SYNDROM BROWN SEQUARDA: OBJAWY, PRZYCZYNY, LECZENIE - NEUROPSYCHOLOGIA - 2026

Zespół Brown - Séquard jest chorobą neurologiczną rzadko charakteryzuje obecność zmiany w rdzeniu kręgowym. Klinicznie zespół ten definiuje się jako osłabienie mięśni, zmienny paraliż lub utrata czucia w różnych obszarach ciała. Wszystkie te cechy wynikają z obecności niepełnego przekroju lub hemisekcji rdzenia kręgowego, szczególnie w okolicy szyjnej.

Przyczyny etiologiczne zespołu Brown Sequard i urazów rdzenia kręgowego są często zróżnicowane. Niektóre z najczęstszych są związane z tworzeniem się guzów, urazami, procesami niedokrwiennymi, chorobami zakaźnymi lub innymi chorobami demilinizującymi, takimi jak stwardnienie rozsiane.

Najczęściej syndrom ten jest następstwem urazowego uszkodzenia rdzenia kręgowego. Biorąc pod uwagę charakterystyczne objawy kliniczne związane z funkcjami motorycznymi i sensorycznymi, konieczne jest wykonanie diagnostycznych badań obrazowych w celu potwierdzenia i określenia lokalizacji urazu rdzenia kręgowego.

Rokowanie medyczne osoby dotkniętej chorobą różni się w zależności od opóźnienia w postawieniu diagnozy i wyboru terapeutycznego. Najczęściej stosuje się metodę naprawy chirurgicznej.

Historia

Zespół ten został po raz pierwszy opisany w 1849 roku przez badacza Edouarda Browna-Sequarda. Te pierwsze opisy odnosiły się do hemisekcji kręgosłupa będącej wynikiem urazu bronią tnącą.

Charakterystyka kliniczna pacjenta obejmowała utratę wrażliwości powierzchniowej, utratę propriocepcji, utratę wrażliwości na ból i temperaturę poniżej urazu oraz porażenie połowicze po tej samej stronie.

Charakterystyka zespołu Browna Sequarda

Zespół Browna Sequarda to rodzaj patologii neurologicznej charakteryzującej się hemisekcją rdzenia kręgowego. Najczęściej występuje w wyniku urazu lub wzrostu guza na poziomie kręgosłupa. Zdarzenia te powodują zmiany czuciowe i proprioceptywne oraz różne nieprawidłowości związane z osłabieniem mięśni i paraliżem.

Ludzki układ nerwowy jest klasycznie podzielony na dwie podstawowe sekcje: centralny układ nerwowy i obwodowy układ nerwowy.

Centralny układ nerwowy składa się z różnych struktur nerwowych, w tym mózgu, móżdżku i rdzenia kręgowego. Ze swojej strony obwodowy układ nerwowy składa się z zwojów i zestawu zakończeń nerwów czaszkowych i rdzeniowych.

Rdzeń kręgowy jest podstawową częścią naszego układu nerwowego. Wizualnie jest to struktura zawarta w kręgach i wyróżniająca się jako długi białawy sznur.

Podstawowa funkcja tej struktury polega na odbieraniu i przekazywaniu informacji czuciowych i motorycznych między różnymi regionami ciała i ośrodkami mózgu, poprzez wszystkie wyłaniające się z niej zakończenia nerwowe.

W odniesieniu do różnych części kręgosłupa, w których się znajduje, i rodzaju nerwów rdzeniowych, które go opuszczają, możemy zidentyfikować różne sekcje: szyjny, piersiowy, lędźwiowy, krzyżowy i kości ogonowej. Gdy uraz wystąpi w którymkolwiek z tych działów, transmisja informacji z dotkniętego regionu i wszystkich poniższych sekcji zostanie utracona.

W przypadku zespołu Browna Sequarda jego objawy kliniczne wynikają z częściowego przekroju rdzenia kręgowego. W większości przypadków hemisekcja kręgosłupa jest zwykle definiowana przez utratę funkcji motorycznych i czuciowych w różnych obszarach ciała.

Statystyka

Zespół Brown Sequarda jest rzadkim zaburzeniem neurologicznym w populacji ogólnej. Badania epidemiologiczne wskazują na 2% wszystkich urazów zlokalizowanych w rdzeniu kręgowym.

Roczna zapadalność na zespół Browna Sequarda nie przekracza 30 do 40 przypadków na milion ludzi na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych nie ma krajowego rejestru liczby urazowych i nieurazowych urazów rdzenia kręgowego obserwowanych w ratownictwie medycznym, więc prawdziwa częstość występowania zespołu Browna Sequarda nie jest dokładnie znana.

Szacuje się, że rocznie identyfikowanych jest około 12 000 nowych przypadków urazów, więc zespół ten może stanowić od 2 do 4% ogółu. Uważa się, że może to dotyczyć około 273 000 w całych Stanach Zjednoczonych.

Analizy demograficzne wskazują, że występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Ponadto jest zwykle kojarzony z grupą wiekową od 16 do 30 lat.

Jednak średni wiek osób z zespołem Browna Sequarda to zwykle 40 lat.

Objawy

Oznaki i objawy wtórne do urazów rdzenia kręgowego lub hemilii będą się różnić w zależności od wysokości rdzenia kręgowego, a tym samym dotkniętych obszarów. Na ogólnym poziomie wszystkie z nich mają tendencję do generowania w mniejszym lub większym stopniu niektórych z następujących zmian:

Percepcja zmysłowa

Utrata lub osłabienie czucia (niedoczulica-znieczulenie) zwykle wpływa głównie na odczucia powierzchniowe, ból i temperaturę.

Klasyczny obraz tego schorzenia związany jest z utratą po przeciwnej stronie (po przeciwnej stronie niż uraz rdzenia kręgowego) wrażliwości na ból (hipoalgezja) i temperatury w okolicach ciała niższych niż te unerwione przez dotknięty obszar rdzenia kręgowego.

Podobnie utratę wrażliwości na bodźce wibracyjne można zidentyfikować na poziomie ipsilateralnym (ta sama strona urazu rdzenia kręgowego).

Propriocepcja

Propriocepcja odnosi się do zdolności naszego ciała do stałego informowania o pozycji wszystkich jego członków. Ten zmysł pozwala nam regulować kierunek naszych działań, amplitudę ruchów czy emisję automatycznych reakcji.

W przypadku zespołu Browna Sequarda można zidentyfikować dysfunkcję układu proprioceptywnego.

Słabość i paraliż

Zespół Brown Sequard zwykle powoduje znaczną utratę funkcji motorycznych na poziomie ipsilateralnym.

W większości przypadków można zidentyfikować niedowład połowiczy (zmniejszona zdolność motoryczna) lub hemiplegię (całkowity paraliż) jednej z połówek ciała.

Paraliżowi mięśni towarzyszą zwykle inne rodzaje powikłań:

• Utrata kontroli nad pęcherzem.
• Utrata kontroli jelit.
• Zanik i zwyrodnienie mięśni.
• Utrata zdolności chodzenia lub przyjmowania pozycji.
• Zależność funkcjonalna.

Jaki jest kurs kliniczny?

Zespół Brow Sequard ma tendencję do debiutu w większości przypadków z początkowymi objawami:

• Ból szyi.
• Parestezje rąk i nóg.
• Trudność w poruszaniu się w różnych kończynach.

Później obraz kliniczny ewoluuje w kierunku rozwoju zaburzeń czucia i porażenia mięśni.

Przyczyny

Urazy rdzenia kręgowego mogą być wynikiem wielu czynników patologicznych lub schorzeń. Często zespół Brown Sequard jest konsekwencją pewnego rodzaju urazu, który dotyka obszary zlokalizowane w okolicy kręgosłupa lub szyi.

Najczęstszą przyczyną są zazwyczaj mechanizmy penetrujące, takie jak rany postrzałowe lub kłute, złamania, zwichnięcia lub upadki. Można również zidentyfikować przyczyny szpitalne, takie jak wypadki chirurgiczne lub urazy spowodowane usunięciem cewnika do drenażu płynu mózgowo-rdzeniowego.

Urazowe urazy mogą z kolei obejmować tępe stłuczenia lub mechaniczne uszkodzenia kompresyjne.

Wreszcie wśród nieurazowych czynników etiologicznych możemy znaleźć: pierwotne lub przerzutowe procesy nowotworowe, stwardnienie rozsiane, przepuklinę krążka międzykręgowego, poprzeczne zapalenie rdzenia, radioterapię, krwiak nadtwardówkowy, zabiegi chiropraktyczne, krwotoki, niedokrwienie, kiłę, zakażenie opryszczką zwykłą, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kostnienie gruźlica, zażywanie narkotyków itp.

Diagnoza

Podejrzenie rozpoznania zespołu Browna Sequarda opiera się na wynikach klinicznych. Niezbędne jest rozpoznanie zaburzeń czucia i różnych zaburzeń związanych z osłabieniem mięśni i paraliżem.

Niezbędne jest przeanalizowanie indywidualnego i rodzinnego wywiadu chorobowego oraz powodu przyjęcia na pogotowie ratunkowe. Następnie, aby potwierdzić obecność urazów rdzenia kręgowego, konieczne jest wykonanie różnych badań obrazowych.

Rezonans magnetyczny jest często klasyczną techniką oceny pacjentów z podejrzeniem zespołu Browna Sequarda. Technika ta umożliwia lokalizację uszkodzenia rdzenia kręgowego.

Oprócz tego jednym z centralnych punktów diagnozy jest identyfikacja przyczyny etiologicznej, czy to urazowego, naczyniowego, neurologicznego, zakaźnego itp.

Wczesna i trafna diagnoza pozwala na kontrolę wtórnych powikłań medycznych i rozwój trwałych następstw czynnościowych.

Czy jest leczenie?

Nie ma specjalnie zaprojektowanego leczenia ani podejścia terapeutycznego dla zespołu Brow Sequard. W każdym przypadku interwencja i personel medyczny różnią się znacznie.

Generalnie podejście terapeutyczne polega na unieruchomieniu pacjenta w celu zapobieżenia uszkodzeniu rdzenia kręgowego i naprawie chirurgicznej. Kontrola objawów zwykle wymaga podania różnych leków, takich jak leki przeciwbólowe i kortykosteroidy.

Podobnie w przypadku leczenia paraliżu i osłabienia niezbędne jest natychmiastowe rozpoczęcie fizjoterapii, aby utrzymać napięcie i siłę mięśni. Konieczne może być użycie urządzeń ułatwiających poruszanie się, takich jak wózki inwalidzkie lub inne urządzenia ortopedyczne.

Często stosuje się także programy rehabilitacji zawodowej, których celem jest przywrócenie funkcjonalnej niezależności poszkodowanego.

Prognoza

Po wyleczeniu etiologicznej przyczyny tego zespołu rokowanie i powrót do zdrowia są zwykle dobre. Ponad połowa poszkodowanych odzyskuje zdolności motoryczne w ciągu pierwszego roku, robiąc pierwsze postępy miesiąc lub dwa miesiące po urazie.

Od 3 do 6 miesięcy później powrót do zdrowia zwykle postępuje powoli, trwając do dwóch lat. Zwykły przebieg regeneracji przebiega według następującego schematu:

• Regeneracja proksymalnych mięśni prostowników.
• Rekonwalescencja dystalnych mięśni prostowników i zginaczy.
• Poprawa osłabienia mięśni i utraty czucia.
• Przywrócenie dobrowolnej siły mięśniowej i motorycznej.
• Przywrócenie funkcjonalnego chodu (1-6 miesięcy).

Bibliografia

1. Bonilla Rivas, A., Martínez Argueta, D., Vargas Zepeda, D., Borjas Barahona, M., & Rivera Corrales, L. (2014). Przepuklina szyjki macicy: Niezwykły czynnik wyzwalający w zespole Browna Sequarda lub hemisekcji kręgosłupa. Rev Cient Cienc Med.
2. Gaillard, F i in.,. (2016). Zespół Browna-Séquarda. Otrzymane z Radiopedii.
3. GENF. (2005). Zespół Brow Sequard. Uzyskane z Gale Encyclopedia of Neurological Disorders.
4. Leven, D., Sadr, A., William, M. i Aibinder, R. (2013). The Spine Journal.
5. Lim, E., Wong, Y., Lo, Y., & Lim, S. (2003). Traumatyczny nietypowy zespół Browna-Sequarda: opis przypadku i przegląd literatury. Neurologia kliniczna i neurochirurgia.
6. NIH. (2011). Syndrom Browna-Sequarda. Otrzymane z National Institute of Neurological Disorders and Stroke.
7. NORD. (2016). Zespół Browna Séquarda. Otrzymane od Nationar Organizatoin for Rare Disorders and Stroke.
8. Padilla-Vázquez i in.,. (2013). Zespół Brown Sequarda w przepuklinie krążka szyjnego. Arch Neurocien (Mex).
9. Vandenakker-Albanese, C. (2014). Syndrom Browna-Sequarda. Otrzymane z Medscape.
10. Villarreal Reyna, G. (2016). Zespół Brown-Sequarda i wstrząs nerogenny.