes wart wiele miliardów dolarów.

Na światowym rynku dominują duże firmy, zarówno dziennikarskie, jak i rozrywkowe. Na przykład duże sieci informacyjne używają go do wzmacniania treści informacyjnych. Inne firmy - takie jak Pixar, Walt Disney Animation Studios i DreamWorks używają komiksu do celów rozrywkowych.

Pochodzenie kreskówki

początek

W swoim pierwotnym znaczeniu, rysunek pochodzi od włoskiego słowa karton, które oznaczało „duży papier”. Był to rysunek naturalnej wielkości wykonany na papierze, który posłuży jako szkic (tektura) do wykonania dzieła sztuki. Technika ta została po raz pierwszy zastosowana w XVI wieku do malowania fresków.

Technika malowania fresku polegała na nakładaniu pigmentów na mokrą ścianę tynkową. Wcześniej kompozycję narysowano na papierze i naniesiono na tynk na ścianę jedną z dwóch technik.

Pierwsza polegała na użyciu narzędzia śledzenia. Za jego pomocą artysta podkreślił wszystkie ciągłe linie. Następnie nałożyłem rozświetlacz, aby podświetlić je na ścianie.

W drugim przypadku użyto wiertła i naniesiono proszek węgla drzewnego, aby zaznaczyć linie kompozycji na ścianie.

Drukowany etap

Począwszy od XIX wieku, słowo kreskówka straciło znaczenie szkicowe i zaczęło być używane do oznaczania rysunków satyrycznych. Zapisy historyczne wskazują, że pionierem tego zastosowania był brytyjski magazyn Punch (utworzony w 1841 r.), Który publikował już rysunki satyryczne.

W 1843 roku na prośbę angielskiego parlamentu grupa artystów zaczęła publikować rysunki, na podstawie których ci, którzy zamierzali ozdobić malowidłami i malowidłami ściennymi niektóre budowane domy. Ta grupa domów została zniszczona w pożarze, a parlament sponsorował tak zwane „Domy Parlamentu”.

W ramach tej selekcji dziennikarz John Leech opublikował w lipcu tego roku serię rysunków, które nazwał karykaturami (komiksami). W nich sarkastycznie zaatakował rząd wydawanie pieniędzy na niepotrzebny dostatek, podczas gdy biedni głodowali.

W tym sensie zastosowana przez artystę forma sparodiowała projekty nadesłane w konkursie 1843 na wybór dekoracji Westminster.

Od razu termin kreskówka zaczął być używany jako opis obrazkowej satyry. Z biegiem czasu zaczęto go używać w odniesieniu do dowolnej formy humorystycznego rysunku.

W latach, które nastąpiły po słynnych kreskówkach, polityce i komiksach Leech, kwitły w Punch i innych publikacjach drukowanych. Zostały zaprojektowane przez grupy artystów, którzy stali się znani jako rysownicy i rysownicy.

Animowana scena

Na początku XX wieku udoskonalono narzędzie, dzięki któremu komiks ewoluował: animacja. Mówiąc najogólniej, jest to sztuka sprawiania, że ​​przedmioty nieożywione wydają się poruszać.

Animacja, jako impuls artystyczny, miała swój początek przed wiekami. Pierwszym zarejestrowanym animatorem w historii był Pigmalion z mitologii greckiej i rzymskiej. To był rzeźbiarz, który stworzył tak idealną kobiecą figurę, że zakochał się w niej i błagał Wenus o powołanie jej do życia.

Teoria animowanej kreskówki głosiła, że ​​jeśli obrazy poszczególnych etapów akcji były pokazywane w krótkich odstępach czasu, ludzkie oko odbiera je jako ciągły ruch. Mając to na uwadze, wielu eksperymentatorów przystąpiło do przekształcenia tej teorii w praktyczne fakty.

W 1928 roku młody filmowiec Walt Disney wstrząsnął światem kina animowaną kreskówką, która również miała dźwięk, Steamboat Willie (parowiec Willie). Po tym wydarzeniu pojawiły się inne, takie jak zsynchronizowana muzyka i kamery wielopłaszczyznowe, aby dać poczucie głębi, które Disney włączył do swoich komiksów.

Począwszy od Disneya, rozpętała się zaciekła globalna konkurencja, aby tworzyć animowane komiksy bliższe rzeczywistości. Konkurs ten dokonał przełomu w sposobie pojmowania edukacji i rozrywki.

Obecnie przy tworzeniu komiksu można znaleźć dwa różne fronty. Jeden z nich odpowiada anime (animacji) Japonii, a drugi kreskówkom telewizyjnym Stanów Zjednoczonych. Pierwsza wywodzi się ze stylu japońskich komiksów manga, a druga z komiksów opracowanych na potrzeby produkcji telewizyjnej w 1960 roku.

cechy

Komiksy są tworzone w celu przekazywania wiadomości o pomysłach i ocenach, które rysownik wydaje na temat ludzi, wydarzeń lub instytucji. Wiadomość może być wesoła, zabawna, kpiąca, szalona lub sympatyczna.

Każda kreskówka ma wiele cech wizualnych i językowych, które tworzą ogólne wrażenie i pomagają przekazać wiadomość. Obejmują one użycie symboli, kolorów, kreskówek i stereotypów.

To narracja

Jedną z głównych cech komiksu jest to, że jest narracją i wszystko w nim ma znaczenie. Ogólnie rzecz biorąc, znaczenie to ma podłoże moralne i / lub społeczne.

Historia opowiada konkretną historię. Francuski Gassiot-Talabot opisał to jako „narracyjną figurację” i wielu uważa to za prawie ilustrowaną prozę.

Chociaż tekst nie jest konieczny, niektórzy autorzy zapewniają, że tekst jest niezbędny, ponieważ zmniejsza niejednoznaczność narracji na obrazach.

Symbolika

Symbolami mogą być przedmioty, znaki, logo lub zwierzęta. Często są używane do przekazywania pomysłów lub uczuć na temat ludzi, miejsc, nastrojów lub środowisk.

Zabarwienie

Kolory są często używane w komiksie, aby wzmocnić znaczenie dla widza. Podobnie, użycie kolorów tworzy szereg uczuć bohaterów opowieści. Intencją jest poszukiwanie empatycznej wrażliwości czytelnika.

Kreskówki

Kreskówka to wizualna reprezentacja osoby (lub grupy), w której charakterystyczna cecha fizyczna jest celowo wyolbrzymiona lub nadmiernie uwydatniona. Kreskówki są zazwyczaj humorystyczne i często służą do wyśmiewania się z osoby.

Stereotypy

Stereotypy odnoszą się do tworzenia szybkiego i powierzchownego obrazu grupy ludzi, który zwykle opiera się na fałszywych lub niepełnych informacjach. Istnieją stereotypy dotyczące mężczyzn, kobiet, chłopców, dziewcząt, osób starszych i nastolatków. Podobnie istnieją stereotypy dotyczące zawodów, grup narodowościowych i etnicznych.

Obejmują one ocenę wartościową osoby lub grupy. Ponieważ może oferować ograniczone lub uproszczone spojrzenie na ludzi, jest ogólnie uważane za niepożądane.

Jednak w komiksach często stosuje się stereotypy, aby można było szybko zidentyfikować określone typy postaci, ponieważ ułatwia to ich rozpoznanie.

Zmienna długość

Może być tak krótki, jak zwykły pasek mniejszy niż strona lub tak długi jak książka. Z kolei komiksy mogą być opublikowane w całości w jednym nakładzie, jednej książce lub mieć różne rozdziały, które są publikowane w różnym czasie.

Różne gatunki

Podobnie jak gatunek literacki, komiks ma kilka gatunków, które zostały szeroko rozwinięte. Do najważniejszych gatunków komiksów należą:

• Fantastyka naukowa
• Satyra
• Terror
• Policja i tajemnica
• Fantazja
• Superbohaterowie.

Ściśle związana ze sztuką

Komiks będący rysunkiem i narracją jest zawsze powiązany ze światem sztuki. Trendy, które wpływają na sztukę, zawsze wpływają na komiks, nadając mu nowe wartości i znaczenia. Współczesne komiksy przeszły przez trendy tak różnorodne, jak surrealizm, neo-schematyzm i pop-art.

Ponieważ jest uważany za rodzaj języka, komiks ma analogie z innymi językami artystycznymi, głównie z literaturą i kinem. Z tym ostatnim dzieli głównie dwojaki charakter obrazów i słów.

Często spotyka się adaptacje komiksów do książek lub filmów, podczas gdy w komiksach często znajduje się parodie filmów lub książek.

Części

Istnieją pewne kluczowe elementy, które są częścią każdego komiksu, komiksu lub komiksu. Każdy kreślarz musi je znać, aby wykonywać swoją pracę. Wśród tych części lub elementów możemy wymienić:

1. Panel lub winieta: prostokąty, w których artyści rysują swoje komiksy. Każdy z tych prostokątów jest sekwencją.
2. Rynna: przestrzeń między panelami.
3. Krwawienie: zasób używany przez artystę, gdy postać nie mieści się całkowicie w panelu. W takim przypadku część panelu, która je przecina, nazywana jest spadem.
4. Balony - sposób, w jaki postać może się komunikować w komiksie. To, co mówi bohater, jest zwykle umieszczane w dymku. Niewypowiedziane myśli lub pomysły, które pojawiają się w głowie postaci, są zwykle umieszczane w balonie myśli.
5. Onomatopea: każde słowo, które reprezentuje prawdziwy dźwięk. Jeśli postać spadnie z drabiny w wyniku wypadku, onomatopea „PUM” może wypełnić cały panel, aby pokazać, że była to silna awaria.
6. Ikony: symbole, które pokazują, co dzieje się w głowie postaci. Dzieje się tak na przykład, gdy postać ma pomysł i nagle pojawia się żarówka.

Rodzaje

Różne rodzaje komiksów mogą się znacznie różnić od siebie. Jednym z niewielu czynników, którymi mogliby się podzielić, jest humor. Innym zbiegającym się w nich czynnikiem jest różnorodność sposobów, w jakie wpływają i wpływają na społeczeństwo.

Zatem kryterium klasyfikacji komiksów jest bardzo szerokie. Niektóre z tych typów zostaną opisane poniżej.

Zgodnie z twoim związkiem z rzeczywistością

Opierając się na tym kryterium, komiks może być oparty na rzeczywistości lub fantazji. Jeśli zdarzy się to pierwsze, postacie są prawdziwe, z życia codziennego. Komiks nie tylko przedstawia bohatera, ale pokazuje jego emocjonalne reakcje na życie.

Na drugim biegunie są komiksy fantasy. Te natomiast reprezentują postacie, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Cały ten rysunek ma na celu zachęcenie do śmiechu.

Zgodnie z relacją obraz-legenda

Jeśli weźmie się pod uwagę relację obraz-legenda, istnieją dwa typy komiksów: wyśrodkowane na tekście i wyśrodkowane na obrazie. Ci pierwsi skupiają się na legendzie, która jest bogata i bardzo objaśniająca.

Kiedy obraz jest absolutnie niezbędny do zrozumienia komiksu, podpis jest krótki i całkowicie pomocniczy.

Artykuły redakcyjne lub zasady

Karykatura redakcyjna, znana również jako komiks polityczny, to ilustracja zawierająca przesłanie polityczne lub społeczne. Ten pierwszy pojawił się podczas reformacji protestanckiej w Niemczech na początku XVI wieku.

Aby szerzyć swoje idee, Marcin Luter (1483-1546), przywódca reformacji, odwołał się do drukowanego obrazu zamiast tekstów. Obrazy te protestowały przeciwko działaniom potężnego Kościoła katolickiego i były rozprowadzane na wielkoformatowych plakatach i ilustrowanych broszurach. W końcu okazały się skutecznym medium krytyki.

Obecnie komiksy redakcyjne można znaleźć w większości gazet. Podobnie wielu radykalnych rysowników redakcyjnych zaistniało w Internecie.

Chociaż komiksy redakcyjne mogą być bardzo różnorodne, istnieje pewien ustalony styl. Większość z nich używa wizualnych metafor do wyjaśnienia skomplikowanych sytuacji politycznych.

Karykatury polityczne były postrzegane jako forma narracji. W rzeczywistości w 1922 r. Ustanowiono Nagrodę Pulitzera za karykatury redakcyjne.

Komiks gag i komiksy

Komiksy żartobliwe to humorystyczne zdjęcia, które można znaleźć w magazynach, gazetach i kartkach z życzeniami. Zwykle składają się z pojedynczego rysunku, któremu towarzyszy podpis lub „dymek”.

Z kolei „komiksy”, znane w Wielkiej Brytanii również jako „komiksy”, są codziennie znajdowane na stałych stronach przypisanych przez gazety na całym świecie. Są to zazwyczaj krótkie serie ilustracji do rysowania sekwencji. W Stanach Zjednoczonych są one powszechnie znane jako „komiksy”.

Chociaż humor jest najczęstszym tematem, dramat i przygoda są również reprezentowane w tym medium. Większość komiksów jest samodzielnych, ale niektóre mają charakter seryjny, z fabułą, która może trwać codziennie lub co tydzień.

Animowane komiksy

Jedno z najczęstszych współczesnych zastosowań terminu komiks odnosi się do telewizji, filmów, filmów krótkometrażowych i mediów elektronicznych. Chociaż termin ten można zastosować do dowolnej animowanej prezentacji, najczęściej jest używany w odniesieniu do programów dla dzieci.

W nich zwierzęta w kształcie ludzi, superbohaterowie, przygody dzieci i inne podobne tematy są używane do opowiadania historii. Do późnych lat czterdziestych w kinach pokazywano kreskówki.

W tamtych czasach zwyczajem było pokazywanie dwóch pełnometrażowych filmów oddzielonych komiksem i wiadomościami. Wiele kreskówek z lat 30. - 50. XX wieku zostało zaprojektowanych do oglądania na dużym ekranie. Gdy popularność telewizji zaczęła rosnąć, zaczęto produkować kreskówki na mały ekran.

Ten rodzaj komiksu był przedmiotem kontrowersji ze względu na problematykę przemocy, zwłaszcza że jego głównym odbiorcą są dzieci. W ostatnich latach pojawia się coraz więcej animowanych komiksów dla dorosłych. Jednak niektóre sektory przemysłu rozrywkowego wykluczają je z grona animowanych komiksów.

Przykłady znanych komiksów

Mafalda (Argentyna)

Ten komiks został opublikowany w Argentynie w latach 1964–1973 przez znanego argentyńskiego humorystę graficznego Joaquína Salvadora Lavado, lepiej znanego jako Quino.

Mafalda była bardzo popularną postacią przy opisywaniu zwyczajów społecznych klasy średniej. Podobnie była znana z ataków na status quo społeczeństwa.

Kreskówka przedstawiała sytuacje niezbyt niewinnymi oczami dziewczyny (Mafalda), która krytycznie obserwowała otaczający ją świat dorosłych. Głównym tematem były obawy tej dziewczyny. Dotyczyły one pokoju na świecie, wyścigu zbrojeń i wojny w Wietnamie.

Ponadto poruszono inne tematy, takie jak chińska rewolucja kulturalna, hipisi i Beatlesi. Cała ta różnorodność tematyczna sprawiła, że ​​ta kreskówka jest typowym produktem lat sześćdziesiątych.

Condorito (Chile)

Condorito pojawił się po raz pierwszy w magazynie Okey w 1949 roku. Jego twórca, René Ríos Boettiger, był lepiej znany jako Pepo (1911-2000). Główny temat obracał się wokół przygód i nieszczęść głównego bohatera, Condorito. Była to mieszanka kondora i huaso (chilijskiego chłopa), który migrował ze wsi do miasta.

W dniu premiery Chile stanęło w obliczu intensywnej migracji wiejskiej. W ten sposób rysunek odzwierciedlał społeczną rzeczywistość tamtej chwili.

Z biegiem czasu rysownik Pepo rozwinął swoją postać. Najpierw zmiękczył rysy kondora, aby uczynić go bardziej ludzkim. Stworzył też dziewczynę, kilku przyjaciół, a nawet siostrzeńca.

Chociaż prawdą jest, że Condorito nie odzwierciedlał sytuacji międzynarodowych, przedstawił szczególną sytuację w Chile. W przygodach Condorito Pepo chciał wcielić się w dowcipnego i zabawnego chilijskiego chłopa, który przybywa do miasta. Od 1955 roku Condorito jest publikowane w czasopiśmie o tej samej nazwie zarówno w Chile, jak i w innych krajach.

Mortadelo i Filemón (Hiszpania)

Mortadelo y Filemón to serial animowany opublikowany po raz pierwszy 20 stycznia 1958 roku. Jego twórcą był Hiszpan Francisco Ibáñez Talavera (1936-). Jej oryginalny tytuł brzmiał Mortadelo y Filemón, agencja informacyjna.

Jak mówi sam autor, pierwotnym celem komiksu była farsa. W nim bohaterowie Mortadelo i Filemón udawali odpowiednio dr Watsona i Sherlocka Holmesa. Cały rozwój komiksu przedstawiał dwie niezdarne istoty, które żyły od problemu do problemu.

Ten komiks został przeniesiony do musicalu i był tematem gier wideo. W ten sam sposób został wyróżniony Gran Premio del Salón del Comic (1994), Nagrodą Haxtur (2000) i Medalem Honorowym za Zasługi w Sztuk Pięknych (2001).

Bibliografia

1. New World Encyclopedia. (s / f). Kreskówka. Zaczerpnięte z newworldencyclopedia.org.
2. Słowniki Oxford. (s / f). Kreskówka. Zaczerpnięte z en.oxforddictionaries.com.
3. Archiwum internetowe. (s / f). Historia kreskówki. Zaczerpnięte z web.archive.org.
4. Słownik Merriam-Webster. (s / f). Kreskówka: nie tylko dla dzieci. Zaczerpnięte z merriam-webster.com.
5. Upton, C. (2006). Narodziny kieszonkowego komiksu w Anglii: HISTORIA LOKALNA Uśmiechnij się trochę przez historię rysownika. Zaczerpnięte z thefreelibrary.co.
6. Kehr, D. (20 lipca 2018). Animacja. Zaczerpnięte z britannica.com.
7. Stan NSW, Departament Edukacji i Szkolenia. (s / f). Cechy kreskówek. Zaczerpnięte z lrrpublic.cli.det.nsw.edu.au.
8. Reati, F. (2009). Argentyńskie Montoneros: komiksy, kreskówki i obrazy jako propaganda polityczna w podziemnej prasie politycznej lat 70. W J. Poblete i H. L'Hoeste (redaktorzy), Redrawing The Nation: National Identity in Latin / o American Comics, s. 97-110. Nowy Jork: Springer.
9. Chilijska pamięć. (s / f). Condorito (1949-). Zaczerpnięte z memoriachilena.cl.
10. Casas, N. (2015). Historia i analiza postaci w komiksie. Historia i analiza postaci w komiksie. Madryt: Od redakcji Bruguera SA