CO TO JEST PROSTE BARWIENIE? WYRÓŻNIAJĄCE SIĘ CECHY - BIOLOGIA - 2026

Pojedynczy barwienie to Procedura barwienia szybkie i proste, w którym stosuje się pojedynczy barwnik więc nazywane jest prosta. Służy głównie do określenia morfologii i organizacji komórek obecnych w próbce.

Komórki są naturalnie bezbarwne, dlatego konieczne jest, aby były w jakiś sposób widoczne podczas oglądania pod mikroskopem.

Ludzkie komórki policzkowe barwione prostym barwieniem błękitem metylenowym.

Należy zauważyć, że barwniki stosowane w prostym barwieniu muszą być zasadowe z ładunkiem dodatnim (kationowym), aby mogły spontanicznie wiązać się ze ścianą komórkową i cytoplazmą.

Te struktury komórkowe są naładowane ujemnie. Dlatego dodatnio naładowany barwnik jest przyciągany do komórek i spontanicznie się z nimi wiąże. W ten sposób wszystkie komórki obecne w próbce są szybko barwione.

Barwniki używane do prostego barwienia

Istnieje kilka podstawowych barwników, które można zastosować w laboratorium mikrobiologicznym. Najczęściej używane to:

- Błękit metylenowy.

- Krystaliczny fiolet.

- Malachitowa zieleń.

- Podstawowy fuksyn.

Wszystkie te barwniki działają dobrze w bakteriach, ponieważ mają dodatnio naładowane (kationowe) jony barwne (chromofory).

Czasy barwienia większości z tych plam są stosunkowo krótkie. Zwykle wahają się od 30 sekund do 2 minut, w zależności od powinowactwa barwnika.

Należy pamiętać, że przed zabarwieniem próbki metodą prostego barwienia należy ją rozszerzyć i przymocować do szkiełka podstawowego (szkiełka); rozciągnięta i utrwalona próbka nazywana jest rozmazem.

6 kroków do prostego barwienia

Krok 1

Umieść preparat na stojaku do barwienia i nałóż żądaną plamę. Niech zadziała odpowiedni czas.

Zwykle proste barwienie trwa od kilku sekund do kilku minut, w zależności od użytej plamy.

Obserwacja

Na tym etapie ważne jest, aby nie przekraczać zalecanego czasu dla używanego barwnika, ponieważ na arkuszu mogą tworzyć się kryształy, tworząc tak zwane „artefakty”, które zniekształcają morfologię komórek.

Krok 2

Dokładnie zmyć rozmaz ze szkiełka wodą destylowaną z butelki lub też wolno płynącą wodą wodociągową, aż spływająca woda stanie się klarowna. Zwykle zajmuje to 5–10 sekund.

Obserwacja

Nie należy kierować strumienia wody bezpośrednio na rozmaz, aby siła ta sama nie uszkodziła próbki.

Jeśli nie masz wody destylowanej, możesz bez problemu użyć wody z kranu, ponieważ nie wpłynie to na wynik barwienia.

Krok 3

Osuszyć szkiełko chłonnymi ręcznikami papierowymi w jednym kierunku i bez pocierania. Upewnij się, że spód slajdu jest czysty.

Krok 4

Obserwuj poplamiony rozmaz pod mikroskopem. Zacznij od najbardziej odległych celów, aby prawidłowo zlokalizować obszar, który chcesz bardziej szczegółowo obserwować. Zmień cel, aby być coraz bliżej próbki.

Obserwacja

W przypadku obiektywu o większym powiększeniu (zwykle 100X) należy użyć olejku immersyjnego, ponieważ pomaga to w lepszym przenikaniu światła i wyostrzeniu obrazu. Nie jest konieczne użycie szkiełka nakrywkowego.

Krok 5

Na koniec należy zutylizować wszystkie próbki do odpowiedniego pojemnika, który jest odpowiednio oznaczony jako „biohazard”.

Bibliografia

1. (2001). Laboratorium mikrobiologiczne Zastosowanie: Ręczne w Mikrobiologii Ogólnej (8 ^th ed.). Firmy McGraw-Hill.
2. Harisha, S. (2006). Wprowadzenie do praktycznej biotechnologii (1 ^st ). Firewall Media.
3. Moyes, RB, Reynolds, J. i Breakwell, DP (2009). Wstępne zabarwienie bakterii: Proste plamy. Current Protocols in Microbiology, (SUPPL. 15), 1–5.
4. Pommerville, J. (2013). Podstawy alcamo w Laboratorium Mikrobiologii (10 ^th ). Jones & Bartlett Learning.
5. Prescott, H. (2002). Ćwiczenia w Laboratorium Mikrobiologii (5 ^p ). Firmy McGraw-Hill.
6. Sumbali, G. i Mehrotra, R. (2009). Zasady mikrobiologii ( ^I ). Tata McGraw-Hill Education.