ZIMNE MORZE PRĄDU PERUWIAŃSKIEGO: CHARAKTERYSTYKA, PRZYCZYNY - ŚRODOWISKO - 2026

Zimne morze prądu peruwiańskiego jest prąd morski, który występuje na wybrzeżu Oceanu Spokojnego, na południe od Peru. Prąd ten stanowi północną część Prądu Humboldta, który wypływa ze środkowej części wybrzeży Chile.

Nurt ten został opisany przez przyrodnika Aleksandra von Humboldta, od którego pochodzi jego imię. Jednak sam Humboldt stwierdził, że nurt ten był już znany od czasów starożytnych pierwotnym osadnikom z tych regionów Ameryki.

Humbak (Megaptera novaeangliae), kluczowy gatunek zimnego morza Prądu Peruwiańskiego

Zjawisko to występuje w wyniku procesu zwanego upwellem, w którym wiatr niesie najbardziej powierzchowną warstwę oceanu. Wytwarzana jest próżnia wypełniona masą głębokiej wody.

Te wody z dna morskiego mają niską temperaturę, wysokie zasolenie i dużą ilość składników odżywczych, co skutkuje najwyższą produktywnością połowową na naszej planecie.

Charakterystyka ogólna

Zimne morze prądu peruwiańskiego znajduje się we wschodniej części Oceanu Spokojnego, na peruwiańskim wybrzeżu, między 5 ° szerokości geograficznej południowej (w sąsiedztwie tropikalnego morza Peru) a 18 ° szerokości geograficznej południowej (na granicy z Chile) , między wybrzeżem a 100 km od brzegu, na zachód.

Prąd płynie w kierunku południowo-północnym z prędkością 28 km dziennie, równolegle do linii brzegowej. Na 5º szerokości geograficznej południowej odchyla się na zachód, w kierunku wysp Galapagos, aż do równika lądowego.

Na równiku prąd ten zderza się z wodami północnego prądu równikowego, które mają znacznie wyższą temperaturę, prawie 30 ºC. Nigdzie indziej na świecie nie ma tak ostrego kontrastu temperatur między prądami po obu stronach równika.

Najbardziej charakterystyczną cechą zimnego morza prądu peruwiańskiego jest jego temperatura. Jego wody są szczególnie zimne w regionie tropikalnym. Mogą mierzyć między 13 a 14 ºC w najzimniejszym okresie i między 15 a 17 ºC w najgorętszej porze roku.

Wody zimnego morza peruwiańskiego mają zasolenie między 33,8 a 35,2 gramów soli na litr wody. Głównymi solami są chlor, sód i magnez.

Jego wody są zielonkawe. Wynika to z wysokiego stężenia chlorofilu a, ze względu na bogactwo składników odżywczych, które sprzyjają rozwojowi fitoplanktonu.

Przyczyny

Zimne morze prądu peruwiańskiego jest wynikiem zjawiska oceanograficznego znanego jako upwell. Zjawisko to występuje, ponieważ pasaty wiejące w kierunku wybrzeża przesuwają warstwę powierzchniową morza w lewo, prostopadle do kierunku wiatru (efekt Coriolisa).

Przemieszczenie warstwy powierzchniowej powoduje powstanie gradientu ciśnienia, który zasysa głębsze wody, a przez to chłodniej, gęstsze i wypełnione substancjami odżywczymi.

Graficzne przedstawienie zjawiska upwellingu. Lichtspiel, za Wikimedia Commons

Znaczenie

Szczególne cechy zimnego morza prądu peruwiańskiego pod względem zasolenia, temperatury i ładunku składników odżywczych mają duże znaczenie gospodarcze, klimatyczne i ekologiczne.

Znaczenie gospodarcze

Zimne morze prądu peruwiańskiego stanowi zaledwie 0,1% powierzchni oceanów na całym świecie. Jednak ponad 10% światowego rybołówstwa pochodzi z niego.

To jeden z najbardziej produktywnych regionów na naszej planecie. Produkuje więcej ryb na metr kwadratowy niż jakikolwiek inny otwarty obszar morski.

Ta wysoka produktywność wynika z dużego ładunku składników odżywczych w wodach strumienia. Głębokie wody są bogate w składniki odżywcze, takie jak azotany, fosforany i kwas krzemowy.

Kiedy wody te wypływają na powierzchnię, dzięki upwellingowi, fitoplankton wykorzystuje te składniki odżywcze, wraz z dwutlenkiem węgla i promieniowaniem słonecznym, do produkcji związków organicznych w procesie fotosyntezy.

Ta wysoka pierwotna produktywność rozprzestrzenia się w całym łańcuchu pokarmowym, wytwarzając duże ilości zooplanktonu, karmników filtrujących, ryb, ptaków i ssaków morskich.

Przemysł połowowy sardeli w Peru jest największym jednogatunkowym przemysłem na świecie.

Znaczenie klimatyczne

Szczególnie zimne wody prądu peruwiańskiego chłodzą atmosferę na powierzchni ziemi. Powoduje to niewielkie parowanie, a zatem niskie opady.

Tak więc klimat wybrzeży peruwiańskich jest szczególnie suchy, charakteryzujący się piaszczystymi terenami i przybrzeżnymi pustyniami. Te wybrzeża mają niższą temperaturę niż odpowiadałaby równikowej szerokości geograficznej. Podobnie, Wyspy Galapagos mają znacznie mniej deszczowy klimat dzięki wpływom prądu.

Znaczenie ekologiczne

Wody zimnego morza prądu peruwiańskiego są siedliskiem dużej różnorodności biologicznej. Będąc wyjątkowym ekosystemem na świecie, o bardzo wysokiej produktywności, został uznany za jeden z 200 priorytetowych ekoregionów ochronnych na świecie.

Większość programów ochrony ma na celu ochronę kluczowych gatunków, które mają pozytywny wpływ na inne gatunki, takie jak wydry morskie, sardele, humbaki i kryl.

Wydra morska z południowego Pacyfiku (Lontra felina), która zamieszkuje wybrzeża peruwiańskie i chilijskie, gwarantuje równowagę ekologiczną zimnego morza Peru; Żywi się jeżowcem, kontrolując jego populację.

Jeśli liczba wydr zmniejszy się, a jeżowce zwiększą gęstość zaludnienia, mogą spowodować szkody w morskich lasach makroglonów, które z kolei stanowią pożywienie i siedlisko dla wielu innych gatunków.

Sardela (Engraulis ringens) i Kryl (skorupiaki eufausiaceous) to główne pożywienie innych gatunków, takich jak humbak (Megaptera novaeangliae).

Gatunki te są bardzo ważne dla utrzymania morskiej sieci troficznej. Spadek liczebności ich populacji może mieć katastrofalne skutki pod względem ekologicznym.

Zmiany

Zachodnie wybrzeże Ameryki Południowej stoi w obliczu zmian klimatycznych pochodzących z Pacyfiku. Wpływają na to wydarzenia, takie jak El Niño (gorąco) i La Niña (zimno), które zmieniają opady, wiatr, temperaturę i stężenie tlenu w prądach oceanicznych na kilka miesięcy. Region ten jest okresowo poddawany ogromnym „stresom” klimatycznym.

Bibliografia

1. Prąd Humboldta. (2018, 9 grudnia). Wikipedia, wolna encyklopedia. Data konsultacji: 10:08, 30 grudnia 2018 z wikipedia.org.
2. Institut de recherche pour le développement. (2009). Prąd Humboldta: ekosystem skrajności. Biedronka 310.
3. Michael Akester, M. (2014). Kluczowe gatunki w obecnym systemie Humboldta: Chile - Peru. Biuletyn Systemu Narodów Zjednoczonych w Peru (4): 6-7.
4. W. Schneider, R. Fuenzalida, R. Núñez, J. Garcés-Vargas, L. Bravo i D. Figueroa. (2007). Omówienie systemu prądu Humboldta i mas wodnych w północnym i środkowym Chile. Science and Technology of the Sea Magazine, Vol. 30 (1): 21–36.
5. Współtwórcy Wikipedii. (2018, 18 grudnia). Upwelling. W Wikipedii, wolna encyklopedia. Pobrano 10:11, 30 grudnia 2018 r., En.wikipedia.org.