CO TO JEST PLATOŃSKI DUALIZM? - FILOZOFIA - 2026

Platoński dualizm proponuje, że nasz świat jest podzielony przez niewidzialną linię, gdzie znajdują się ważne i trwałe rzeczy (zwanego Eidos i świat idei), a po drugie przechodzących rzeczy, efemeryczne i nieznaczny (Doxa, opinia lub rozsądny świat).

Według Platona, musimy codziennie starać się dotrzeć do naszego ducha i podnieść go, tak abyśmy myśleli i obserwowali tylko z eidos lub tego świata idei. Również u Platona nie ma prawdy względnej, ponieważ w oparciu o ten dualizm prawda jest jedna i znajduje się w górnej części linii.

Platon (po lewej) i Arystoteles (po prawej), fresk autorstwa Rafaela. Arystoteles wskazuje na ziemię, przedstawiając swoją wiarę w posiadanie wiedzy poprzez obserwację empiryczną i doświadczenie, trzymając w dłoni kopię swojej Etyki nikomachejskiej. Platon trzyma swojego Timaeusa i pokazuje gesty do niebios, reprezentując swoją wiarę w Formy.

Dualizm filozoficzny odnosi się do różnych przekonań, że świat jest zdominowany lub podzielony przez dwie najwyższe siły, które są nieodłączne, a czasami są sobie przeciwne.

Te doktryny mają na celu wyjaśnienie, w jaki sposób wszechświat został stworzony i założony. Istnieją jednak inne, nieco mniej formalne teorie, które po prostu wyjaśniają istnienie dwóch różnych praw i rozporządzeń na świecie, które mogą bez problemu współistnieć.

Jest wielu autorów, takich jak Pitagoras, Empedokles, Arystoteles, Anaksagoras, Kartezjusz i Kant, którzy ujawnili swój sposób myślenia i pojmowania świata. Z różnymi teoriami, na przykład, że świat jest podzielony na rodzaj dziwnej i równej siły, przyjaźń i nienawiść, dobro i zło, chaos z inteligencją, pustkę z pełnią itp.

Jednak jeden z najważniejszych wkładów w tej dziedzinie dokonał grecki filozof Platon.

Jakie są przykazania platońskiego dualizmu?

W książce Platona The Republic możemy znaleźć wszystkie jego teorie o dualizmie zarówno z perspektywy ontologicznej, jak i antropologicznej.

Teoria linii

Platon wyjaśnia i obnaża ontologicznie teorię, że przeżyta rzeczywistość jest podzielona na dwa przeciwległe bieguny. To tutaj powstaje słynna i nazywana „teoria linii”.

Na szczycie są wszystkie przemijające rzeczy, widzialne i namacalne, nasze emocje i spostrzeżenia. Po tej stronie linii Platon nazywa to doksą, światem widzialnym lub zmysłowym.

Znany jako eidos, u dołu linii, Platon pozbywa się tych wiecznych i ponadczasowych bytów, które nigdy nie przeminą i na zawsze pozostaną. Po tej stronie jest obiektywność i znajduje się prawdziwa istota rzeczy. Można go też nazwać światem idei.

Należy zauważyć, że Platon w żadnym momencie nie zaprzecza ani nie zaprzecza istnieniu którejkolwiek z tych rzeczywistości. Po prostu lokalizuje i nadaje większą wagę światu idei lub zrozumiałości, ponieważ uważa, że ​​istnieje prawdziwy sens naszego istnienia, którym jest podniesienie naszego ducha, dopóki nie będziemy mogli chodzić w eidos i nie zanieczyszczać naszego życia czymś tak prostym i zwyczajnym jak doxa.

Problem z doksą i światem zmysłowym polega na tym, że jest on pełen niedoskonałości, a nasze doświadczenia, uprzedzenia, opinie i pozory są zawsze obecne, działając jak rodzaj filtra, który uniemożliwia nam uchwycenie tego, co naprawdę istotne.

Dlaczego według Platona powinniśmy tęsknić, myśleć i działać w oparciu o eidos?

Jak wspomniano powyżej, Platon proponuje, że nasze prawdziwe znaczenie istnienia znajdujemy, gdy docieramy do eidos, ale jakie są powody, które przemawiają za tym podejściem?

Ponieważ po stronie wrażliwej przeważa przemijanie, w eidos czyli świecie zrozumiałym, nie ma rzeczywistości spersonalizowanych ani częściowych. Naprawdę po tej stronie można znaleźć prawdę (rozumiejąc to jako coś trwałego i niezmiennego) i doskonałość.

Platon twierdził i potwierdzał, że kiedy myślisz i działasz, kierując się eidos, idee są prawdziwe i trwałe, i to właśnie odróżnia doksę od eidos, czyli poglądu prawdy.

Na koniec należy wspomnieć, że jest powiedziane, że ze świata idei myśli nie są od siebie odizolowane, ale tworzą konglomerat powiązany ze sobą.

Platoński dualizm z antropologii

Z mniej więcej podobnymi myślami, ale z perspektywy antropologicznej, Platon ustanawia dualizm w ludzkiej egzystencji. Uważa, że ​​człowiek ma dwie całkowicie przeciwne istoty.

Pierwszym jest nasze ciało, które myśląc o nim z alegorii linii wyjaśnionej powyżej, należy do świata zmysłowego, ponieważ jest tymczasowe i zmieniające się.

Po drugie, istnieje dusza, uważana za nieuchwytny, boski i wieczny element, który łączy nas z życiem. To należy do świata idei, ponieważ nigdy się nie zmienia i dla greckiego filozofa jest nieśmiertelne.

Dlatego człowiek powinien czuć się bardziej utożsamiany ze swoją duszą niż z ciałem. W rzeczywistości uważa się, że ciało jest rodzajem więzienia, które nas wiąże i uniemożliwia pokazanie naszej prawdziwej istoty i uchwycenie istoty innych ludzi. Ciało przemija, ale dusza pozostaje. Pierwsza jest czymś przejściowym, druga jest czymś wiecznym.

Łącząc tę ​​myśl z inną dość znaną alegorią filozofa, nie ma znaczenia, jakie życie przeżyliśmy: celem jest zignorowanie cieni i wyjście z jaskiń. To jest prawdziwy sposób egzystencji oparty na racjonalnym myśleniu i ignorowaniu, ustanowiony przez Platona.

Zdecydowanie nie jest łatwo odłożyć na bok naszą subiektywność i spróbować wejść na nowy poziom duchowy. Być może Platon był utopistą, a zatem niemożliwym do wykonania.

Gdyby jednak każdy starał się żyć, działać i myśleć w oparciu o eidos, społeczeństwo byłoby zupełnie inne i osiągnęlibyśmy dobro wspólne.

Warto postarać się (jakkolwiek by to nie było niezwykłe), aby żyć racjonalnie i porzucić przemijające rzeczy, zrezygnować ze zmysłów, stronniczości, subiektywności i skupić się na prawdziwej istocie rzeczy, a głębiej na samym życiu. .

Ta zmiana myślenia i sposobu życia może być możliwa tylko poprzez dialektykę, uważaną za technikę, która może wyprowadzić osobę ze świata zmysłów do pełnego zrozumienia i zrozumienia pojęcia dobra wspólnego.

Bibliografia

1. Broadie, S. (2001, czerwiec). XIV * - Dusza i ciało u Platona i Kartezjusza. In Proceedings of the Aristotelian Society (tom 101, nr 1, s. 295-308). Oxford, Wielka Brytania: Oxford University Press. Odzyskany z: university.oup.com
2. Dussel, E. (2012). Dualizm w antropologii chrześcijaństwa. Nauczanie redakcyjne. Odzyskany z: library.clacso.edu.ar
3. Fierro, MA (2013). Wcielone, kochające duszę ciało ”w Fedonie Platona. Śladami Platona i platonizmu w filozofii nowożytnej, 7. Źródło: academia.edu
4. Gerson, LP (1986). Platoński dualizm. The Monist, 69 (3), 352-369. Odzyskane z: jstor.org
5. Heller, S. (1983). Apulejusz, platoński dualizm i jedenaście. The American Journal of Philology, 104 (4), 321-339. Odzyskane z: jstor.org
6. Priest, S. (1991). Teorie umysłu. Odzyskane z: philpapers.org
7. Robinson, T. (2000). Definiujące cechy dualizmu umysł-ciało w pismach Platona. Odzyskany z: repositorio.pucp.edu.pe.