CO TO JEST DETRYTUS? (W BIOLOGII, GEOLOGII I MEDYCYNIE) - NAUKA - 2026

Detritus to łacińskie słowo oznaczające zużyty i służy do określenia wyniku uzyskanego w wyniku rozpadu stałej masy na cząstki. Termin jest szeroko stosowany w biologii do definiowania rozkładających się szczątków biogennych, jednak w innych naukach niekoniecznie jest używany w tym samym znaczeniu.

Czasami używa się formy detritus (liczba pojedyncza) lub detrytus (liczba mnoga) i może być również używana jako przymiotnik, czyli detrytyczny. Pomimo tego, że jest szeroko stosowany w biologii, istnieją rozbieżności co do włączenia lub braku rozkładających się mikroorganizmów w ramach tego, co w tej nauce określa się jako detrytus.

Trawa żółwia (Thalassia testudinum) na pierwszym planie z pozostałościami namorzynowymi oraz liśćmi i korzeniami mangrowca (Rhizophora sp.) W tle. Zdjęcie wykonane przez zespół biogeografii NOAA CCMA. Zrobione i zredagowane z https://www.photolib.noaa.gov/htmls/reef2653.htm.

W biologii

Naukowiec R. Darnell zdefiniował detrytus jako każdy rodzaj materiału biogennego (materii organicznej), który uległ rozkładowi na różnym poziomie przez drobnoustroje i który może być wykorzystany jako źródło energii przez konsumujące organizmy.

Detrytus składa się w zasadzie z martwych organizmów lub ich części, takich jak między innymi liście, pnie, korzenie (resztki roślin, które rozkładają się wolniej), kości, muszle, łuski (szczątki zwierząt). Uwzględniono również szczątki kałowe zwierząt; różne gatunki mikroorganizmów rozkładają te pozostałości.

W miarę rozkładu szczątków organizmów uzyskuje się mniejsze pozostałości. Dodatkowo powstają substancje humusowe (lub humus), które są odporne na nowy rozkład.

Znaczenie detrytusu

Nie cała biomasa wytwarzana przez organizmy autotroficzne lub heterotroficzne jest wykorzystywana przez organizmy wyższego poziomu troficznego, wręcz przeciwnie, zdecydowana większość biomasy, przynajmniej biomasa roślinna, zostaje ostatecznie osadzona w glebie, gdy organizmy umierają.

Ta biomasa jest rozkładana na detrytus, który będzie wykorzystywany jako źródło energii przez organizmy detrytusowe i będzie podtrzymywał tzw. Łańcuch pokarmowy detrytusu.

Na przykład w ekosystemach namorzynowych, jednych z najbardziej produktywnych na świecie, łańcuchy pokarmowe detrytusu wspierane przez rozkładającą się ściółkę mogą być dość złożone i różnorodne.

Detrytus i jego wykorzystanie przez detrytusów wpływa na struktury troficzne, a także na dynamikę zbiorowisk, gdyż pozwala na utrzymanie większej różnorodności gatunków w ekosystemie, głównie organizmów drapieżnych, na których mógłby istnieć, gdyby był wyłącznie i bezpośrednio zależny od producentów. podstawowy.

Dodatkowo detrytus pomaga ustabilizować przepływ energii w ekosystemie. Może nawet zmieniać konfigurację struktury społeczności poprzez hamowanie obecności niektórych gatunków i sprzyjanie obecności innych.

Klasyfikacja zwierząt domowych

Organizmy, które żywią się bezpośrednio detrytusem, nazywane są detrytivores lub saprophagi. W obrębie tych występują od protistów do kręgowców i można je podzielić na dwa typy zgodnie z ich mechanizmami żerowania; selektywne i nieselektywne.

Selektywni detrytycy

Organizmy żywiące się materią organiczną obecną w osadzie dokonują zatem wcześniejszej selekcji materiału, który zamierzają zjeść. Na przykład kraby skrzypek (Uca, Minuca i pokrewne rodzaje) są selektywnymi detrytivores.

Kraby te pobierają porcje osadu i ostrożnie oddzielają od niego materię organiczną (detrytus) z ziaren piasku, wykorzystując do tego specjalne struktury. Gdy oba materiały zostaną rozdzielone, zjedzą tylko detrytus.

Ziarna piasku oczyszczone z materii organicznej gromadzą się w postaci małych kulek piasku, które odkładają na ziemi bez ich połknięcia.

Nieselektywne zwierzęta domowe

Są to organizmy, które połykają osad, aby wykorzystać materię organiczną podczas procesu karmienia. Na przykład ogórki morskie i dolary piaskowe są nieselektywnymi szkodnikami.

W geologii

Dla geologii detrytus to rozdrobniony materiał lub osad skał, powstały w wyniku różnych procesów, w tym diagenezy, wietrzenia i erozji. Diageneza to zestaw reakcji fizycznych i chemicznych zachodzących między minerałami lub między minerałami a płynami w procesie osadowym.

Wietrzenie to zespół procesów, które powodują niszczenie skał przez czynniki atmosferyczne. Z drugiej strony erozja obejmuje wietrzenie i transport rozdrobnionego materiału do osadów.

Detrytus będzie składał się w basenach osadowych, gdzie będzie można je zagęszczać, tworząc tzw. Skały osadowe. Z drugiej strony odpady wyrzucane przez wulkany nazywane są również odpadami wulkanicznymi.

Z drugiej strony, stożek detrytusu to nagromadzenie w dolinie kawałków skał, kamieni itp., Które uzyskują ten geometryczny kształt po oderwaniu od zboczy lub klifów góry.

Przykładem osadów są piaszczyste plaże. Zgodnie z definicją geologiczną piaski to szczątki powstałe z pozostałości materiałów stałych rozłożonych na bardzo drobne frakcje. Frakcje te to głównie fragmenty skał krzemionkowych, także pozostałości m.in. muszli mięczaków, koralowców.

Innym typowym przykładem materiałów detrytycznych są gliny. Powstają z krzemianów glinu, sodu, potasu lub wapnia (skalenie). Aby powstały gliny, musi nastąpić rozpad skalenia pod wpływem czynników atmosferycznych.

Detritalna skała osadowa. Zrobione i zredagowane przez Beatrice Murch z Buenos Aires w Argentynie.

W medycynie

Detrytus w medycynie jest materiałem z rozpadu na cząstki materiałów stałych i pozostałości komórkowych oraz martwych komórek. Ma to szczególne znaczenie w stomatologii i traumatologii.

odontologia

W endodoncji detrytus to materiał złożony z wiórów zębiny, a także żywej lub martwej tkanki resztkowej, która przylega do ścian kanału korzeniowego zębów. Ten szczątek tworzy tak zwaną warstwę mazistą.

Zabiegi endodontyczne powodują powstawanie zanieczyszczeń w wyniku zużycia narzędzi chirurgicznych na zębach. Ten osad jest trudny do usunięcia ze względu na konfigurację kanałów korzeniowych, które mają tendencję do zatykania, oraz ponieważ jego usunięcie powoduje więcej pozostałości zębiny, które mogą tworzyć nowe szczątki.

Traumatologia

Wszczepienie protezy kostnej w celu naprawy uszkodzeń spowodowanych urazem lub zużyciem powoduje powstawanie odłamków podczas wiercenia kości. Z upływem czasu materiał protetyczny, taki jak cement kostny, również powoduje powstawanie zanieczyszczeń.

Szczątki i martwicze tkanki spowodowane przez wiercenie stwarzają warunki do rozwoju mikroorganizmów i ropni, które mogą komplikować i zagrażać powodzeniu przeszczepu.

Dodatkowo, szczątki spowodowane tarciem mechanicznym i zużyciem cementu kostnego są potencjalną przyczyną martwicy kości i osteolizy u pacjentów z implantami.

Bibliografia

1. EP Odum (1978). Ekologia: związek między naukami przyrodniczymi a społecznymi. Od redakcji Continental, SA
2. JC Moore, EL Berlow, DC Coleman, PC de Ruiter, Q. Dong, A. Hastings, NC Johnson, KS McCann, K. Melville, PJ Morin, K. Nadelhoffer, AD Rosemond, DM Post, JL Sabo, KM Scow, MJ Vanni i DH Wall (2004) Detritus, dynamika troficzna i bioróżnorodność. Listy ekologiczne.
3. P. Mason i L. Varnell (1996). Detritus: Ciasto ryżowe Matki Natury. Raporty techniczne programu obszarów wodno-błotnych.
4. Detrirus. Na Wikipedii. Odzyskany z en.wikipedia.org.
5. Skały osadowe. W wirtualnym muzeum. Odzyskany z gob.mx.
6. G. Ramos, N. Calvo, R. Fierro (2015). Konwencjonalna adhezja w zębinie, trudności i postęp w technice. Czasopismo Wydziału Stomatologii Universidad de Antioquia.